तत उ ह बालाकिस् तूष्णीम् आस ॥ (१।०)

तं होवाचाजातशत्रुः एतावान् नु बालाका३ इति ॥ (२।०)

एतावद् इति होवाच बालाकिः ॥ (३।०)

तं होवाचाजातशत्रुः मृषा वै खलु मा संवादयिष्ठा ब्रह्म ते ब्रवाणीति ॥ (४।०)

स होवाच यो वै बालाक एतेषां पुरुषाणां कर्ता यस्य वैतत् कर्म स वै वेदितव्य इति ॥ (५।०)

तत उ ह बालाकिः समित्पाणिः प्रतिचक्रम उपायानीति ॥ (६।०)

तं होवाचाजातशत्रुः प्रतिलोमरूपम् एव तन् मन्ये यत् क्षत्रियो ब्राह्मणम् उपनयेत ॥ (७।०)

एहि व्येव त्वा ज्ञपयिष्यामीति ॥ (८।०)

तं ह पाणावभिपद्य प्रवव्राज ॥ (९।०)

तौ ह सुप्तं पुरुषम् आजग्मतुः ॥ (१०।०)

तं हाजातशत्रुर् आमन्त्रयांचक्रे बृहन् पाण्डरवासः सोम राजन्न् इति ॥ (११।०)

स उ ह शिश्य एव ॥ (१२।०)

तत् उ हैनं यष्ट्या विचिक्षेप ॥ (१३।०)

स तत एव समुत्तस्थौ ॥ (१४।०)

तं होवाचाजातशत्रुः क्वैष एतद् बालाके पुरुषो ऽशयिष्ट यत्रैतद् अभूत् यत एतद् आगाद् इति ॥ (१५।०)

हिता नम पुरुषस्य नाड्यो हृदयात् पुरीततम् अभिप्रतन्वन्ति तद् यथा सहस्रधा केशो विपाटितस्त्वावद् अण्व्यः ॥ (१६।०)

पिङ्गलस्याणिम्न्यस् तिष्ठन्ति शुक्लस्य कृष्णस्य पीतस्य लोहितस्य च ॥ (१७।०)

तासु तदा भवति यदा सुप्तः स्वप्नं न कंचन पश्यति ॥ (१८।०)