मूर्छनअथातः शुद्धसूतस्य मूर्च्छना विधिरुच्यते । (१।१)

मेघनादो वचा हिंगु शूरणैर्मर्दयेद्रसम् ॥ (१।२)

नष्टपिष्टं तु तद्गोलं हिङ्गुना वेष्टयेद् बहिः । (२।१)

पचेल्लवणयन्त्रस्थं दिनैकं चण्डवह्निना ॥ (२।२)

ऊर्ध्वलग्नं समारुह्य दृढं वस्त्रेण बन्धयेत् । (३।१)

ऊर्ध्वाधो गन्धकं तुल्यं दत्त्वा सौम्यानले पचेत् ॥ (३।२)

जीर्णे गन्धे पुनर् देयं षड्भिर् वारैः समं समम् । (४।१)

षड्गुणे गन्धके जीर्णे मूर्छितो रोगहा भवेत् ॥ (४।२)

मेर्चुर्य्:: मूर्छनगन्धकं मधुसारं च शुद्धसूतं समं समम् । (५।१)

यामैकं पाचयेत् खल्वे काचकुप्यां निवेशयेत् ॥ (५।२)

रुद्ध्वा द्वादशयामं तं वालुकायन्त्रगं पचेत् । (६।१)

स्फोटयेत्स्वांगशीतं तं तदूर्ध्वं गन्धकं त्यजेत् ॥ (६।२)

अधःस्थं रसमादाय सर्वरोगेषु योजयेत् । (७।१)

मेर्चुर्य्:: ड़ोर्मुलतिओन्शुद्धं सूतं द्विधा गन्धं सूतार्द्धं सैन्धवं क्षिपेत् ॥ (७।२)

द्रवैः सितजयन्त्याश्च मर्दयेद्दिवसत्रयम् । (८।१)

कृत्वा गोलं च संशोष्य क्षिप्त्वा मूषां निरुन्धयेत् ॥ (८।२)

शोषयित्वा धमेत् किंचित् सुतप्तां तां जले क्षिपेत् । (९।१)

तस्माद्रसं समुद्धृत्य त्रिकण्टरसभावितम् ॥ (९।२)

योजयेत्सर्वरोगेषु धमेद्वा भूधरे पचेत् । (१०।१)

मेर्चुर्य्:: ड़ोर्मुलतिओन्रसार्धं गन्धकं मर्द्यं घृतैर्युक्तं तु गोलकम् ॥ (१०।२)

कृत्वा तं बन्धयेद्वस्त्रे दोलायन्त्रगतं पचेत् । (११।१)

गोमूत्रान्तः कृतं यामं नरमूत्रैर्दिनत्रयम् ॥ (११।२)

शोषयेच्च पुनर्वस्त्रे बद्ध्वावेष्ट्य सदा दृढम् । (१२।१)

शुष्कं निरुध्य मूषायां ततस्तुषाग्निना पचेत् ॥ (१२।२)

ऊर्ध्वभागमधः कृत्वा अधोभागं च ऊर्ध्वगम् । (१३।१)

इत्यादिपरिवर्तेन स्वेदयेद्दिवसत्रयम् ॥ (१३।२)

पश्चाद् उद्धृत्य तं सूतं योगवाहं रुजापहम् ॥ (१४।०)

मेर्चुर्य्:: ड़ोर्मुलतिओन्सद्योजातस्य बालस्य विष्ठां पालाशबीजकम् । (१५।१)

चाण्डाली रुधिरं सूतं सूतपादं च टङ्कणम् ॥ (१५।२)

जयन्त्या मर्दयेद् द्रावैर् दिनैकं तत्तु गोलकम् । (१६।१)

पेषयेत्सहदेव्याथ लेपयेत् ताम्रसंपुटम् ॥ (१६।२)

तन्मध्ये गोलकं क्षिप्त्वा द्वियामं स्वेदयेल्लघु । (१७।१)

वालुकायन्त्रमध्ये तु समुद्धृत्य ततः पुनः ॥ (१७।२)

चित्रकैः सहदेव्या च गन्धकैर् लेपयेद् बहिः । (१८।१)

सम्पुटं बन्धयेद्वस्त्रे मृदालेप्य च शोषयेत् ॥ (१८।२)

तं रुद्ध्वान्धमूषायां ध्माते सम्पुटमाहरेत् । (१९।१)

सूक्ष्मचूर्णं हरेद्रोगान् योगवाहो महारसः ॥ (१९।२)

सम्पुटं सूततुल्यं स्याच्छास्त्रदृष्टेन कर्मणा ॥ (२०।०)

मेर्चुर्य्:: ड़ोर्मुलतिओन्धत्तूरकद्रवैर् मर्द्यं दिनं गन्धं ससूतकम् । (२१।१)

अन्धमूषे दिनं स्वेद्यं भूधरे मूर्छितो भवेत् ॥ (२१।२)

कृत्वा षडङ्गुलां मूषां सुपक्वां मृन्मयीं दृढाम् । (२२।१)

मूषागर्भं विलेप्याथ मूलैर्बहुलपत्रकैः ॥ (२२।२)

तन्मध्ये सूतकं क्षिप्त्वा मूषां पूर्यात्तु तद्द्रवैः । (२३।१)

रुद्ध्वा सलवणैर्यन्त्रैश्चुल्यां दीप्ताग्निना पचेत् ॥ (२३।२)

सप्ताहान्ते समुद्धृत्य यवमानं ज्वरापहम् । (२४।१)

मेर्चुर्य्:: मूर्छनकाशीशं सैन्धवं सूतं तुल्यं तुल्यं विमर्दयेत् ॥ (२४।२)

काशीशस्यास्य भागेन दातव्या फुल्लतूरिका । (२५।१)

स्तोकस्तोकं क्षिपेत् खल्वे त्रियामं चैव मूर्छयेत् ॥ (२५।२)

प्रत्येकं शतनिष्कं स्यादूनं नैवाधिकं भवेत् । (२६।१)

स्थालीसम्पुटयन्त्रेण दिनं चण्डाग्निना पचेत् ॥ (२६।२)

ऊर्ध्वलग्नं ततश्चुल्ल्यां मूर्छितं चाहरेत् सूतम् । (२७।१)

मेर्चुर्य्:: मूर्छनकुरण्टकरसैर्भाव्यम् आतपे मर्दयेद्रसम् ॥ (२७।२)

लताकरञ्जपत्रैर्वाङ्गुष्ठाग्रेन विमर्दयेत् । (२८।१)

दिनैकं मूर्छितं सम्यक् सर्वरोगेषु योजयेत् ॥ (२८।२)

हैरण्यगर्भकअथ सूतस्य शुद्धस्य मूर्छितस्याप्ययं विधिः । (२९।१)

सूततुल्यं घृतं जीर्णं द्वाभ्यां तुल्यं च गन्धकम् ॥ (२९।२)

रविक्षीरैर्दिनं मर्द्यम् अन्धयित्वा च भूधरे । (३०।१)

पुटकेन भवेत्सिद्धो रसो हैरण्यगर्भकः ॥ (३०।२)

वैक्रान्तबद्धरसकटुतुम्ब्युद्भवे कन्दे वन्ध्यायाः क्षीरकन्दके । (३१।१)

अपक्वैकं समादाय तद्गर्भे पिण्डिका ततः ॥ (३१।२)

दशनिष्कं शुद्धसूतं निष्कैकं शुद्धगन्धकम् । (३२।१)

स्तोकं स्तोकं क्षिपेद् गन्धं पाषाणे तं तु कुट्टयेत् ॥ (३२।२)

याममात्रे भवेत् पिण्डी रसं कन्दे विनिक्षिपेत् । (३३।१)

अध ऊर्ध्वं भस्म वैक्रान्तं दत्त्वा निष्कार्द्धमात्रकम् ॥ (३३।२)

ततः कन्दस्य मज्जाभिर्मुखं बद्ध्वा मृदा दृढम् । (३४।१)

लिप्तम् अङ्गुलमानेन सर्वतः शोष्य गोलकम् ॥ (३४।२)

पाचयेद् भूधरे यन्त्रे तत उद्धृत्य पुनः पचेत् । (३५।१)

ऊर्ध्वभागमधः कुर्यादित्येवं परिवर्तयेत् ॥ (३५।२)

क्रमेण चालयेदूर्ध्वं बहिर्युग्मोपलैः पचेत् । (३६।१)

ततो भिन्नस्तु संग्राह्यो बद्धः स्याद्दाडिमोपमम् । (३६।२)

नाम्ना वैक्रान्तबद्धोऽयं सर्वरोगेषु योजयेत् ॥ (३६।३)

गन्धबद्धपारदअथवा गन्धपीठीनां वस्त्रे बद्ध्वा तु गन्धकम् । (३७।१)

तुल्यं दत्त्वा निरुन्ध्याथ सम्पुटे लोहजे दृढे ॥ (३७।२)

पुटयेद्भूधरे तावद्यावज्जीर्यति गन्धकम् । (३८।१)

एवं पुनः पुनर्देयं यावद्गन्धस्तु षड्गुणम् ॥ (३८।२)

इत्येवं गन्धके बद्धः सूतः स्यात्सर्वरोगहृत् । (३९।१)

गन्धबद्धपारद (२)मूषा जम्बीरविस्तारा दैर्घ्येण षोडशाङ्गुला । (३९।२)

अपक्वा सुदृढा कार्या सिकताभाण्डमध्यगा ॥ (३९।३)

त्रिभागं वालुका लग्ना पादांशेन बहिः स्थिताः । (४०।१)

पलैकं चूर्णितं गन्धं मूषामध्ये विनिक्षिपेत् ॥ (४०।२)

शुद्धसूतं समं पश्चात् क्षिपेद्गन्धपलं ततः । (४१।१)

भाण्डम् आरोपयेच्चुल्ल्यां मूषामाच्छाद्य यत्नतः ॥ (४१।२)

मन्दाग्निना पचेत्तावद्यावन्निर्धूमतां व्रजेत् । (४२।१)

गन्धधूमे गते पूर्या काकमाचीद्रवैस्तु सा ॥ (४२।२)

द्रवे जीर्णे पुनः पूर्या नागवल्लीदलद्रवैः । (४३।१)

जीर्णे धुस्तूरकद्रावैः पूरयित्वा पुनः पचेत् ॥ (४३।२)

यावज्जीर्यति तद्गन्धं काकमाच्यादिभिः पुनः । (४४।१)

दत्त्वा दत्त्वा पचेत्तद्वद् धुस्तुरादिक्रमाद् रसम् ॥ (४४।२)

भित्त्वा मूषां समादाय जराव्याधिहरो रसः । (४५।१)

योजयेद् गन्धबद्धोऽयं योगवाहेषु सर्वतः ॥ (४५।२)

मेर्चुर्य्:: मूर्छन:: तेस्त्कज्जलाभो यदा सूतो विहाय घनचापलम् । (४६।१)

मूर्छितः स तदा ज्ञेयो नानारसगतः क्वचित् ॥ (४६।२)

माधुर्यगौरवोपेतः तेजसा भास्करोपमः । (४७।१)

वह्निमध्ये यदा तिष्ठेत्तदा वृक्षस्य लक्षणम् ॥ (४७।२)

स जयति रसराजो मृत्युशङ्कापहारी सकलगुणनिधानः कायकल्पाधिकारी । (४८।१)

वलिपलितविनाशं सेवनाद्वीर्यवृद्धिं स्थिरमपि कुरुते यः कामिनीनां प्रसङ्गे ॥ (४८।२)

इत्येता मारिताः सूता मूर्छिता बद्धम् आगताः । (४९।१)

प्रत्येकं योगवाहः स्यात्तत्तद्योगेषु योजयेत् ॥ (४९।२)

मारितं देहसिद्ध्यर्थं मूर्छितं व्याधिनाशनम् । (५०।१)

रसभस्म क्वचिद्रोगे देहार्थे मूर्छितं क्वचित् ॥ (५०।२)

बद्धं द्वाभ्यां प्रयुञ्जीत शास्त्रदृष्टेन कर्मणा । (५१।१)

मेर्चुर्य्:: स्तोरगेदन्ते शृङ्गेऽथवा वंशे रक्षयेत्साधितं रसम् ॥ (५१।२)

मेर्चुर्य्:: मेदिच्। प्रोपेर्तिएस्पारदं क्रिमिकुष्ठघ्नं बल्यमायुष्यदृष्टिदम् । (५२।१)

सेवनात्सर्वरोगघ्नं रुच्यं गुरुकषायकम् ॥ (५२।२)

सूते गुणानां शतकोटिर् वज्रे चाभ्रे सहस्रं कनके शतैकम् । (५३।१)

तारे गुणाशीतिस् तदर्धं कान्ते तीक्ष्णे चतुःषष्टिः रवौ तदर्धम् ॥ (५३।२)

रसादिभिर्या क्रियते चिकित्सा दैवीति सद्भिः परिकीर्तिता सा । (५४।१)

सा मानुषी मन्त्रकृता शिफाद्यैः सा राक्षसी शस्त्रकृतादिभिर्या ॥ (५४।२)