तिन्:: शोधनकार्पासार्ककरञ्जधूर्तमुनिजैर् भल्लातगुञ्जाग्निजैः स्नुग्वज्रीपयसा च सूरणभवैर्द्रावैश्च मूलैः फलैः । (१।१)

तक्राक्तैर्बहुतप्तखर्परगतं वङ्गं निषिञ्च्यान्मुहुर् यावत्पञ्चदिनं तद् एव विमलं वादे सदा योजयेत् ॥ (१।२)

तिन्:: शोधनअथवा वङ्गचूर्णं तु माषैर्भल्लातजैः फलैः । (२।१)

समं खल्वे दिनं मर्द्यं भल्लाततैलसंयुतम् ॥ (२।२)

तत्पिण्डं माहिषे शृङ्गे क्षिप्त्वा रुद्ध्वा महापुटे । (३।१)

पचेत्तस्मात्समुद्धृत्य पुनस्तद्वच्च मर्दयेत् ॥ (३।२)

इत्येवं सप्तधा कुर्यात् खोटं पाकं च मर्दनम् । (४।१)

तद्वङ्गं मलनिर्मुक्तं स्तम्भकर्मणि योजयेत् ॥ (४।२)

तिन्:: स्तम्भनतीक्ष्णपाषाणसत्त्वं च द्रुतवङ्गे द्रुतं क्षिपेत् । (५।१)

चतुःषष्टितमांशेन स्तम्भमायाति निश्चितम् ॥ (५।२)

तिन् => सिल्वेर्श्वेताभ्रं श्वेतकाचं च टंकणं शङ्खपुष्पिका । (६।१)

विषं च तुल्यतुल्यांशं चूर्णं भाव्यं त्रिसप्तधा ॥ (६।२)

काकमाचीद्रवैः क्षीरैः स्नुह्यर्कैश्चातपे खरे । (७।१)

द्रुते वङ्गे प्रदातव्यं प्रतिवापं च सेचयेत् ॥ (७।२)

पुत्रजीवोत्थतैलेन सप्तवारं पुनः पुनः । (८।१)

तत्तारं जायते दिव्यं यावच्चन्द्रार्कतारकम् ॥ (८।२)

तिन् => सिल्वेर्श्वेताभ्रं श्वेतकाचं च विषसैन्धवटंकणम् । (९।१)

स्नुहीक्षीरैर्दिनं मर्द्यं श्वेतवङ्गस्य पत्रकम् ॥ (९।२)

लेप्यं पादांशकल्केन चांधमूषागतं धमेत् । (१०।१)

आदाय द्रावयेद् भूमौ पूर्वतैलेन सेचयेत् ॥ (१०।२)

पत्रादिलेपसेकं च सप्तवाराणि सेचयेत् । (११।१)

तद् वङ्गं जायते तारं शंखकुन्देन्दुसन्निभम् ॥ (११।२)

तिन् => सिल्वेर्समं तालं शिलां पिष्ट्वा देवदाल्या द्रवैर्दिनम् । (१२।१)

द्रवैर् ईश्वरलिङ्ग्याश्च दिनमेकं विमर्दयेत् ॥ (१२।२)

नागं वङ्गं समं द्राव्यं तच्चूर्णं पलपञ्चकम् । (१३।१)

पूर्वकल्केन संतुल्यं समालोड्यान्धितं पुटेत् ॥ (१३।२)

एवं पुनः पुनः पाच्यं पूर्वकल्केन संयुतम् । (१४।१)

भवेत्षष्टिपुटैः सिद्धं वङ्गस्तम्भकरं परम् ॥ (१४।२)

शतमांशेन दातव्यं वेधात्तारं करोत्यलम् ॥ (१५।०)

तिन् => सिल्वेर्सूतकं तालमेकैकं नृकपालं द्विभागकम् । (१६।१)

सर्वतुल्यं विषं योज्यं पञ्चाङ्गं रक्तचित्रकात् ॥ (१६।२)

विषतुल्यं क्षिपेच्चूर्णं वज्रीक्षीरेण भावितम् । (१७।१)

मासमात्रं दिवारात्रौ तद्वापं षोडशांशतः ॥ (१७।२)

दत्ते वारत्रयं वङ्गे तारं भवति शोभनम् ॥ (१८।०)

तिन् => सिल्वेर्गोरम्भा ह्यौषधी नाम नरमूत्रेण पेषयेत् । (१९।१)

तेन पिण्डद्वयं कृत्वा तत्रैकस्योपरि क्षिपेत् ॥ (१९।२)

क्षारत्रयस्य चूर्णं तु तत्पृष्ठे वङ्गचूर्णकम् । (२०।१)

क्षारत्रयं ततो दत्त्वा पिण्डं तस्योपरि क्षिपेत् ॥ (२०।२)

मुखं बद्ध्वा पुटे पच्यात्स्वाङ्गशीतं समुद्धरेत् । (२१।१)

एवं वारत्रयं कुर्यात्तारं भवति शोभनम् ॥ (२१।२)

वसन्ते जायते सा तु गोरम्भा पीतपुष्पिका । (२२।१)

तस्या मध्यमकाण्डार्धे श्वेतकार्पासवद्भवेत् ॥ (२२।२)

वसन्तपुष्पिकां वापि तदभावे नियोजयेत् । (२३।१)

बाला नाम समाख्याता कट्या धूलीसमा तथा ॥ (२३।२)

तिन् => सिल्वेर्श्वेतपालाशपुष्पाणि छायाशुष्काणि चूर्णयेत् । (२४।१)

एकविंशतिवारेण मेषीक्षीरेण भावयेत् ॥ (२४।२)

तच्चूर्णं षोडशांशेन द्रुते वङ्गे प्रदापयेत् । (२५।१)

तारं भवति रूपाढ्यं शंखकुन्देन्दुसन्निभम् ॥ (२५।२)

तिन् => सिल्वेर्तत्पुष्पं हरितालं च मेषीदुग्धेन पेषयेत् । (२६।१)

तद्वापं षोडशांशेन द्रुते वङ्गे प्रदापयेत् ॥ (२६।२)

तारं भवति रूपाढ्यं शंखकुन्देन्दुसन्निभम् । (२७।१)

तिन् => सिल्वेर्तक्रेण तानि पुष्पाणि भावयित्वा त्रिसप्तधा ॥ (२७।२)

तेन कल्केन वङ्गस्य पत्राणि परिलेपयेत् । (२८।१)

अंधमूषागतं धाम्यमेवं कुर्यात्त्रिसप्तधा ॥ (२८।२)

तत्तारं जायते दिव्यं धर्मकामफलप्रदम् । (२९।१)

तिन् => सिल्वेर्रसो मूषकपाषाणं फट्किरी नीलम् अञ्जनम् ॥ (२९।२)

अगस्तिपत्रनिर्यासैः सर्वं मर्द्यं दिनावधि । (३०।१)

भाण्डमध्ये निधायाथ पाचयेद्दीपवह्निना ॥ (३०।२)

अगस्तिपत्रनिर्यासं जीर्णे जीर्णे प्रदापयेत् । (३१।१)

दिनान्ते तत्समुद्धृत्य द्रुते वङ्गे प्रदापयेत् ॥ (३१।२)

त्रिंशदंशेन तत्तारं जायते देवभूषणम् । (३२।१)

तिन् => सिल्वेर्तारेण द्वंद्वयेद्वज्रं स्वर्णेन द्वंद्वितं यथा ॥ (३२।२)

अस्य द्वंद्वस्य भागौ द्वौ त्रिभागं शुद्धपारदम् । (३३।१)

अम्लेन मर्दयेत् तावद्यावद्भवति गोलकम् ॥ (३३।२)

मेषशृङ्ग्यास्तु पञ्चाङ्गं स्त्रीस्तन्येन तु पेषयेत् । (३४।१)

अनेन वेष्टयेद् गोलं तद्बहिर्निगडेन च ॥ (३४।२)

स्वेदादिधमनान्तं च कर्तव्यं हेमपिष्टिवत् । (३५।१)

उत्तरावारुणीक्षीरैस् तत्खोटं च प्रलेपयेत् ॥ (३५।२)

मूषामध्ये निधायाथ तारं दत्त्वा समं समम् । (३६।१)

दत्त्वा विडवटीं चैव धमेत्सूतावशेषितम् ॥ (३६।२)

एवं पुनः पुनस् ताप्यम् एकविंशतिवारकम् । (३७।१)

दत्त्वा समं समं जार्यं त्रिधा तारेण सारयेत् ॥ (३७।२)

इदमेव सहस्रांशं द्रुते वङ्गे विनिक्षिपेत् । (३८।१)

तद् वङ्गं जायते तारं वङ्गस्तम्भं शिवोदितम् ॥ (३८।२)

तिन् => सिल्वेर्रक्तपारदभागैकं भागैकं शंखचूर्णकम् । (३९।१)

श्वेताभ्रकस्य सत्त्वं च सम्यग्भागद्वयं भवेत् ॥ (३९।२)

टंकणस्य च भागैकं सर्वमेतद्दिनत्रयम् । (४०।१)

वज्रीक्षीरेण संमर्द्यमेवं वारांश्चतुर्दश ॥ (४०।२)

अनेन शतमांशेन द्रुतं वङ्गं च वेधयेत् । (४१।१)

स्तम्भते नात्र संदेहस्तारं भवति शोभनम् ॥ (४१।२)

तिन् => सिल्वेर्हेमसूताद्यथा जातं पिष्टीखोटं तु शोभनम् । (४२।१)

तथैव तारसूतेन पिष्टीखोटं तु कारयेत् ॥ (४२।२)

तत्खोटं तारवङ्गं च सत्त्वं श्वेताभ्रजं समम् । (४३।१)

जार्यं विडवटीं दत्त्वा यावत्खोटावशेषितम् ॥ (४३।२)

जारणेन त्रिधा सार्यं द्रुते शुल्बे नियोजयेत् । (४४।१)

शतांशेन तु तत्तारं जायते शंभुभाषितम् ॥ (४४।२)

तिन् => सिल्वेर्द्रुतं सूतं तीक्ष्णचूर्णं समांशं तप्तखल्वके । (४५।१)

टेण्टूछल्लीद्रवैर् मर्द्यं यावद्भवति गोलकम् ॥ (४५।२)

गोलकस्य चतुर्भागा भागैकं मृतवज्रकम् । (४६।१)

तप्तखल्वे दिनं मर्द्यं टेण्टूछल्लीरसैर् नवैः ॥ (४६।२)

अन्धितं भूधरे पच्याद्दिनान्ते तत्समुद्धरेत् । (४७।१)

पूर्वतुल्यं द्रुतं सूतं दत्त्वा मर्द्यं च पूर्ववत् ॥ (४७।२)

पूर्ववद् भूधरे पच्यादित्येवं सप्तधा क्रमात् । (४८।१)

द्रुतसूतं प्रदातव्यं मर्दनं च पुटं क्रमात् ॥ (४८।२)

अनेन षोडशांशेन द्रुतं वङ्गं तु वेधयेत् । (४९।१)

जायते दिव्यरूपाढ्यं तारं कुन्देन्दुसन्निभम् ॥ (४९।२)

तिन् => सिल्वेर्षोडशांशेन यद्दत्तं वङ्गं तस्यापरो विधिः । (५०।१)

तत्तुल्यं गंधकं रुद्ध्वा ध्माते खोटं प्रजायते ॥ (५०।२)

तत्खोटं तीक्ष्णचूर्णं च समभागं प्रकल्पयेत् । (५१।१)

ताभ्यां तुल्यं द्रुतं सूतं तत्सर्वं तप्तखल्वके ॥ (५१।२)

मर्दयेट्टेण्टुजद्रावैर् यावद्भवति गोलकम् । (५२।१)

रुद्ध्वाथ भूधरे पच्यादहोरात्रात्समुद्धरेत् ॥ (५२।२)

पूर्वांशं द्रुतसूतं च दत्त्वा तद्वच्च मर्दयेत् । (५३।१)

तं रुद्ध्वा च पुटेत्तद्वदेवं कुर्यात्त्रिसप्तधा ॥ (५३।२)

अंधमूषागतं धाम्यं तत्खोटं जायते रसः । (५४।१)

तुल्येन तीक्ष्णचूर्णेन मर्दयेच्चान्धितं धमेत् ॥ (५४।२)

अनेन क्रमयोगेन तीक्ष्णं देयं पुनः पुनः । (५५।१)

यावत् सप्तगुणं तीक्ष्णं दत्त्वा दत्त्वा धमेद्धि तत् ॥ (५५।२)

तं खोटं सारयेत्पश्चात्क्षारेणैव त्रिधा क्रमात् । (५६।१)

लक्षांशेनैव तेनैव वङ्गवेधं प्रदापयेत् । (५६।२)

शंखकुन्देन्दुसंकाशं तारं भवति शोभनम् ॥ (५६।३)

चोप्पेर् => सिल्वेर्मधुसंजीवनीं पिष्ट्वा गर्दभस्य तु मूत्रतः । (५७।१)

सप्ताहं तेन मूत्रेण भावयित्वा ततः पुनः ॥ (५७।२)

तेनैव मर्दयेत्सूतं तप्तखल्वे दिनत्रयम् । (५८।१)

तत्तुल्यं गंधकं दत्त्वा ह्यंधमूषागतं धमेत् ॥ (५८।२)

तत्खोटं जायते दिव्यं रञ्जनं तस्य कथ्यते । (५९।१)

वङ्गं श्वेताभ्रसत्त्वं च द्वंद्वमेलापसंयुतम् ॥ (५९।२)

मूषामध्ये तु तत्खोटं पलमात्रं विचूर्णयेत् । (६०।१)

मर्दयेद् गंधकाम्लेन रुद्ध्वा गजपुटे पचेत् ॥ (६०।२)

पुनर्मर्द्यं पुनः पाच्यमेवं वारांश्चतुर्दश । (६१।१)

अनेन पूर्वखोटं तु रञ्जयेत्सप्तवारकम् ॥ (६१।२)

यथा वङ्गाभ्रकेनैव तथा नागाभ्रकैः पुनः । (६२।१)

रञ्जयेत्सप्तवाराणि सूक्ष्मचूर्णं तु कारयेत् ॥ (६२।२)

द्रुतसूतेन संयुक्तं द्रावयेत् पूर्ववत् क्रमात् । (६३।१)

द्रुतस्य जारयेत्तारं दोलास्वेदेन यत्नतः ॥ (६३।२)

त्रिषड्गुणं यदा तारं जीर्णं भवति पारदे । (६४।१)

सारयेत्सारणास्तिस्रः सहस्रांशेन वेधयेत् ॥ (६४।२)

द्रुतं शुल्बं भवेत्तारं शंखकुन्देन्दुसन्निभम् ॥ (६५।०)

चोप्पेर् => सिल्वेर्श्वेताभ्रकस्य सत्त्वं तु कान्तसत्त्वं तथायसम् । (६६।१)

वङ्गं तारं च वैक्रांतं कदम्बं नागमेव च ॥ (६६।२)

तुल्यांशमंधमूषायां ध्माते खोटं विचूर्णयेत् । (६७।१)

द्रुतसूतेन संमर्द्यं यावदम्लेन गोलकम् ॥ (६७।२)

गोलकस्य चतुर्भागा भागैकं मृतवज्रकम् । (६८।१)

मर्दयेत्तप्तखल्वे तु दिनैकं कन्यकाद्रवैः ॥ (६८।२)

रुद्ध्वाथ भूधरे पच्यादेवं कुर्यात्त्रिसप्तधा । (६९।१)

तत्तुल्यं गंधकं दत्त्वा चांधमूषागतं धमेत् ॥ (६९।२)

रजतेन समावर्त्य सारणात्रयसारितम् । (७०।१)

सहस्रांशेन शुल्बस्य द्रुतस्योपरि दापयेत् ॥ (७०।२)

तत्तारं जायते दिव्यं पुटे दत्ते न हीयते ॥ (७१।०)

चोप्पेर् ओर् तिन् => सिल्वेर्वज्रेण सारितं यत्तु सूतभस्म पुरा कृतम् । (७२।१)

तेनैव चाम्लपिष्टेन तारपत्रं चतुर्गुणम् ॥ (७२।२)

लिप्त्वा रुद्ध्वा पुटे पच्यात्समुद्धृत्याथ मर्दयेत् । (७३।१)

पादांशं भस्मसूतं च दत्त्वा रुद्ध्वा पुटे पचेत् ॥ (७३।२)

एवं चतुःपुटैः पक्वं तत्तारं म्रियते ध्रुवम् । (७४।१)

तेनैव षोडशांशेन द्रुतं ताम्रं तु वेधयेत् । (७४।२)

अथवा द्रावितं वङ्गं तारं भवति शोभनम् ॥ (७४।३)

चोप्पेर् => सिल्वेर्तारवन्मारयेद् वङ्गं तेन ताम्रं तु वेधयेत् । (७५।१)

तत्तारं जायते दिव्यं षोडशांशे न संशयः ॥ (७५।२)

चोप्पेर् => सिल्वेर्शुद्धसूतसमां राजीं मर्दयेत्कन्यकाद्रवैः । (७६।१)

त्रिदिनं तप्तखल्वे तु तत्सूतं खर्परोदरे ॥ (७६।२)

चुल्ल्यां चण्डाग्निना पाच्यं प्रक्षिपेत्कन्यकाद्रवैः । (७७।१)

त्रिदिनान्ते समुद्धृत्य सैन्धवं तच्चतुर्गुणम् ॥ (७७।२)

दत्त्वा विमर्दयेद्यामं पातनायन्त्रके पचेत् । (७८।१)

चतुर्यामात्समुद्धृत्य क्षालयेदारनालकैः ॥ (७८।२)

अधःस्थितं समादद्यात् शुद्धः स्यात्पारदः शुभः । (७९।१)

एतत्सूतं मृतं वङ्गं श्वेताभ्रसत्त्वटङ्कणम् ॥ (७९।२)

विषं च तुल्यतुल्यांशं तालसत्त्वं चतुःसमम् । (८०।१)

मर्द्यं स्नुह्यर्कसत्त्वाभ्यां खल्वके दिवसत्रयम् ॥ (८०।२)

तद्वटीः काचकूप्यान्तः क्षिप्त्वा कूपीं मृदा लिपेत् । (८१।१)

सच्छिद्रवालुकायन्त्रे हण्डीं मन्दाग्निना पचेत् ॥ (८१।२)

शुष्के द्रावे मुखं रुद्ध्वा शनैर्यामाष्टकं पचेत् । (८२।१)

स्वाङ्गशीतं समुद्धृत्य द्रुतं शुल्बं तु वेधयेत् । (८२।२)

चतुःषष्टितमांशेन तारं भवति शोभनम् ॥ (८२।३)

तिन् + सिल्वेर् + चोप्पेर् => सिल्वेर्पलं सूतं पलं तालं तालस्थानेऽथवा शिला । (८३।१)

कृष्णोन्मत्तद्रवैर्मर्द्यं त्रिदिनान्ते समुद्धरेत् ॥ (८३।२)

वज्रमूषागतं रुद्ध्वा चक्रयन्त्रे दिनं पचेत् । (८४।१)

पुनर्मर्द्यं पुनः पाच्यमेवं सप्तविधे कृते ॥ (८४।२)

तन्मृतं वङ्गतारार्कैः क्रमेणावेष्टयेत्समैः । (८५।१)

रुद्ध्वा तीव्राग्निना धाम्यं तारं भवति शोभनम् ॥ (८५।२)

चोप्पेर् + सिल्वेर् => सिल्वेर्शुद्धसूतत्रयो भागा भागैकं ताम्रपत्रकम् । (८६।१)

स्त्रीस्तन्ये मर्दयेद्यामं जायते तारपिष्टिका ॥ (८६।२)

बीजान्युत्तरवारुण्याः स्त्रीस्तन्येन तु पेषयेत् । (८७।१)

तेनैव लेपयेत्पिष्टीं वज्रमूषां निरोधयेत् ॥ (८७।२)

दिनैकं भूधरे पच्यात्पुनर्लिप्त्वा च पाचयेत् । (८८।१)

इत्येवं सप्तधा पाच्यं पिष्टीस्तम्भो भवेद् दृढः ॥ (८८।२)

द्वात्रिंशांशेन तेनैव शुल्बे वेधं प्रदापयेत् । (८९।१)

दशांशं च क्षिपेत्तारं रौप्यं भवति शोभनम् ॥ (८९।२)

चोप्पेर् + सिल्वेर् => सिल्वेर्शृङ्गाटी शंखचूर्णं तु गोमूत्रैः सारनालकैः । (९०।१)

पिष्ट्वा तत्कल्कमध्ये तु तप्तं तप्तं निषिञ्चयेत् ॥ (९०।२)

शुल्बपत्रं भवेद्यावज्जीर्णं तच्च समुद्धरेत् । (९१।१)

मध्वाज्यटंकणैः सार्धं मूषामध्ये गतं धमेत् ॥ (९१।२)

तारार्धेन समावर्त्य शुद्धं तारं भवेत्तु तत् ॥ (९२।०)

चोप्पेर्:: दलयोग्यअर्कापामार्गकदलीक्षारमम्लेन लोलितम् । (९३।१)

तेन लिप्तं ताम्रपत्रं धाम्यं मूषागतं पुनः ॥ (९३।२)

पत्रं कृत्वा प्रलिप्याथ तद्वद् धाम्यं पुनः पुनः । (९४।१)

इत्येवं सप्तधा कुर्यात् वादे स्याद्दलयोग्यकम् ॥ (९४।२)

चोप्पेर्:: दलयोग्यअथवा ताम्रपत्राणि सुतप्तानि निषेचयेत् । (९५।१)

लोणारनालमध्ये तु शतधा पूर्ववद्भवेत् ॥ (९५।२)

पलाशमूलजं क्षारं फट्किरी चाम्लपेषितम् । (९६।१)

ताम्रपत्राणि संलिप्य द्रावयेत्पत्त्रयेत्पुनः ॥ (९६।२)

इत्येवं सप्तधा कुर्याद्दलयोग्यं भवेत्तु तत् ॥ (९७।०)

चोप्पेर् + सिल्वेर् => सिल्वेर्सुशुद्धं तालकं सूतं सामुद्रलवणं समम् । (९८।१)

द्वियामं मर्दयेत्खल्वे नवभाण्डगतं पचेत् ॥ (९८।२)

मन्दाग्नौ चालयेत्तावद्यावत्कृष्टिर्भवेत्तु तत् । (९९।१)

ततः समुद्रलवणं तालांशं मर्दयेत्पृथक् ॥ (९९।२)

यावच्चिटचिटीशब्दो निवर्तेत समाहरेत् । (१००।१)

चूर्णितं मृण्मये यन्त्रे लवणार्धमथो क्षिपेत् ॥ (१००।२)

तत्पृष्ठे पूर्वत्रितयं तन्मध्ये लवणार्धकम् । (१०१।१)

तेxत्क्षिप्त्वा मृल्लवणैः संधिं लिप्त्वा शुष्कं विचूर्णयेत् ॥ (१०१।२)

यामद्वादशपर्यन्तं भाण्डपृष्ठे दृढाग्निना । (१०२।१)

तत्सत्त्वं मृतसूताभम् ऊर्ध्वलग्नं समाहरेत् ॥ (१०२।२)

बद्ध्वा वस्त्रेण दण्डाग्रे कुन्तवेधं नियोजयेत् । (१०३।१)

दशांशे तु द्रुते ताम्रे ढालयेद्दधिगोमये । (१०३।२)

तारार्धेन समावर्त्य शंखकुन्देन्दुसन्निभम् ॥ (१०३।३)

सिल्वेर्:: प्रोदुच्तिओनित्येवं मर्दयेन्नागं कान्तलोहाष्टभागकम् । (१०४।१)

मूषायां द्वंद्वलिप्तायां सर्वचूर्णं दृढं धमेत् । (१०४।२)

तत्खोटं समतारेण द्रावितं तारतां व्रजेत् ॥ (१०४।३)

सिल्वेर्:: रञ्जनताम्रायस्कांतनागं च चूर्णितं पूर्ववद्धमेत् । (१०५।१)

तारार्धेन समावर्त्य तारं भवति शोभनम् ॥ (१०५।२)

सिल्वेर्:: रञ्जन, ओप्तिमिसिन्ग् थे चोलोउर्तारं बंगं तथा कांस्यं समं द्राव्यं सटङ्कणम् । (१०६।१)

अस्य खोटस्य भागैकं त्रिभागं शुद्धताम्रकम् ॥ (१०६।२)

समावर्त्य कृतं खोटं समे तारे विमिश्रयेत् । (१०७।१)

तत्तारं जायते शुद्धं हिमकुंदेन्दुसन्निभम् ॥ (१०७।२)

सिल्वेर्:: रञ्जन, ओप्तिमिसिन्ग् थे चोलोउर्मुण्डलोहस्य चूर्णं तु ग्राहयेद्भागपञ्चकम् । (१०८।१)

तद्गर्भे तालसत्त्वं तु भागैकं संनिवेशयेत् ॥ (१०८।२)

टंकणं श्वेतकाचं च ऊर्ध्वं दत्त्वा निरोधयेत् । (१०९।१)

ध्मातं तीव्रं तु संचूर्ण्य पुनः सत्त्वं तु दापयेत् ॥ (१०९।२)

काचं टंकणकं दत्त्वा मूषायां चान्धितं धमेत् । (११०।१)

इत्येवं पञ्चधा कुर्यात् सत्त्वं दत्त्वा पुनः पुनः ॥ (११०।२)

तत्तुल्यं शुद्धतारं च मृतोत्थं बंगभस्मकम् । (१११।१)

त्रितयं तु समावर्त्य ताम्रारे द्राविते समे ॥ (१११।२)

वेधो देयो दशांशेन बीजं पादं च योजयेत् । (११२।१)

तत्तारं जायते दिव्यं शंखकुंदेन्दुसन्निभम् ॥ (११२।२)

सिल्वेर्:: रञ्जनशुद्धसूतं मृतं बंगं श्वेताभ्रं टंकणं समम् । (११३।१)

तथा मूषकपाषाणं पञ्चानां च चतुर्गुणम् ॥ (११३।२)

योजयेत्तालकं शुद्धं स्नुह्यर्कपयसा दृढम् । (११४।१)

सर्वं दिनत्रयं मर्द्यं काचकूप्यां निवेशयेत् ॥ (११४।२)

सम्यङ् मृद्वस्त्रलिप्तायां सुशुष्कायां पचेत्ततः । (११५।१)

सच्छिद्रे वालुकायन्त्रे कूप्यामारोपितं पचेत् ॥ (११५।२)

शुष्के द्रवे मुखं रुद्ध्वा लोणमृत्तिकया दृढम् । (११६।१)

ततश्चण्डाग्निना पच्याद्यावत् षोडशयामकम् ॥ (११६।२)

स्वांगशीतं समुद्धृत्य स्फोटयेत्काचकूपिकाम् । (११७।१)

ऊर्ध्वलग्नं तालसत्त्वं संग्राह्य तेन वेधयेत् ॥ (११७।२)

षोडशांशेन शुल्बं तु ढालयेद्दधिगोमये । (११८।१)

ततः शुद्धेन तारेण समावर्त्य समेन तु । (११८।२)

तत्तारं जायते शुद्धं हिमकुन्देन्दुसन्निभम् । (११८।३)

चोप्पेर् => सिल्वेर्तालकं साबुणीतुल्यं पिष्ट्वा भ्रष्टं च खर्परे ॥ (११८।४)

चालयन्नेव लघ्वग्नौ यावत्कृष्णं भवेत्तु तत् । (११९।१)

मृल्लिप्तकाचकूप्यान्तः क्षिप्त्वा तस्यां क्षिपेत्पुनः ॥ (११९।२)

भर्जितं लवणं चैव तालकाद्दशमांशकम् । (१२०।१)

पूर्ववद्वालुकायन्त्रे पक्त्वा सत्त्वं समाहरेत् ॥ (१२०।२)

साबुणीसत्त्वपादांशं दत्त्वा पिष्ट्वा पचेत्पुनः । (१२१।१)

पूर्ववद् वालुकायन्त्रे कूपिकामष्टयामकम् ॥ (१२१।२)

तत्सत्त्वं तिलतैलं च समांशे पिशिते पचेत् । (१२२।१)

चालयेल्लोहपात्रे तु तैलं यावत्तु जीर्यते ॥ (१२२।२)

इत्येवं सप्तधा पाच्यं समं तैले पुनः पुनः । (१२३।१)

तद्वच्च सप्तधा पाच्यं सिद्धं कथकेन समं समम् ॥ (१२३।२)

चतुःषष्टितमांशेन द्रुतं शुल्बं तु वेधयेत् । (१२४।१)

वेधयेत् कुन्तवेधेन ढालयेद्दधिगोमये । (१२४।२)

पादांशं दापयेद् बीजं तारं भवति शोभनम् ॥ (१२४।३)

सिल्वेर्:: शोधन (?); चोप्पेर् + सिल्वेर् => सिल्वेर् (?)टंकणं शुद्धतालस्य दशांशेन दापयेत् । (१२५।१)

मेषीक्षीरैस्तथाज्यैश्च खल्वे मर्द्यं दिनत्रयम् ॥ (१२५।२)

दिनमेरंडतैलेन मर्द्यं कूप्यां निवेशयेत् । (१२६।१)

पूर्ववत्पाचयेद्यंत्रे द्रवे शुष्के निवेशयेत् ॥ (१२६।२)

ग्राह्यं षोडशयामान्ते सत्त्वं मृदुतरं महत् । (१२७।१)

षोडशांशेन तेनैव शुल्बकं तेन वेधयेत् ॥ (१२७।२)

तारार्धं च द्रुतं द्राव्यं शुद्धं भवति पूर्ववत् ॥ (१२८।०)

चोप्पेर् + सिल्वेर् => सिल्वेर्षण् निष्कं ताम्रमावर्त्य आखुपाषाणनिष्ककम् । (१२९।१)

प्रदेयं कुंतवेधेन ह्यर्धबीजं भवेद्दलम् ॥ (१२९।२)

तालकं टंकणं सर्जिक्षारं चैवापामार्गजम् । (१३०।१)

वज्रिदुग्धैः समं मर्द्यं खल्वे यामचतुष्टयम् ॥ (१३०।२)

अनेन चार्धभागेन ताम्रपत्राणि लेपयेत् । (१३१।१)

अंधमूषागतं ध्मातम् एवं वारत्रये कृते । (१३१।२)

तारार्धेन समावर्त्य शुद्धतारं भवेत्तु तत् ॥ (१३१।३)

चोप्पेर् => सिल्वेर्गुंजाकार्पासशिग्रूणां तैलमेकस्य चाहरेत् । (१३२।१)

तस्मिंस्तैले द्रुतं ताम्रं ढालयेच्च त्रिसप्तधा ॥ (१३२।२)

षडंशं दापयेद् बीजं शुद्धतारं भवेत्तु तत् । (१३३।१)

शिग्रुमूलप्रलिप्तायां मूषायां द्रावयेत्ततः ॥ (१३३।२)

सिल्वेर्, गोल्द्:: मृदूकरणअर्कापामार्गकदलीभस्मतोयेन लोलयेत् । (१३४।१)

तद्वस्त्रगलितं ग्राह्यं स्वच्छं तोयं तदातपे ॥ (१३४।२)

शोषितं लवणं तस्मात्समादाय प्रयत्नतः । (१३५।१)

रौप्ये वा यदि वा स्वर्णे द्राविते शतमांशतः ॥ (१३५।२)

तदेव दापयेद्वाप्यं ढालयेत्तिलतैलके । (१३६।१)

इत्येवं तु त्रिधा कुर्याद् अत्यन्तं मृदुतां व्रजेत् ॥ (१३६।२)

मृदूकरणअश्वगोमहिषीणां च खुरं शृङ्गं समाहरेत् । (१३७।१)

तच्चूर्णवापमात्रेण अत्यन्तं मृदुतां व्रजेत् ॥ (१३७।२)

मृदूकरणगजदन्तस्य चूर्णं वा शुष्कं वाथ नृणां मलम् । (१३८।१)

कठिने दापयेद्वापं भवेन्मृदुतरं महत् ॥ (१३८।२)

दल (?):: निर्मलीकरण (?)नानाविधानि कार्याणि भूषणानि दलेन वै । (१३९।१)

श्वेतं रक्तं च वर्षाभूमूलं पिष्ट्वारनालकैः ॥ (१३९।२)

पिष्ट्वाथ लवणं किंचित् क्षिप्त्वा तत्रैव पेषयेत् । (१४०।१)

तत्किंचिद्दलजातं तु घटिकार्धात्समुद्धरेत् ॥ (१४०।२)

घर्षयन् लवणाम्लाभ्यां धाम्यमग्नौ पुनः पचेत् । (१४१।१)

इत्येवं तु त्रिधा कुर्यात् दलं भवति निर्मलम् ॥ (१४१।२)

दल (?):: निर्मलीकरण (?)फट्करीचूर्णमादाय खर्परे ह्यधरोत्तरम् । (१४२।१)

दत्त्वा दलस्य संरुध्य सम्यग्गजपुटे पचेत् ॥ (१४२।२)

आदाय रज्जुकां बद्ध्वा दोलायंत्रे दिनं पचेत् । (१४३।१)

चिञ्चारनालभाण्डे तु शुभ्रं भवति शंखवत् ॥ (१४३।२)

अभिनवसुखसाध्यैः साधने युक्तिगर्भैर्गदितमिह सुसिद्धं स्तम्भनं शुद्धबंगे । (१४४।१)

सुगममपि च तारं सूतशुल्बारयोगैः दलम् अतिमलहीनं वार्तिकानां हितार्थम् ॥ (१४४।२)