वज्रेण हेममिलितेन तु रञ्जितेन सूतेन हेममिलितेन सुरञ्जितेन । (१।१)

योगैः सुसुन्दरतरैः कनकाद्रिकूटं कृत्वाथ शक्रपदहेतुमखांश्च कुर्यात् ॥ (१।२)

द्वन्द्वमेलापनअयस्कांतमुखं गुंजां तयोर्द्विगुणगंधकम् । (२।१)

स्त्रीस्तन्यैः पेषितं लेप्यं मूषायां द्वंद्वमेलकम् ॥ (२।२)

द्वन्द्वमेलन:: वज्रगंधशशदन्ताश्च भ्रामकस्य मुखं तथा । (३।१)

अम्लवेतसः शिलाधातुः सर्वं तुल्यं प्रपेषयेत् ॥ (३।२)

मूषालेपेन तेनैव वज्रद्वंद्वं मिलत्यलम् ॥ (४।०)

वज्रद्वन्द्वमेलापन (३)महिषीकर्णनेत्रोत्थमलं चूर्णं च टंकणम् । (५।१)

स्त्रीस्तन्यं कर्कटास्थीनि शिलाजतु समं समम् । (५।२)

पिष्ट्वा मूषां प्रलेपेन वज्रद्वन्द्वेषु मेलकम् ॥ (५।३)

वज्रद्वन्द्वमेलापन (४)भ्रमरास्थिनृकेशांश्च टंकणं कांतजं मुखम् । (६।१)

बालवत्सपुरीषं च स्त्रीस्तन्येन तु पेषयेत् । (६।२)

तत्कल्कलिप्तमूषायां वज्रद्वंद्वं मिलत्यलम् ॥ (६।३)

वज्रसूतमेलापनभूनागं कांतपाषाणं माक्षिकं टंकणं मधु । (७।१)

स्नुक्पयःकर्कटास्थीनि काचमर्कपयः समम् ॥ (७।२)

स्त्रीस्तन्यैः पेषितं सर्वं मूषालेपं तु कारयेत् । (८।१)

तन्मध्यस्थं वज्रसूतं हठाद्ध्माते मिलत्यलम् ॥ (८।२)

स्वर्णवज्रमेलापन (द्वन्दखोट)मृतवज्रस्य चत्वारो भागा द्वादशहाटकम् । (९।१)

नागस्य च त्रयो भागाः षट् शुद्धस्य च पारदात् ॥ (९।२)

एकीकृत्य तु तन्मर्द्यं दिनमम्लेन केनचित् । (१०।१)

तप्तखल्वे तु तत्कल्कं समुद्धृत्य निरोधयेत् ॥ (१०।२)

मूषायां द्वन्द्वलिप्तायां हठाद्ध्माते मिलत्यलम् ॥ (११।०)

स्वर्णवज्रमेलापन (२)क्षारैरुत्पलसारिण्या मृतं वज्रं विभावयेत् । (१२।१)

दिनैकं शोधितं पिष्टम् एकैकां कारयेद्वटीम् ॥ (१२।२)

त्रिभागं पारदं चैव भागाश्चत्वारि हाटकम् । (१३।१)

अम्लेन कारयेत्पिष्टीं तद्गर्भे तां क्षिपेद्वटीम् ॥ (१३।२)

भूर्जपत्रेण तद्बद्ध्वा धान्यराशौ विनिक्षिपेत् । (१४।१)

पक्षमात्रात्समुद्धृत्य पूर्वमूषागतं धमेत् ॥ (१४।२)

मिलत्येव न संदेहो धाम्यमानं पुनः पुनः ॥ (१५।०)

स्वर्णवज्रमेलापन (द्वन्द्वखोट, २)मृतवज्रस्य भागैकं स्वर्णपत्रेण वेष्टयेत् । (१६।१)

सम्यक् षोडशभागेन मूषायां पूर्ववत्क्षिपेत् ॥ (१६।२)

स्वर्णतुल्यं सितं काचम् अथवा नृकपालकम् । (१७।१)

चूर्णयित्वा क्षिपेत्तस्यां रुद्ध्वा तीव्राग्निना धमेत् ॥ (१७।२)

समुद्धृत्य पुनर्देयं काचं वा नृकपालकम् । (१८।१)

लिप्त्वा मूषां धमेत्तदेवं मूषासु सप्तसु ॥ (१८।२)

हेम्ना मिलति तद्वज्रम् इत्येवं मेलयेत्पुनः । (१९।१)

यावन्मिलति पादांशं सुवर्णे मृतवज्रकम् ॥ (१९।२)

चोप्पेर् => गोल्द्द्विभागं द्वंद्वखोटस्य त्रिभागं द्रुतसूतकम् । (२०।१)

मर्दयेदम्लयोगेन दिनान्ते तं च गोलकम् ॥ (२०।२)

मेषशृंग्यास्तु पञ्चाङ्गं स्त्रीस्तन्येन तु पेषयेत् । (२१।१)

अनेन वेधयेद् गोलं तद्बहिर्निगलेन च ॥ (२१।२)

स्वेदादिमेलनान्तं च कारयेद्धेमपिष्टिवत् । (२२।१)

मेषशृंगीभवैः क्षारैस्तत्खोटं मर्दयेत्क्षणम् ॥ (२२।२)

मूषान्तर्लेपयेत्तेन तत्तुल्यं हाटकं क्षिपेत् । (२३।१)

यावज्जीर्णं धमेत्तावत्पुनः स्वर्णं च दापयेत् ॥ (२३।२)

जारयेद्धमनेनैव दत्त्वा विडवटीं क्रमात् । (२४।१)

एवं विंशगुणं यावत्तावत्स्वर्णं च जारयेत् ॥ (२४।२)

स्वर्णेन तु समावर्त्य सारणात्रययोगतः । (२५।१)

तेनैव वेधयेच्छुल्बं सहस्रांशेन कांचनम् । (२५।२)

जायते दिव्यरूपाढ्यं जांबूनदसमप्रभम् ॥ (२५।३)

सितस्वर्ण => गोल्द्वज्रमूषागतं ध्मातं द्वंद्वखोटं हठाग्निना । (२६।१)

माक्षिकाद्धौतसत्त्वं वा सत्त्वं वा माक्षिकोद्भवम् ॥ (२६।२)

स्तोकं स्तोकं क्षिपेत्तस्मिन्ध्माते जीर्णे पुनः पुनः । (२७।१)

यावत्तत्कुंकुमाभं स्यात्तावद्वज्रं समुद्धरेत् ॥ (२७।२)

लक्षांशेन तु तेनैव सितहेमं तु वेधयेत् । (२८।१)

जायते कनकं दिव्यं देवाभरणमुत्तमम् ॥ (२८।२)

सितस्वर्ण => गोल्द्वैक्रांतं माक्षिकं तुत्थं रसकाञ्जनगैरिकम् । (२९।१)

विमला चैव वैडूर्यम् एतेष्वेकं पलार्धकम् ॥ (२९।२)

नागबंगार्ककेष्वेकं यथालाभं पलार्धकम् । (३०।१)

द्वंद्वचूर्णं ततो रुद्ध्वा वज्रमूषागतं धमेत् ॥ (३०।२)

पूर्ववद् गंधकाम्लेन मर्द्यं रुद्ध्वा पुटे पचेत् । (३१।१)

चतुर्दशपुटैरेवं बालार्कसदृशं भवेत् ॥ (३१।२)

अनेन वज्रखोटं तु यथापूर्वं तु रञ्जयेत् । (३२।१)

तद्वद्वध्यं सितं हेम लक्षांशात्कांचनं भवेत् ॥ (३२।२)

अथवा द्वंद्वखोटं तु सूक्ष्मचूर्णं तु कारयेत् । (३३।१)

एतत्खोटं शुद्धचूर्णम् अंधमूषागतं धमेत् ॥ (३३।२)

आरोटरसतस्तुल्यं जम्बीरैर्मर्दयेत् दिनम् । (३४।१)

वस्त्रे बद्ध्वा दिनं स्वेद्यं दोलायंत्रे सकांजिके ॥ (३४।२)

सवस्त्रं पाचयेत्पश्चाद् गन्धतैले दिनावधि । (३५।१)

ततो वस्त्रात्समुद्धृत्य निगडेन तुले पचेत् ॥ (३५।२)

स्वेदादिधमनान्तं च कारयेद्धेमपिष्टिवत् । (३६।१)

तत्खोटं तु समुद्धृत्य रञ्जयेत्तन् निगद्यते ॥ (३६।२)

तीक्ष्णं शुल्बं समं चूर्ण्य अंधमूषागतं धमेत् । (३७।१)

तत्खोटं पलमेकं तु सिद्धचूर्णेन संयुतम् ॥ (३७।२)

चूर्णं रुद्ध्वा धमेद् गाढं तत्खोटं मर्दयेत्पुनः । (३८।१)

पूर्ववद्गंधकाम्लेन पुटान्दद्याच्चतुर्दश ॥ (३८।२)

अनेन पूर्वखोटं तु मूषामध्ये च पूर्ववत् । (३९।१)

यावत्कुंकुमवर्णं स्यात्तावद्वारं शनैः शनैः ॥ (३९।२)

स्वर्णेन च समावर्त्य सारणात्रयसारितम् । (४०।१)

अनेन लक्षभागेन द्रुतं शुल्वं तु वेधयेत् ॥ (४०।२)

जायते कनकं दिव्यं सत्यं शंकरभाषितम् ॥ (४१।०)

मेर्चुर्य्:: रेद् भस्मन्, रससिन्दूरकर्षैकं द्रुतसूतस्य ह्यष्टगुंजं तु हाटकम् । (४२।१)

चतुर्गुंजं मृतं वज्रं हंसपाद्या द्रवैर्दिनम् ॥ (४२।२)

मर्दयेत्तप्तखल्वे तु वज्रमूषान्धितं पचेत् । (४३।१)

भूधराख्यपुटैकेन समुद्धृत्याथ मर्दयेत् ॥ (४३।२)

हंसपाद्या द्रवैरेवं तप्तखल्वे दिनावधि । (४४।१)

पूर्ववद्भूधरे पच्यादेवं शतपुटैः पचेत् ॥ (४४।२)

रक्तवर्णं भवेद् भस्म सर्वयोगेषु योजयेत् ॥ (४५।०)

मेर्चुर्य्:: जारण:: ओड़् अभ्रद्रवैर्वर्तुलपत्रायाः सोमवल्ल्या द्रवैश्च वा । (४६।१)

धान्याभ्रं सप्तधा भाव्यं ततो जारणमारभेत् ॥ (४६।२)

गोस्तनाकारमूषायां सूतं शुद्धं विनिक्षिपेत् । (४७।१)

पूर्वाभ्रं षोडशांशं च मूषायां चणकद्रवैः ॥ (४७।२)

वालुकाभाण्डमध्ये तु चुल्ल्यां मृद्वग्निना पचेत् । (४८।१)

अभ्रके चणकद्रावं जीर्णे जीर्णे क्षिपेत्पुनः ॥ (४८।२)

इत्येवं जारयेत्तुल्यं पारदे गगनं क्रमात् । (४९।१)

अभ्र:: पिष्टीसोमवल्लीरसैर्यामं मर्द्यं धान्याभ्रकं ततः ॥ (४९।२)

रुद्ध्वा वनोत्पलैर् दद्यात् क्रमाद् एवं पुटत्रयम् । (५०।१)

सप्तधा भावयेद् घर्मे सोमवल्ल्या द्रवैर्दिनम् ॥ (५०।२)

श्वेतायाः शरपुङ्खाया मूलैर्गोक्षीरघर्षितैः । (५१।१)

कल्कितैर्मृण्मयं पात्रं लिप्त्वा तत्राभ्रकं क्षिपेत् ॥ (५१।२)

तन्मध्ये निक्षिपेत्सूतं तत्पृष्ठे चाभ्रकं पुनः । (५२।१)

सोमवल्लीद्रवैः पूर्वं तत्पात्रं चातपे खरे ॥ (५२।२)

धारयेच्चरते दीर्घं जायते व्योमपिष्टिका । (५३।१)

चोप्पेर् => गोल्द्; कोटिवेधपूर्वोक्ता गन्धपिष्टी या स्तम्भिता जारणं विना ॥ (५३।२)

तथा ह्यभ्रकपिष्टी च अभ्रसत्त्वं तृतीयकम् । (५४।१)

चतुर्थं रक्तभस्मापि पूर्वं वज्रेण यत्कृतम् ॥ (५४।२)

चत्वारः प्रतिकर्षांशं जारितं पारदं पलम् । (५५।१)

सर्वमेतत्तप्तखल्वे हंसपाद्या द्रवैर्दिनम् ॥ (५५।२)

मर्दितं तत्समुद्धृत्य पचेत्कच्छपयंत्रके । (५६।१)

यावत्सूतावशेषं तु तावज्जार्यं पुटेन वै ॥ (५६।२)

अस्य सूतस्य तुल्यांशं वज्रद्वंद्वं नियोजयेत् । (५७।१)

दोलास्वेदेन पक्तव्यं यावद् भवति गोलकम् ॥ (५७।२)

जारयेत्कच्छपे यंत्रे यावत्सूतावशेषितम् । (५८।१)

इत्येवं षड्गुणं जार्यं वज्रद्वंद्वं प्रयत्नतः ॥ (५८।२)

तेनैव वज्रद्वंद्वेन सारयेत्सारणात्रयम् । (५९।१)

अनेन कोटिभागेन द्रुतं शुल्बं तु वेधयेत् । (५९।२)

जायते कनकं दिव्यं देवाभरणभूषणम् ॥ (५९।३)

चन्द्रार्क => गोल्द्भागैकं मृतवज्रस्य शुद्धसूतस्य षोडश । (६०।१)

मर्दयेदम्लवर्गेण तप्तखल्वे दिनावधि ॥ (६०।२)

पक्वबीजस्य पत्राणि तुल्यान्येतेन लेपयेत् । (६१।१)

सुपक्वभानुपत्रैस्तु लिप्तपत्राणि वेष्टयेत् ॥ (६१।२)

शरावसंपुटे रुद्ध्वा निखनेच्चुल्लिमध्यतः । (६२।१)

त्रिदिनं ज्वालयेत्तत्र वह्निमल्पाल्पशः क्रमात् ॥ (६२।२)

ततो निगडलिप्तायां मूषायां तेन रोधयेत् । (६३।१)

कारीषवह्निना पच्यात् अहोरात्रात्समुद्धरेत् ॥ (६३।२)

मधुना मर्दयेत्किंचित् ततस्तेन शतांशतः । (६४।१)

लिप्त्वा चन्द्रार्कपत्राणि ह्यंधमूषागतं धमेत् । (६४।२)

स्वर्णं भवति रूपाढ्यं सत्यं शंकरभाषितम् ॥ (६४।३)

चोप्पेर् => गोल्द्मृतवज्रस्य भागैकं भागैकं हाटकस्य च । (६५।१)

त्रिभागं द्रुतसूतस्य सर्वं स्तन्येन मर्दयेत् ॥ (६५।२)

तद्गोलं बन्धयेद्वस्त्रे गन्धतैले त्र्यहं पचेत् । (६६।१)

ततस्तुल्येन स्वर्णेन समावर्तं तु कारयेत् ॥ (६६।२)

दत्त्वा विडवटीं चैव एकविंशतिवारकम् । (६७।१)

एकविंशगुणे जीर्णे सारयेत्सारणात्रयम् ॥ (६७।२)

सहस्रांशेन तेनैव शुल्बे वेधं प्रदापयेत् । (६८।१)

जायते कनकं दिव्यं देवाभरणभूषणम् ॥ (६८।२)

सिल्वेर्, चोप्पेर् => गोल्द्शुद्धसूतं मृतं वज्रं हंसपाद्या द्रवैः समम् । (६९।१)

मर्दयेत्तप्तखल्वे तु त्रिदिनान्ते समुद्धरेत् ॥ (६९।२)

बीजैर् दिव्यौषधानां च पिष्ट्वा मूषां प्रलेपयेत् । (७०।१)

तत्र पूर्वरसं क्षिप्त्वा रुद्ध्वा तत् करिषाग्निना ॥ (७०।२)

समुद्धृत्य पुनस्तस्मिन् शुद्धसूतं समं क्षिपेत् । (७१।१)

हंसपाद्या द्रवैर्मर्द्यं पूर्ववद् दिवसत्रयम् ॥ (७१।२)

तद्गोलं पूर्वमूषायां रुद्ध्वा गजपुटे पचेत् । (७२।१)

जायते भस्म सूतोऽयं सर्वकर्मसु योजयेत् ॥ (७२।२)

अस्य तुल्यं शुद्धसूतं सूतपादं च टंकणम् । (७३।१)

सर्वमम्लैर्दिनं मर्द्यं कृत्वा गोलं समुद्धरेत् ॥ (७३।२)

रक्तकार्पासयोर्बीजं राजिका यवचिञ्चिका । (७४।१)

वन्ध्याकर्कोटकी चैव पिष्ट्वा गोलं प्रलेपयेत् ॥ (७४।२)

ऊर्ध्वाधो लवणं दत्त्वा रुद्ध्वा मूषां विशोषयेत् । (७५।१)

कारीषाग्नौ दिवारात्रौ पाचयित्वा समुद्धरेत् ॥ (७५।२)

पूर्वकल्केन तद्गोलं क्षिप्त्वा रुद्ध्वाथ पूर्ववत् । (७६।१)

पुटे पच्याद्दिवारात्रौ एवं कुर्याच्च सप्तधा ॥ (७६।२)

ततस्तेनैव कल्केन लिप्त्वा रुद्ध्वाथ शोषयेत् । (७७।१)

सम्यग्गजपुटे पच्यात्ततो मूषागतं धमेत् ॥ (७७।२)

शतमांशेन तेनैव चन्द्रार्कौ वेधयेद् द्रुतम् । (७८।१)

जायते कनकं दिव्यं देवाभरणभूषणम् ॥ (७८।२)

चन्द्रार्क => गोल्दथवा भस्मसूतं तत्कार्यं टंकणसंयुतम् । (७९।१)

अंधमूषागतं ध्मातं खोटं भवति शोभनम् ॥ (७९।२)

खोटतुल्यं शुद्धहेम सर्वमेकत्र द्रावयेत् । (८०।१)

चन्द्रार्कं वेधयेत्तेन पूर्ववत्कांचनं भवेत् ॥ (८०।२)

शतवेधिकल्कः - तारे ताम्रेवज्रभस्म स्नुहीक्षीरैर्दिनम् एकं विमर्दयेत् । (८१।१)

रुद्ध्वा गजपुटे पच्यात् एवं शतपुटैः पचेत् ॥ (८१।२)

तत्तुल्यं पारदं शुद्धं क्षिप्त्वा मर्द्यं दिनत्रयम् । (८२।१)

देवदाल्या द्रवैरेवं तद्गोलं चान्धितं पुटेत् ॥ (८२।२)

कारीषाग्नौ दिवारात्रौ समुद्धृत्याथ मर्दयेत् । (८३।१)

देवदाल्या द्रवैस् त्र्यहं तद्वद्रुद्ध्वा पुटे पचेत् ॥ (८३।२)

एवं दशपुटैः पाच्यं वज्रतुल्यं च हाटकम् । (८४।१)

क्षिप्त्वा कांचनकद्रावैर् मर्दयेद्दिवसत्रयम् ॥ (८४।२)

पूर्ववत्पुटपाकेन एवं दशपुटैः पचेत् । (८५।१)

स्वर्णतुल्यं ततस्तीक्ष्णं चूर्णं कृत्वा नियोजयेत् ॥ (८५।२)

मर्दयेत्त्रिफलाद्रावैस् तत्सर्वं दिवसत्रयम् । (८६।१)

पुटयेत्पूर्वयोगेन एवं दशपुटैः पचेत् ॥ (८६।२)

तीक्ष्णतुल्यं मृतं नागं दत्त्वा सर्वं विमर्दयेत् । (८७।१)

वासारक्ताश्वमारोत्थद्रावैः खल्वे दिनत्रयम् ॥ (८७।२)

रुद्ध्वा गजपुटे पच्यात् पुनर्मर्द्यं च पाचयेत् । (८८।१)

एवं दशपुटैः पक्वं समुद्धृत्याथ मर्दयेत् ॥ (८८।२)

अम्लवर्गेण तत्सर्वं मर्द्यं यामचतुष्टयम् । (८९।१)

रुद्ध्वा गजपुटे पच्यात् पुनर्मर्द्यं च पाचयेत् ॥ (८९।२)

एवं दशपुटैः पाच्यं सिन्दूरसदृशं भवेत् । (९०।१)

अनेन शतमांशेन चन्द्रार्कं वेधयेद् द्रुतम् ॥ (९०।२)

अथवा मधुनाक्तेन चन्द्रार्कौ लेपयेत्ततः । (९१।१)

जायते कनकं दिव्यं पुटे दत्ते न हीयते ॥ (९१।२)

अथवा तारपत्राणि मधुनाक्तेन लेपयेत् । (९२।१)

चतुःषष्टितमांशेन दिव्यं भवति कांचनम् ॥ (९२।२)

चन्द्रार्क => गोल्द् (शतवेधिकल्कः)चतुःषष्टिगुणं सूतं भागैकं मृतवज्रकम् । (९३।१)

मर्दयेदम्लवर्गेण तप्तखल्वे दिनत्रयम् ॥ (९३।२)

भागत्रयं हेमपत्रम् अनेनैव प्रलेपयेत् । (९४।१)

रुद्ध्वाथ भूधरे पच्यात्समुद्धृत्याथ मर्दयेत् ॥ (९४।२)

शुद्धेन सूतराजेन त्रिगुणेन च संयुतम् । (९५।१)

अम्लवर्गैस्त्र्यहं मर्द्यं रुद्ध्वाथ भूधरे पुटेत् ॥ (९५।२)

पुनर्मर्द्यं पुनः पाच्यम् एकविंशतिवारकम् । (९६।१)

अनेन शतमांशेन चंद्रार्कं मधुना सह ॥ (९६।२)

लिप्त्वा रुद्ध्वा धमेद् गाढं दिव्यं भवति काञ्चनम् ॥ (९७।०)

सिल्वेर् => गोल्द् (षोडशवेधिकल्कः)पूर्वोक्तभस्मसूतेन अम्लपिष्टेन लेपयेत् । (९८।१)

चतुर्गुणं स्वर्णपत्रं रुद्ध्वा गजपुटे पचेत् । (९८।२)

पादांशेन पुनस्तस्मिन् भस्मसूतं नियोजयेत् ॥ (९८।३)

मर्दयेदम्लवर्गेण तद्वद्रुद्ध्वा पुटे पचेत् । (९९।१)

एवं चतुःपुटैः पक्वं म्रियते हाटकं शुभम् ॥ (९९।२)

तेनैव षोडशांशेन द्रुतं तारं तु वेधयेत् । (१००।१)

अथवा पत्रलेपेन दिव्यं भवति कांचनम् ॥ (१००।२)

चोप्पेर् => गोल्द्; शतवेधिकल्कःमृतवज्रस्य भागैकं शुद्धसूतस्य षोडश । (१०१।१)

देवदालीशङ्खपुष्पीरसैर् मर्द्यं दिनत्रयम् ॥ (१०१।२)

वज्रमूषागतं रुद्ध्वा दिनैकं भूधरे पचेत् । (१०२।१)

समुद्धृत्याथ तद्द्रावैर्दिनं मर्द्यं निरुध्य च ॥ (१०२।२)

दिनैकं भूधरे पच्यात् तद्वन्मर्द्यं च पाचयेत् । (१०३।१)

इत्येवं सप्तधा कुर्याज्जायते भस्मसूतकम् ॥ (१०३।२)

तद्भस्मसूतकं तुल्यं वज्रमूषान्धितं धमेत् । (१०४।१)

तत् खोटं जायते दिव्यं रञ्जयेत्तन्निगद्यते ॥ (१०४।२)

तीक्ष्णं शुल्बं समं चूर्ण्य अंधमूषागतं धमेत् । (१०५।१)

तत् खोटं सिद्धचूर्णं तु गंधकाम्लेन मर्दयेत् ॥ (१०५।२)

पूर्ववत्क्रमयोगेन पुटान्दद्याच्चतुर्दश । (१०६।१)

अनेन पूर्वखोटं तु द्रुतं वाप्यं पुनः पुनः ॥ (१०६।२)

तद्भस्म गंधकं तुल्यं वज्रमूषान्धितं धमेत् । (१०७।१)

दशवारेण तत् खोटं जायते कुंकुमप्रभम् ॥ (१०७।२)

स्वर्णेन च त्रिधा सार्यं शतवेधी भवेच्च तत् । (१०८।१)

द्रुतशुल्बे प्रदातव्यं दिव्यं भवति कांचनम् ॥ (१०८।२)

तारारिष्ट => गोल्द् (सहस्रवेधिकल्कः)पूर्वोक्तं भस्मसूतं तु पलैकं समपन्नगम् । (१०९।१)

कांतपात्रगतं मर्द्यं दिनैकं लोहमुष्टिना ॥ (१०९।२)

मृद्वग्निना तु तत्पात्रे मर्दयेत्पाचयेच्छनैः । (११०।१)

यावन्मिश्रं समुद्धृत्य रुद्ध्वा गजपुटे पचेत् ॥ (११०।२)

मर्द्यं वासारसैः पच्यादेवं वारचतुर्दश । (१११।१)

गोपित्तेन पुनर्मर्द्यं देयं पुटचतुर्दश ॥ (१११।२)

तत्तुल्यं स्वर्णचूर्णं च दत्त्वा पित्तेन मर्दयेत् । (११२।१)

दिनान्ते तत्समुद्धृत्य क्रामणेन समायुतम् ॥ (११२।२)

सहस्रांशेन तेनैवं तारारिष्टं तु वेधयेत् । (११३।१)

जायते कनकं दिव्यं देवाभरणमुत्तमम् ॥ (११३।२)

नागस्थाने यदा बंगं पूर्ववत्क्रमयोगतः । (११४।१)

तारचूर्णेन संयुक्तं शुल्बे वेधं प्रदापयेत् । (११४।२)

सहस्रांशेन तत्तारं भवेत्कुंदेन्दुसन्निभम् ॥ (११४।३)

चोप्पेर् => गोल्द्द्रुतसूतेन वज्रेण वज्रैः शुद्धरसेन वा । (११५।१)

मृतसूतेन वज्रेण वज्रैः शुद्धरसेन वा ॥ (११५।२)

दिव्ययोगवरैः खोटं पूर्वं नानाविधं तु यत् । (११६।१)

प्रोक्तं तत्खोटमेकं तु द्रावयेत्पिष्टिखोटवत् ॥ (११६।२)

द्रुतं तु पारदं दिव्यं मृत्युदारिद्र्यनाशनम् । (११७।१)

अथास्य द्रुतसूतस्य जारयेत्पक्वबीजकम् ॥ (११७।२)

क्रमेण षड्गुणं यावत्कच्छपाख्ये विडान्विते । (११८।१)

वक्ष्यमाणप्रकारेण व्योमसत्त्वं यथा जरेत् ॥ (११८।२)

जारितं तत्त्रिधा सार्यं पक्वबीजेन वै क्रमात् । (११९।१)

अनेन कोटिमांशेन द्रुतशुल्बं तु वेधयेत् ॥ (११९।२)

जायते कनकं दिव्यं देवाभरणभूषणम् ॥ (१२०।०)

वज्र:: द्रावणअथास्य कोटिवेधस्य रसेन्द्रस्यापरो विधिः । (१२१।१)

विष्णुक्रान्ता च चक्राङ्का कण्टारी चैव चिञ्चिका ॥ (१२१।२)

एतासां द्रवमादाय मूषालेपं तु कारयेत् । (१२२।१)

तस्यां पूर्वरसं क्षिप्त्वा धमेद् द्रावं क्षिपन् क्षिपन् ॥ (१२२।२)

वज्रं तत्रैव दातव्यं द्रवत्येव न संशयः । (१२३।१)

मेर्चुर्य्:: शब्दवेधिन्ततस्तस्मात्समुद्धृत्य दोलायंत्रे त्र्यहं पचेत् ॥ (१२३।२)

उद्धृत्य विडलिप्तायां मूषायां प्रकटं धमेत् । (१२४।१)

ग्रसन्त्येव न संदेहस् तीव्रध्मातानलेन च ॥ (१२४।२)

वज्रं वा पद्मरागं वा जार्यं दशगुणे रसे । (१२५।१)

कारयेद्वज्रबीजेन शब्दवेधी भवेद्रसः ॥ (१२५।२)

सप्फिरे:: द्रावणअथवा मारिते तस्मिन् जारणं सारयेत्पुनः । (१२६।१)

उच्चटा मीननयना सर्पाक्षी रक्तचित्रकम् ॥ (१२६।२)

एतासां निक्षिपेद् द्रावं द्रुते मूषागते रसे । (१२७।१)

इन्द्रनीलं क्षिपेत्तत्र द्रवत्येव न संशयः ॥ (१२७।२)

सप्फिरे:: => खेचरीपूर्ववत्स्वेदनेनैव विडयोगेन जारयेत् । (१२८।१)

इत्येवं त्रिगुणं जार्यम् इन्द्रनीलं क्रमेण तु ॥ (१२८।२)

तद्रसं वक्त्रमध्ये तु यः करोति नरोत्तमः । (१२९।१)

स पूज्यो देवदेवानां खेचरत्वेन मोदते ॥ (१२९।२)

तस्य मूत्रपुरीषाभ्यां सर्वलोहानि कांचनम् । (१३०।१)

जायते दिव्यरूपाढ्यं सत्यं शंकरभाषितम् ॥ (१३०।२)

इत्येवं विष्टिखोटं परिरसम् अपरं संकरैः खोटबद्धं जातं तद्द्रावितं वै मृतमथ विमलं स्वर्णराशिं करोति । (१३१।१)

किंवा सा पक्वबीजं ग्रसति यदि द्रुतो जायते कोटिवेधी वज्राभ्रं रत्नजातं चरति यदि रसः खेचरत्वं प्रदत्ते ॥ (१३१।२)