संसारे सारभूतं सकलसुखकरं सुप्रभूतं धनं वै तत्साध्यं साधकेन्द्रैर्गुरुमुखविधिना वक्ष्यते तस्य सिद्ध्यै । (१।१)

रत्नादीनां विशेषात् करणमिह शुभं गंधवादं समग्रं ज्ञात्वा तत्तत् सुसिद्धं ह्यनुभवपथगं पावनं पण्डितानाम् ॥ (१।२)

मत्स्यकज्जलचतुर्गुणेन तोयेन लाक्षां पिष्ट्वा तु तद्द्रवैः । (२।१)

वस्त्रपूतं शतपलं गृह्य मृद्भाण्डगं पचेत् ॥ (२।२)

मृद्वग्निना पादशेषं जातं यावच्च तस्य वै । (३।१)

क्षिपेत्पलं पलं चूर्णं सर्जिटंकणलोध्रकम् ॥ (३।२)

किंचित्पच्यात्ततः शीतं काचकूप्यां सुरक्षयेत् । (४।१)

स्थूलमत्स्यत्वचं पच्याद्दिवारात्रं जलेन तत् ॥ (४।२)

घनीभूतं समुत्तार्य ख्यातोऽयं मत्स्यकज्जलम् । (५।१)

प्रोदुच्तिओन् ओड़् रुबिएसेतत्कर्षद्वयं तस्याः काचकूप्यां विनिक्षिपेत् ॥ (५।२)

वर्षोपलास्तु तेनैव लालयित्वा सुपाचिते । (६।१)

मधूकतैलमध्ये तु क्षणं पक्त्वा समुद्धरेत् । (६।२)

जायन्ते पद्मरागाणि दिव्यतेजोमयानि च ॥ (६।३)

इन्द्रनीलकरणम्नीलीचूर्णं पलैकं तु पूर्वकूप्यां तु तद्द्रवम् । (७।१)

तद्द्रवं द्विपलं चूर्णे क्षिप्त्वा सर्वं विलोलयेत् ॥ (७।२)

क्षिप्त्वा वर्षोत्पलांस्तेन पूर्वतैलगतान्पचेत् । (८।१)

इन्द्रनीलानि तान्येव जायन्ते नात्र संशयः ॥ (८।२)

मरकतमणिकरणम्मञ्जिष्ठां तालकं नीली समचूर्णं प्रकल्पयेत् । (९।१)

काचकूप्यां स्थितैर्द्रावैः सर्वमेतत् सुलोलयेत् ॥ (९।२)

वर्षोत्पलांस्तु तेनैव सिक्त्वा पच्याच्च पूर्ववत् । (१०।१)

सर्वे मरकतास्तेन समीचीना भवन्ति वै ॥ (१०।२)

गोमेदमणिकरणम्मञ्जिष्ठायाः कषायेण पेषयेन्मत्स्यकज्जलम् । (११।१)

वर्षोत्पलांस्तु तेनैव सिक्त्वा पच्याच्च पूर्ववत् ॥ (११।२)

गोमेदानि तु तान्येव प्रवर्तन्ते न संशयः ॥ (१२।०)

पुष्परागकरणम्पिष्ट्वा तालकतुल्यं तु जलैके रसकुङ्कुमम् । (१३।१)

तन्मध्ये चाष्टमांशं तु क्षिपेन्मत्स्योत्थकज्जलम् ॥ (१३।२)

तत्सर्वं पाचयेद्यामम् अवतार्य सुरक्षयेत् । (१४।१)

वर्षोपलांस्तु तेनैव सिक्तान्पच्याच्च पूर्ववत् । (१४।२)

भवन्ति पुष्परागास्ते यथा खन्युत्थितानि च ॥ (१४।३)

नीलमाणिक्यकरणम्नीलीचूर्णस्य तुल्यांशं क्षिपेन्मत्स्योत्थकज्जलम् । (१५।१)

बीजकाष्ठं च तुल्यांशं जले स्थाप्यं दिनावधि ॥ (१५।२)

तत्सर्वं पाचयेद्याममवतार्य सुरक्षयेत् । (१६।१)

वर्षोपलांस्तु तेनैव सिक्ताः पच्याच्च पूर्ववत् । (१६।२)

नीलमाणिक्यसदृशास्ते भवन्ति न संशयः ॥ (१६।३)

मुक्ताकरणम् (१)प्रोक्तानि रङ्गद्रव्याणि काचकूप्यां पृथक् पृथक् । (१७।१)

रक्षयित्वा प्रयत्नेन प्राप्ते कार्ये नियोजयेत् ॥ (१७।२)

सूर्यकांतस्य मध्ये तु बिलं कुर्यात् सुवर्तुलम् । (१८।१)

तथान्यं सूर्यकान्तं च कुर्यादाच्छादने हितम् ॥ (१८।२)

सूक्ष्ममुक्ताफलान्यादौ द्रावयेत्पूर्वयोगतः । (१९।१)

तद्द्रुतं सूर्यकांतस्य बिले पूर्यं प्रयत्नतः ॥ (१९।२)

सूर्यकान्तेनापरेण छादितं घर्मधारितम् । (२०।१)

याममात्राद्भवेद्बद्धं मौक्तिकं चातिशोभनम् ॥ (२०।२)

छिद्रं कृत्वा निबध्याथ सुशुभ्रे वस्त्रखण्डके । (२१।१)

सुशुभ्रैस्तण्डुलैः सार्धं कण्डयेत् तदुलूखले ॥ (२१।२)

लघुहस्तेन यामैकं तत उद्धृत्य क्षालयेत् । (२२।१)

त्वचारिष्टफलानां तु जलेन सह पेषयेत् । (२२।२)

तेनैव क्षालिते मुक्ताफलं भवति शोभनम् ॥ (२२।३)

मुक्ताकरणम् (२)मौक्तिकानि सुसूक्ष्माणि चूर्णितानि विनिक्षिपेत् । (२३।१)

प्रसूताया इडायास्तु सद्यः क्षीरैः क्षणावधि ॥ (२३।२)

तेनैव वर्तुलाकारा गुटिकाः कारयेत्ततः । (२४।१)

काचपात्रे स्थिताः शोष्याः छायायां दिनमात्रकम् ॥ (२४।२)

प्रोतयेद् अश्ववालेन मालां कृत्वाथ शोषयेत् । (२५।१)

छायायां कठिना यावत्तावत्स्थाप्या विलम्बिताः ॥ (२५।२)

स्थूलस्य कृष्णमत्स्यस्य एककण्टस्य चोदरात् । (२६।१)

निवार्यान्त्राणि तत्रैव पूर्वमालां निवेशयेत् ॥ (२६।२)

उदरं सीवयेत्सूत्रेणैव भाण्डे निरुध्य तत् । (२७।१)

मासमात्रात्समुद्धृत्य छायायां शोषयेत्पुनः ॥ (२७।२)

कण्डनं क्षालनं चैव पूर्ववत्कारयेच्छनैः । (२८।१)

भवन्ति तानि शुभ्राणि सम्यङ् मुक्ताफलानि वै ॥ (२८।२)

मुक्ताकरणम् (३)मुक्ताशुक्तिं समादाय जलशुक्तिमथापि वा । (२९।१)

घर्षयेत्पृष्ठभागं तु तस्य कार्ष्ण्यापनुत्तये ॥ (२९।२)

ताः शुभ्राश्चूर्णयेच्छ्लक्ष्णम् ईडाक्षीरादिपूर्ववत् । (३०।१)

कारयेत्क्षालनान्तं च मौक्तिकानि भवन्ति वै ॥ (३०।२)

मुक्ताकरणम् (४)सद्य उद्धृत्य मत्स्यस्य स्थूलस्य चक्षुषी हरेत् । (३१।१)

एकैकं बन्धयेद्वस्त्रे ईडाक्षीरैर्दिनं पचेत् ॥ (३१।२)

छायायां शोषयेत्पश्चात् कण्डनं क्षालनं ततः । (३२।१)

कारयेत्पूर्ववत्तानि मौक्तिकानि भवन्ति वै ॥ (३२।२)

प्रवालकरणम् (१)दग्धशंखं च दरदं समं चूर्णं प्रकल्पयेत् । (३३।१)

प्रसूताया महिष्यास्तु पञ्चमे दिवसे हरेत् ॥ (३३।२)

क्षीरं तेनैव तन्मर्द्यं यामैकं पूर्वचूर्णकम् । (३४।१)

वर्तुलां गुटिकां कृत्वा प्रोतयेत् ताम्रसूत्रके ॥ (३४।२)

रम्भागर्भदलेनैव मध्यमांगुष्ठतर्जनी । (३५।१)

वेष्टयित्वा तु तैर्ग्राह्या गुलिकास्ताः पृथक् पृथक् ॥ (३५।२)

आवर्त्यावर्त्य संस्थाप्या रंभापत्रैः प्रयत्नतः । (३६।१)

छायाशुष्काः शुभाः प्रोत्यास् ताम्रसूत्रेण वै पुनः ॥ (३६।२)

मधुकं तप्ततैलाक्तं धूमेन स्वेदयेच्छनैः । (३७।१)

जायते पद्मरागाभं प्रवालं नात्र संशयः ॥ (३७।२)

प्रवालकरणम् (२)दग्धः शंखः ससिन्दूरं समांशं चूर्णयेत्ततः । (३८।१)

क्षीरैः सद्यःप्रसूताया एडाया मर्दयेद् दृढम् ॥ (३८।२)

पूरयेच्च तृणोत्थे वा नाले वंशादिसंभवे । (३९।१)

सुपक्वे चान्नभाण्डे तु यवागूवर्जिते क्षिपेत् ॥ (३९।२)

आच्छाद्य पच्यान्मन्दाग्नौ घटिकान्ते समुद्धरेत् । (४०।१)

प्रवाला नलिकागर्भे जायन्ते पद्मरागवत् ॥ (४०।२)

हिङ्गुलकरणमशुद्धं पारदं भागं चतुर्भागं च टंकणम् । (४१।१)

उभौ क्षिप्त्वा लोहपात्रे क्षणं मृद्वग्निना पचेत् ॥ (४१।२)

तस्मिन्मनःशिलाचूर्णं पारदाद्दशमांशतः । (४२।१)

क्षिप्त्वा चाल्यमयोदर्व्या ह्यवतार्य सुशीतलम् ॥ (४२।२)

कृत्वाथ खण्डशः क्षिप्त्वा काचकूप्यां निरुध्य च । (४३।१)

वस्त्रमृत्तिकया सम्यक् काचकूपीं प्रलेपयेत् ॥ (४३।२)

सर्वतोऽङ्गुलमानेन छायाशुष्कं तु कारयेत् । (४४।१)

वालुकायंत्रगर्भे तु द्विदिनं मृदुनाग्निना ॥ (४४।२)

क्रमवृद्धाग्निना पश्चात्पचेद्दिवसपञ्चकम् । (४५।१)

सप्ताहात् तत् समुद्धृत्य हिंगुलं स्यान्मनोहरम् ॥ (४५।२)

सिन्दूरकरणम् (१)चिंचात्वग्भस्मपादांशं द्रुते नागे विनिक्षिपेत् । (४६।१)

पाचयेल्लोहजे पात्रे लोहदर्व्या निघर्षयेत् । (४६।२)

चण्डाग्निना दिनैकं तु सिन्दूरं जायते शुभम् ॥ (४६।३)

सिन्दूरकरणम् (२)रक्तशाखिन्यपामार्गकुटजस्य तु भस्मकम् । (४७।१)

चतुर्थांशं द्रुते नागे दत्त्वा मर्द्यं दिनद्वयम् ॥ (४७।२)

पूर्ववल्लोहपात्रे तु सिन्दूरं जायते शुभम् ॥ (४८।०)

सिन्दूरकरणम् (३)भस्मना पूर्ववन्नागं शाकस्य वारिजस्य वा । (४९।१)

सिन्दूरं जायते दिव्यं यथेष्टं नात्र संशयः ॥ (४९।२)

सिन्दूरकरणम् (४)पलानां द्विशतं नागं द्रावयेल्लोहभाजने । (५०।१)

समूलवासकाभस्म पादांशं तत्र निक्षिपेत् ॥ (५०।२)

पीतवर्णं भवेद्यावत्तावत् पच्यात् प्रचालयेत् । (५१।१)

ततः सुशीतलं कृत्वा जलेन चालयेत्पुनः ॥ (५१।२)

पलमात्रा वटी कृत्वा वासाभस्मोपरि क्षिपेत् । (५२।१)

छायाशुष्का समाहृत्य मृद्भाण्डे नूतने क्षिपेत् ॥ (५२।२)

क्षिप्त्वा रुद्ध्वा पचेच्चुल्ल्यां निर्वाते तीव्रवह्निना । (५३।१)

छिद्रं कुर्याद् भाण्डवक्त्रे शलाकां लोहजां क्षिपेत् ॥ (५३।२)

रक्तवर्णा यदा स्यात्सा तावत्पच्यात्परीक्षयेत् । (५४।१)

सिन्दूरं जायते दिव्यं सिद्धयोग उदाहृतः ॥ (५४।२)

सैन्धवकरणम्नवभाण्डे पलशतं सामुद्रलवणं क्षिपेत् । (५५।१)

निष्कं निष्कं सूतगंधौ क्षिप्त्वा चण्डाग्निना पचेत् ॥ (५५।२)

द्वियामान्ते क्षिपेत्तस्मिंल्लोहनाराचकं यदि । (५६।१)

रक्तवर्णं भवेत्तद्वै तदा वह्निं निवारयेत् ॥ (५६।२)

स्वभावशीतलं ग्राह्यं सिन्धूत्थं लवणं भवेत् ॥ (५७।०)

सुवर्चलकरणमारनालं पलैकं तु द्विनिष्कं च सुवर्चलम् । (५८।१)

माषैकं गंधकं पिष्ट्वा सर्वं पात्रे तु धारयेत् ॥ (५८।२)

पलैकं सैंधवं तप्तं कृत्वा तत्र निषेचयेत् । (५९।१)

पुनस्ताप्यं पुनः सेच्यं द्रवो यावद्विशुष्यति । (५९।२)

सुवर्चलं भवेत्तावन् नात्र कार्या विचारणा ॥ (५९।३)

हिङ्गुकरणम् (१)हिङ्गुनागरमेकैकं लशुनस्य पलद्वयम् । (६०।१)

चतुष्पलं निम्बबीजं माषचूर्णं पलाष्टकम् ॥ (६०।२)

सर्वतुल्यां बिल्वमज्जाम् अजाक्षीरेण पेषयेत् । (६१।१)

तत्सर्वं बन्धयेद् गाढं सार्द्रगोचर्मगर्भतः । (६१।२)

पक्षत्रयं धान्यराशौ क्षिपेद्धिंगु भवेत्ततः ॥ (६१।३)

हिङ्गुकरणम् (२)बब्बूलवृक्षनिर्यासं सामुद्रलवणं तथा । (६२।१)

त्वग्वर्ज्यं च कणा तुल्यं मेषीक्षीरेण पेषयेत् ॥ (६२।२)

अस्य पिण्डस्य पादांशं शुद्धहिंगु नियोजयेत् । (६३।१)

तत्सर्वं पूर्ववद्बद्धं चर्मणा दिवसत्रयम् ॥ (६३।२)

निर्वाते लम्बितं रक्षेत् हिंगु स्याच्छुद्धहिंगुवत् ॥ (६४।०)

हिङ्गुकरणम् (३)पलैकैकं गुडं शुण्ठी द्विकं टंकणगुग्गुलुम् । (६५।१)

एरण्डबीजमज्जा च तुषवर्ज्यं पलद्वयम् ॥ (६५।२)

निस्त्वङ्माषा पलद्वंद्वम् एकीकृत्य प्रपेषयेत् । (६६।१)

त्रिकर्षं हिङ्गु तन्मध्ये क्षिप्त्वा तोयेन लोलयेत् ॥ (६६।२)

तत्सर्वं पूर्ववद्बद्ध्वा सप्ताहाद्धिङ्गुतां व्रजेत् ॥ (६७।०)

हिङ्गुकरणम् (४)द्विपले शुद्धहिंगु स्याद् एडाक्षीरं च विंशतिः । (६८।१)

गोधूममाषयोश्चूर्णं प्रत्येकं तु चतुष्पलम् ॥ (६८।२)

अलाबुपात्रमध्यस्थं तत्सर्वं लोलितं क्षिपेत् । (६९।१)

छायाशुष्कं भवेत्तावद्यावद्धिंगु शुभं भवेत् ॥ (६९।२)

वङ्गकरणम् (१)धत्तूरबीजचूर्णं तु वज्रीक्षीरेण भावयेत् । (७०।१)

शोष्यं पेष्यं पुनर्भाव्यम् एवं घर्मे त्रिसप्तधा ॥ (७०।२)

तद्वाप्यं द्रुतनागस्य दशमांशेन दापयेत् । (७१।१)

ढालयेत्स्नुक्पयोमध्ये तद्वङ्गं जायते शुभम् । (७१।२)

भावयेद् रजनीमध्ये तद्बंगं जायते शुभम् ॥ (७१।३)

वङ्गकरणम् (२)भावयेद्रजनीचूर्णं वज्रीदुग्धेन सप्तधा । (७२।१)

तद्वापं दशमांशेन द्रुते नागे प्रदापयेत् ॥ (७२।२)

तद्वापं द्रुतनागस्य दशमांशेन दापयेत् । (७३।१)

तत् ढाल्यं त्रिफलाक्वाथे पुनस्तद्वच्च वापयेत् ॥ (७३।२)

टंकणं नवसारं च दत्त्वा सेच्यं नृमूत्रके । (७४।१)

द्रावितं च पुनर्ढाल्यं नृमूत्रे वङ्गतां व्रजेत् ॥ (७४।२)

अम्लवेतसकरणम्त्वग्बीजरहितं चिंचाफलं कांजिकसंयुतम् । (७५।१)

पक्त्वा कुर्याद्वस्त्रपूतं जम्बीराम्लं तु तत्समम् ॥ (७५।२)

चाङ्गेरीमातुलिंगाम्लैर् यथाप्राप्तं समाहरेत् । (७६।१)

वस्त्रपूतं तु तत्सर्वं पचेत्पादावशेषितम् ॥ (७६।२)

सौराष्ट्री तुत्थकासीसं त्रिक्षारं पटुपञ्चकम् । (७७।१)

मूलसारं च तुल्यांशं सर्वं चूर्णं विनिक्षिपेत् ॥ (७७।२)

पूर्वपक्वे तु पादांशं पुनर्मृद्वग्निना पचेत् । (७८।१)

घनीभूतं भवेद् यावच्चट्टकेनैव चालयेत् । (७८।२)

अम्लवेतसमित्येतज्जायते शोभनं परम् ॥ (७८।३)

साहीकरणम्त्रिफला भृङ्गकोरण्टभल्लातकरवीरकम् । (७९।१)

बीजाम्रसममेतेषां समांशं बोलकज्जले ॥ (७९।२)

क्षिप्त्वा मर्द्यं ताम्रपात्रे पञ्चाहाज्जायते मषी । (८०।१)

तालपत्त्रेषु भूर्जेषु लिख्यते परमं दृढम् ॥ (८०।२)

घृतकरणम्नारिकेलात्फलरसं ग्राह्यं भागचतुष्टयम् । (८१।१)

तन्मध्ये घृतमेकं तु क्षिप्त्वा भाण्डे विलोलयेत् ॥ (८१।२)

शतांशेन क्षिपेत्तस्मिन् रक्तशाकिनिमूलकम् । (८२।१)

मृद्वग्निना पचेत्किंचित् तत्सर्वं जायते घृतम् ॥ (८२।२)

घृतकरणम् (२)घृतं तोयं समं कृत्वा विंशत्यंशेन चुन्नकम् । (८३।१)

क्षिप्त्वा सर्वं तु मृद्भांडे क्षणं हस्तेन मर्दयेत् । (८३।२)

घृतं तज्जायते सर्वं न चाग्निं सहते क्वचित् ॥ (८३।३)

घृतकरणम् (३)मेषीमेदः पञ्चपलं तिलतैलं च तत्समम् । (८४।१)

पचेन्मृद्वग्निना तावद्यावत्फेनं निवर्तते ॥ (८४।२)

द्विनिष्कं कांजिकं तस्मिन् क्षिप्त्वा वस्त्रेण चालयेत् । (८५।१)

पादांशं च घृतं तस्मिन् दद्यात्सर्वं घृतं भवेत् ॥ (८५।२)

घृतकरणम् (४)तिलतैलं विपच्यादौ यावत्फेनं निवर्तते । (८६।१)

गुग्गुलुं निक्षिपेत्तस्मिन् किंचिद्गंधनिवृत्तये ॥ (८६।२)

विंशत्यंशेन तोयस्य क्षिप्त्वा चुन्नं विलोलयेत् । (८७।१)

जलतुल्यं पूर्वतैलं मिश्रयेत् तत्सुशीतलम् ॥ (८७।२)

मर्दयेन्मृण्मये पात्रे हस्तेन क्षणमात्रकम् । (८८।१)

घनीभूते घृतं चार्धं क्षिप्त्वा सर्वं घृतं भवेत् ॥ (८८।२)

चन्दनकरणम्संछेद्य निम्बवृक्षं तु हस्तैकं रक्षयेदधः । (८९।१)

तस्य मूर्ध्नि बिलं कुर्यात्तत्रैव नवगुग्गुलुम् ॥ (८९।२)

पूरयेत्तेन काष्ठेन बिलं रुद्ध्वाथ लेपयेत् । (९०।१)

संधिं मृल्लवणेनैव शुष्कं गजपुटे पचेत् ॥ (९०।२)

स्वभावशीतलं ग्राह्यं तन्मूलं चन्दनं भवेत् ॥ (९१।०)

कर्पूरकरणम्पलत्रयं पचेद् भक्तं सम्यग्राजान्नतण्डुलम् । (९२।१)

तद् भक्तं शीतलं कृत्वा गवां क्षीरैः प्रयत्नतः ॥ (९२।२)

निष्कमात्रं च कर्पूरं क्षिप्त्वा तस्मिंश्च पेषयेत् । (९३।१)

शुष्कस्य वंशनालस्य स्थूलस्य तेन चोदरम् ॥ (९३।२)

लेप्यमङ्गुलमानेन छायाशुष्कं च कारयेत् । (९४।१)

छित्त्वाथ कदलीपुष्पं तन्निर्यासेन पूरयेत् ॥ (९४।२)

वंशनालं पुनर्वस्त्रखण्डे रुद्ध्वा च तन्मुखम् । (९५।१)

आतपे त्रिदिनं शोष्यं भूगर्ते निखनेत्ततः ॥ (९५।२)

त्रिसप्ताहात् समुद्धृत्य शोषयित्वा समाहरेत् । (९६।१)

कर्पूरं तस्य गर्भस्थं रक्षेत्कर्पूरभाजने । (९६।२)

कर्पूरं जायते दिव्यं यथा बीजं न संशयः ॥ (९६।३)

जवादीयाङ्कस्तूरीकरणम्पनसस्यार्धं पक्वस्य बीजान्येकस्य खण्डयेत् । (९७।१)

नवभाण्डे विनिक्षिप्य निष्कं शुण्ठी पलं तथा ॥ (९७।२)

चूर्णयित्वा क्षिपेत्तस्मिन् तत्सर्वं द्रवतां व्रजेत् । (९८।१)

तेन घृष्ट्वा क्षिपेत्तस्मिन् चतुर्निष्कं च चन्दनम् ॥ (९८।२)

मृद्वग्नौ पाचयेत्तावद्यावद् आरक्ततां गतम् । (९९।१)

तच्छीतलं काचपात्रे क्षिप्त्वा तस्योपरि क्षिपेत् ॥ (९९।२)

चम्पकं केतकीमल्लीजातीपुष्पाणि तत्पुनः । (१००।१)

दिनं शुभ्रपटे बद्ध्वा मुखं तस्यैव रक्षयेत् ॥ (१००।२)

ततः पुष्पाणि संत्यक्त्वा कस्तूरीं माषमात्रकाम् । (१०१।१)

माषैकं शुद्धकर्पूरे तस्मिन्नेव विनिक्षिपेत् ॥ (१०१।२)

निक्षिपेद्विंशदंशेन सम्यग्जावादिकामपि । (१०२।१)

तत्सर्वं मथितं पूर्वं सम्यग्जावादिभाजने ॥ (१०२।२)

वेष्टयेन्मल्लिकापुष्पैस्तद्भांडं दिवसत्रयम् । (१०३।१)

सम्यग्भवति जावादि वर्णैः परिमलैरपि ॥ (१०३।२)

कस्तूरीकरणम्मधूकतैलं तैलं वा तिलोत्थं पलपञ्चकम् । (१०४।१)

मुण्डीद्रावं दशपलं सर्वमेकत्र योजयेत् ॥ (१०४।२)

मल्लिका मालती जाती केतकी शतपत्त्रिका । (१०५।१)

अन्यानि च सुगन्धीनि पुष्पाणि तत्र निक्षिपेत् ॥ (१०५।२)

दिनैकं मुद्रितं रक्षेत् पुष्पं निष्पीड्य संत्यजेत् । (१०६।१)

सिक्थकं विंशतिर्निष्कान् क्षिप्त्वा तस्मिन्पचेच्छनैः ॥ (१०६।२)

यावत्तैलावशेषं स्यात् कर्पूरं चार्धनिष्ककम् । (१०७।१)

निष्कं मार्जारजावादिं क्षिप्त्वा तदवतारयेत् ॥ (१०७।२)

अन्यपात्रे विनिक्षिप्य शीतलं तत्पुनः पचेत् । (१०८।१)

क्षणमात्रात्तदुत्तार्य क्षिपेज्जावादि भाजने ॥ (१०८।२)

सान्द्रं भवति तत्सर्वं यथा बीजं न संशयः । (१०९।१)

पुष्पाणि बकुलस्यैव रत्नमालां समं समम् ॥ (१०९।२)

तच्चूर्णमिक्षुदण्डस्य कृतनालस्य चोदरे । (११०।१)

क्षिप्त्वा तस्य मुखं रुद्ध्वा तन्मज्जाभिर्मृदा पुनः ॥ (११०।२)

पुटेत् तृणाग्निना तावद्यावद्गंधो न दह्यते । (१११।१)

द्रवन्ति तानि पुष्पाणि मुखं भित्त्वा द्रवं हरेत् ॥ (१११।२)

कस्तूरीचर्म निर्लोमं मुस्तातुल्यं विचूर्णयेत् । (११२।१)

चूर्णस्य दशमांशेन सम्यक् कस्तूरिकां क्षिपेत् ॥ (११२।२)

पूर्वद्रावेण तत्सर्वं पेषितं गोलकीकृतम् । (११३।१)

कस्तूरीमदनाकारा किंचित्कार्या प्रयत्नतः ॥ (११३।२)

तत्सर्वं छायया शोष्यं मदना रक्षयेत्पृथक् । (११४।१)

गुटिकाः खण्डशः कृत्वा मदनैः सह मिश्रयेत् । (११४।२)

कस्तूरीचर्मणा बद्ध्वा सम्यङ् मृगमदो भवेत् ॥ (११४।३)

कुण्कुमकरणम् (१)नारिकेलकपालं वा घृष्टं वा निम्बकाष्ठकम् । (११५।१)

यत्किंचिच्छुभ्रकाष्ठं वा तोयेन सह कारयेत् ॥ (११५।२)

तत्पादं रजनी चाथ तस्मिन्मध्ये विनिक्षिपेत् । (११६।१)

गैरिकं वा रजन्यर्धं तत्सर्वं कुंकुमं भवेत् ॥ (११६।२)

कुङ्कुमकरणम् (२)पालाशपुष्पजं क्वाथं घर्मे धार्यं तु खर्परे । (११७।१)

विंशत्यंशं क्षिपेत्तस्मिन् पेषितं शुभ्रतण्डुलम् ॥ (११७।२)

तण्डुलार्धं तथा चुन्नं सर्वं काष्ठेन लोलयेत् । (११८।१)

घनीभूतं भवेद्यावत्तावद् घर्मे प्रचालयेत् । (११८।२)

ततस्तेनैव वटिकाः कृत्वा स्युः कुङ्कुमोपमाः ॥ (११८।३)

कुङ्कुमकरणम् (३)पालाशपुष्पपादांशं सम्यक्शुभ्रं च तण्डुलम् । (११९।१)

पिष्ट्वाथ वटिकाः कार्या शोष्याः स्युः कुंकुमोपमाः ॥ (११९।२)

दिव्यधूप (१)क्रमात् तरगुणं कुर्यात्कस्तूरी शशिकुङ्कुमम् । (१२०।१)

नखमांसी सर्जरसमुस्ता कृष्णागुरुः सिता ॥ (१२०।२)

चन्दनं च दशैतानि चूर्णितानि विमिश्रयेत् । (१२१।१)

चूर्णतुल्यैर्गुग्गुलुभिः सर्वमेकत्र कुट्टयेत् ॥ (१२१।२)

स्तोकं स्तोकं क्षिपेत्तैलं शिलायां लोहमुष्टिना । (१२२।१)

दिनमेकं प्रयत्नेन वर्तिकां तेन कारयेत् ॥ (१२२।२)

तदग्रज्वलितं कुर्याज्ज्वालां निवार्य तत्क्षणात् । (१२३।१)

देवानां दिव्यधूपोऽयं मन्त्राणां साधने हितः ॥ (१२३।२)

दिव्यधूप (२)पाषाणभेदचूर्णं तु गुग्गुलुं च पलं पलम् । (१२४।१)

मांसी मुस्ता नखं बोलचन्दनागुरुवालकम् ॥ (१२४।२)

लाक्षागुडं सर्जरसं सिताकर्पूरसंयुतम् । (१२५।१)

प्रति निष्कद्वयं चूर्ण्य कस्तूरी कुंकुमं तथा ॥ (१२५।२)

माषैकैकं क्षिपेत्तस्मिन् सर्वं कुट्याद् उलूखले । (१२६।१)

तिलतैलं क्षिपेत् किंचिल् लोहदण्डेन तद् दृढम् ॥ (१२६।२)

यामैकं कुट्टयेत्सिद्धो दिव्यो धूपः शिवोदितः । (१२७।१)

देवादेवाकरो देयः पूर्ववद्वर्तकीकृतः । (१२७।२)

सर्वसौभाग्यजनकः सर्वमन्त्रोऽघनायकः ॥ (१२७।३)

पुष्पद्रुतिवज्रीक्षीरेण संयुक्तं शुद्धं वस्त्रं पुनः पुनः । (१२८।१)

आतपे शोषितं कुर्यादित्येवं दिनसप्तकम् ॥ (१२८।२)

जातीपुष्पपलैकं तु निष्कं चूर्णितटंकणम् । (१२९।१)

क्षौद्रं निष्कत्रयं योज्यं सर्वमेकत्र लोलयेत् ॥ (१२९।२)

मृत्पात्रे धारयेद् घर्मे रम्ये वा काचभाजने । (१३०।१)

आच्छादयेत्तु वस्त्रेण जलसिक्तेन तत्क्षणात् ॥ (१३०।२)

द्रवन्ति तानि पुष्पाणि युञ्ज्याद्योगेषु तद्द्रवम् । (१३१।१)

अनेनैव प्रकारेण पुष्पाणां च पृथक् पृथक् । (१३१।२)

द्रुतिः कार्या सुगन्धानां गंधवादेषु योजयेत् ॥ (१३१।३)

धान्यवृद्धिकरणम् (१)मन्दारमूलमार्द्रायां भरण्यां वा कुशोद्भवम् । (१३२।१)

ऊर्ध्वं संग्राह्य यत्नेन धवमाल्ये विनिक्षिपेत् ॥ (१३२।२)

प्रवातातिमुखं यत्तु तत्काष्ठं तु समाहरेत् । (१३३।१)

धान्यस्य राशिगं कुर्याद्धान्यवृद्धिकरं परम् ॥ (१३३।२)

धान्यवृद्धिकरणम् (२)कृकलासस्य वामाक्षि हेम्नावेष्ट्याभिमन्त्रितम् । (१३४।१)

धान्यराशौ विनिक्षिप्य धान्यवृद्धिकरं परम् ॥ (१३४।२)

धनधान्यवृद्धिकरणम् (३)तस्यैव दक्षिणं नेत्रं हेम्नावेष्ट्य ततः क्षिपेत् । (१३५।१)

यस्मिन्कस्मिन्भवे द्रव्ये धान्ये वा वृद्धिकारकम् ॥ (१३५।२)

द्रव्यादिवृद्धिकरणम्कृष्णचित्रकमूलं तु क्षिप्तं यस्मिन् सुवस्तुनि । (१३६।१)

तत्सर्वं चाक्षयं नित्यं व्ययीकृत्य न क्षीयते ॥ (१३६।२)

धनं धान्यं घृतं तैलं सुवर्णं नवरत्नकम् । (१३७।१)

यत्किंचिद् द्रव्यजातं तदक्षय्यं तिष्ठति ध्रुवम् ॥ (१३७।२)

धान्यवृद्धिकरणम् (४)मूलं सुश्वेतगुंजाया जलमध्ये विनिक्षिपेत् । (१३८।१)

तन्मूलं धान्यराशौ च क्षिप्त्वा मन्त्रविधानतः ॥ (१३८।२)

तद्धान्यं वर्धते नित्यं भक्ष्यमाणं सहस्रशः । (१३९।१)

मन्त्रखण्डे यथा प्रोक्तं गुञ्जामूलस्य साधनम् । (१३९।२)

तथैवात्र प्रकर्तव्यं सिद्धिर्भवति नान्यथा ॥ (१३९।३)

आदौ सर्वदिशान्तरेषु गमनं कृत्वा गुरोः संमुखात् प्राप्तं भक्तिबलेन युक्तिविधिना सारातिसारं महत् । (१४०।१)

तत्सर्वं धनवर्धनं निगदितं भूयिष्ठमध्वां क्वचिद् भूपानां विदुषां महामतिमतां विद्वान् भवेत् पालनैः ॥ (१४०।२)