अभ्र:: अशुद्ध:: मेदिच्। प्रोपेर्तिएसशुद्धाभ्रं निहन्त्यायुर् वर्धयेन्मारुतं कफम् । (१।१)

अहतं छेदयेद्देहं मन्दाग्निक्रिमिदायकम् ॥ (१।२)

अभ्र:: सुब्त्य्पेस्कृष्णं पीतं सितं रक्तं योज्यं योगे रसायने । (२।१)

पिनाकं दर्दुरं नागं वज्रं चेति चतुर्विधम् ॥ (२।२)

पिनाकाद्यास्त्रयो वर्ज्या वज्रं यत्नात्समाहरेत् । (३।१)

पिनाक:: परीक्षामुञ्चत्यग्नौ विनिक्षिप्ते पिनाको दलसंचयम् ॥ (३।२)

अज्ञानाद्भक्षणं तस्य महाकुष्ठप्रदायकम् । (४।१)

दर्दुरदर्दुरो निहितो ह्यग्नौ कुरुते दर्दुरध्वनिम् ॥ (४।२)

नागनागश्चाग्निगतः शब्दं फूत्कारं च विमुञ्चति । (५।१)

स च देहगतो नित्यं व्याधिं कुर्याद्भगन्दरम् ॥ (५।२)

वज्राभ्रवज्राभ्रकं वह्निसंस्थं न किंचिद् विकृतिं व्रजेत् । (६।१)

तस्माद्वज्राभ्रकं योज्यं व्याधिवार्द्धक्यमृत्युजित् ॥ (६।२)

धान्याभ्रक:: प्रोदुच्तिओन्धमेद्वज्राभ्रकं वह्नौ ततः क्षीरे निषेचयेत् । (७।१)

भिन्नपत्रं तु तं ज्ञात्वा मेघनादद्रवाम्लयोः ॥ (७।२)

भावयेदष्टयामं तद्धान्याभ्रं कारयेत्सुधीः । (८।१)

धान्याभ्रक:: प्रोदुच्तिओनथवाभ्रस्य भागौ द्वौ टङ्कश्चैकं जलैः सह ॥ (८।२)

द्विदिनं स्थापयेत्पात्रे सूक्ष्मं कृत्वा प्रपेषयेत् । (९।१)

बद्ध्वा धान्ययुतं वस्त्रे मर्दयेत्काञ्जिकैः सह ॥ (९।२)

अधो यद्गालितं सूक्ष्मं शुद्धं धान्याभ्रकं भवेत् ॥ (१०।०)

अभ्र:: मारण:: निश्चन्द्रपुनर्नवामेघनादद्रवैर् धान्याभ्रकं दिनम् । (११।१)

मर्द्यं गजपुटे पच्यात्पुनश्चिञ्चाथ सूरणैः ॥ (११।२)

द्रवैर्मुस्तभवैर्मर्द्यं पृथग्देयं पुटत्रयम् । (१२।१)

एवं मर्कदलैर् वेष्ट्यं देयं वा मोचसम्पुटे ॥ (१२।२)

निश्चन्द्रं जायते ह्यभ्रं यथा दोषेषु योजयेत् । (१३।१)

अभ्र:: मारण:: निश्चन्द्रगोघृतैस्त्रिफलां क्वाथैः पक्त्वा च पूर्ववत् पचेत् ॥ (१३।२)

पञ्चविंशत्पुटैरेव कासमर्द्याः द्रवैः पचेत् । (१४।१)

देयं पुटत्रयं क्षीरैर् मर्दयेच्च पुटे पुटे ॥ (१४।२)

निश्चन्द्रं जायते ह्यभ्रं जरामृत्युरुजापहम् । (१५।१)

अभ्र:: मारणधान्याभ्रकस्य भागैकं द्वौ भागौ टंकणस्य च ॥ (१५।२)

पिष्ट्वा तदन्धमूषायां रुद्ध्वा तीव्राग्निना पचेत् । (१६।१)

स्वभावशीतलं चूर्णं सर्वरोगेषु योजयेत् ॥ (१६।२)

धान्याभ्रक:: मारणधान्याभ्रकमम्लंपिष्टं पुटे तप्तेऽम्लसेचनम् । (१७।१)

तत् पिष्ट्वा धारयेत् खल्वे भाव्यमम्लारनालकैः ॥ (१७।२)

तप्तं तप्तं चारनालैः पाच्यं शोध्यं पुनः पुनः । (१८।१)

पुटे वा धमने पाच्यं विंशद्वारं पुनः पुनः ॥ (१८।२)

तप्तं तप्तं क्षिपेद्दुग्धे पिष्ट्वाथ शोषयेत्पुनः । (१९।१)

दुग्धतप्तं पुटं पच्यात्तप्तं दुग्धेन सेचयेत् ॥ (१९।२)

एवं त्रिसप्तवाराणि शोष्यं पेष्यं पुटे पचेत् । (२०।१)

पेषयित्वा पचेत्स्थाल्यां लौहदर्व्या विचालयेत् ॥ (२०।२)

दुग्धस्थं च ततो दुग्धैः पुटे पच्यात्पुनः पुनः । (२१।१)

एवं सप्तदिनं पच्याद्दिवा चैकं पुटे निशि ॥ (२१।२)

तण्डुली वज्रवल्ली च तालमूली पुनर्नवा । (२२।१)

चाङ्गेरी मरिचं चैव बलायाः पयसा सह ॥ (२२।२)

एभिश्च पेषयेच्चाभ्रं प्रत्येकं तं त्र्यहं त्र्यहम् । (२३।१)

स्थित्वा तप्ते पुटे पश्चात्प्रत्येकेन पुनः पुनः ॥ (२३।२)

पिष्ट्वा पुनः पुटे घृष्टं कज्जलाभं मृतं भवेत् ॥ (२४।०)

अभ्र:: मारण:: निश्चन्द्रधान्याभ्रकस्य शुद्धस्य दशांशं मरिचं क्षिपेत् । (२५।१)

पेषयेदम्लवर्गेण चाम्ले भाव्यं दिनत्रयम् ॥ (२५।२)

तं शुष्कं सम्पुटे धाम्यं खदिराङ्गारकैर् दृढम् । (२६।१)

ऊर्ध्वपात्रं निरूप्याथ सेचयेदम्लकेन तत् ॥ (२६।२)

अगस्त्यशिग्रुवर्षाभूमूलैस्तं पत्रजै रसैः । (२७।१)

पिष्ट्वाभ्रं सेचयेत्तेन यद् वान्याम्लरसेन च ॥ (२७।२)

सितामध्वाज्यगोक्षीरैर् दध्नाम्लं पेष्यम् अभ्रकम् । (२८।१)

मत्स्याक्ष्याः करवीरायाः द्रवैः पिष्ट्वा त्रिधा पचेत् ॥ (२८।२)

ततो गजपुरे पाच्यं निश्चन्द्रं जायतेऽभ्रकम् । (२९।१)

अभ्र:: मारण:: निश्चन्द्रधान्याभ्रकं द्रवैर्मर्द्यं मत्स्याक्षीतुलसीद्रवैः ॥ (२९।२)

मूलजैः कोकिलाक्षस्य कुमारीश्वेतदूर्वयोः । (३०।१)

व्याघ्रीकन्दपुनर्नवया दिनम् एतैर् विमर्दयेत् ॥ (३०।२)

कुञ्जराख्यैः पुटैः सप्त पिष्ट्वा पिष्ट्वा पचेत् पुनः । (३१।१)

तद्वत्पञ्चामृतैः पाच्यं पिष्ट्वा पिष्ट्वा तु सप्तधा ॥ (३१।२)

एवं निश्चन्द्रतां याति सर्वरोगेषु योजयेत् ॥ (३२।०)

अभ्र:: मारण:: निश्चन्द्रधान्याभ्रं टंकणं तुल्यं गोमूत्रैस्तुलसीदलैः । (३३।१)

वाकुच्याः सूरणैर् अल्पैर् दिनं पिष्ट्वा पुटे पचेत् ॥ (३३।२)

जयन्त्याश्च द्रवैः पश्चान्मर्द्यं मर्द्य त्रिधा पुटेत् । (३४।१)

चतुर्गजपुटेनैवं निश्चन्द्रं सर्वरोगजित् ॥ (३४।२)

अभ्र:: मारणधान्याभ्रकं रविक्षीरैः रविमूलद्रवैश्च वा । (३५।१)

मर्द्यं मर्द्यं पुटे पच्यात्सप्तधा म्रियते ध्रुवम् ॥ (३५।२)

अभ्र:: मारणधान्याभ्रकं तुषाम्लाम्लैरातपे स्थापयेद्दिनम् । (३६।१)

यामं मर्द्यं चतुर्गोलं रुद्ध्वा गजपुटे पचेत् ॥ (३६।२)

एवं गोक्षीरमध्यस्थं स्थाप्यं मर्द्य पुटे पचेत् । (३७।१)

एवं कार्पासतोयेन स्थाप्यं पेष्यं पुटे पचेत् ॥ (३७।२)

ततोऽम्लैश्चैव कार्पासैर् गवां क्षीरैः पुनः पुनः । (३८।१)

घर्मपाकं मर्दनं च पुटं चैवम् अनुक्रमात् ॥ (३८।२)

एवं विंशत्पुटे प्राप्ते मृतो भवति निश्चितम् ॥ (३९।०)

अभ्र:: मृत:: अमृतीकरणसर्वेषां घातिताभ्राणाममृतीकरणं शृणु । (४०।१)

त्रिफलोत्थकषायस्य पलान्यादाय षोडश ॥ (४०।२)

गोमूत्रस्य पलान्यष्टौ मृताभ्रस्य पलान्दश । (४१।१)

एकीकृत्य लौहपात्रे पाचयेन्मृदुवह्निना ॥ (४१।२)

द्रवे जीर्णे समादाय सर्वं रोगेषु योजयेत् । (४२।१)

अभ्र:: मेदिच्। प्रोपेर्तिएसनुपानं विना ह्यभ्रं जरामृत्युरुजापहम् ॥ (४२।२)

योजयेदनुपानैर्वा तत्तद्रोगहरं क्षणात् । (४३।१)

मृतं चाभ्रं हरेद् रोगान् जरामृत्युमनेकधा ॥ (४३।२)

सेवितं देहदार्ढ्यं च रूपवीर्यं विवर्धयेत् ॥ (४४।०)