अविद्यादयः क्लेशाः कुशलाकुशलानि कर्माणि तत्फलं विपाकः तदनुगुणा वासना आशयाः । (१।१)

ते च मनसि वर्तमानाः पुरुषे व्यपदिश्यन्ते स हि तत्फलस्य भोक्तेति । (१।२)

यथा जयः पराजयो वा योद्धृषु वर्तमानः स्वामिनि व्यपदिश्यते । (१।३)

यो ह्य् अनेन भोगेनापरामृष्टः स पुरुषविशेष ईश्वरः । (१।४)

कैवल्यं प्राप्तास् तर्हि सन्ति च बहवः केवलिनः ते हि त्रीणि बन्धनानि छित्त्वा कैवल्यं प्राप्ताः । (१।५)

ईश्वरस्य च तत्संबन्धो न भूतो न भावी । (१।६)

यथा मुक्तस्य पूर्वा बन्धकोटिः प्रज्ञायते नैवम् ईश्वरस्य । (१।७)

यथा वा प्रकृतिलीनस्योत्तरा बन्धकोटिः संभाव्यते नैवम् ईश्वरस्य । (१।८)

स तु सदैव मुक्तः सदैवेश्वर इति । (१।९)

यो ऽसौ प्रकृष्टसत्त्वोपादानाद् ईश्वरस्य शाश्वतिक उत्कर्षः स किं सनिमित्त आहोस्विन् निर्निमित्त इति । (१।१०)

तस्य शास्त्रं निमित्तम् । (१।११)

शास्त्रं पुनः किंनिमित्तम् । (१।१२)

प्रकृष्टसत्त्वनिमित्तम् । (१।१३)

एतयोः शास्त्रोत्कर्षयोर् ईश्वरसत्त्वे वर्तमानयोर् अनादिः संबन्धः । (१।१४)

एतस्माद् एतद् भवति सदैवेश्वरः सदैव मुक्त इति । (१।१५)

तच् च तस्यैश्वर्यं साम्यातिशयविनिर्मुक्तम् न तावद् ऐश्वर्यान्तरेण तद् अतिशय्यते । (१।१६)

यद् एवातिशयि स्यात् तद् एव तत् स्यात् । (१।१७)

तस्माद् यत्र काष्ठाप्राप्तिर् ऐश्वर्यस्य स ईश्वरः । (१।१८)

न च तत्समानम् ऐश्वर्यम् अस्ति । (१।१९)

कस्मात् । (१।२०)

द्वयोस् तुल्ययोर् एकस्मिन् युगपत् कामिते ऽर्थे नवम् इदम् अस्तु पुराणम् इदम् अस्त्व् इत्य् एकस्य सिद्धाव् इतरस्य प्राकाम्यविधाताद् ऊनत्वं प्रसक्तम् । (१।२१)

द्वयोश्च तुल्ययोर् युगपत् कामितार्थप्राप्तिर् नास्ति अर्थस्य विरुद्धत्वात् । (१।२२)

तस्माद् यस्य साम्यातिशयैर् निविर्मुक्तम् ऐश्वर्यं स एवेश्वरः स पुरुषविशेष इति ॥ (१।२३)

किंच ॥ (२।१)