द्रष्टा बुद्धेः प्रतिसंवेदी पुरुषः ॥ (१।१)

दृश्या बुद्धिसत्त्वोपारूढाः सर्वे धर्माः ॥ (२।१)

तद् एतद् दृश्यम् अयस्कान्तमणिकल्पं संनिधिमात्रोपकारि दृश्यत्वेन स्वं भवति पुरुषस्य दृशिरूपस्य स्वामिनः ॥ (३।१)

अनुभवकर्मविषयताम् आपन्नम् तयोर् दृग्दर्शनशक्त्योर् अनादिर् अर्थकृतः संयोगो हेयहेतुर् दुःखस्य कारणम् इत्य् अर्थः ॥ (४।१)

तथा चोक्तम् । (५।१)

तत्संयोगहेतुविवर्जनात् स्याद् अयम् आत्यन्तिको दुःखप्रतीकारः ॥ (५।२)

कस्मात् ॥ (६।१)

दुःखहेतोः परिहार्यस्य प्रतीकारदर्शनात् ॥ (७।१)

तद् यथा पादतलस्य भेद्यता कण्टकस्य भेत्तृत्वं परिहारः कण्टकस्य पादानधिष्ठानं पादत्राणव्यवहितेन वाधिष्ठानम् ॥ (८।१)

एतत् त्रयं यो वेद लोके स तत्र प्रतीकारम् आरभमाणो भेदजं दुःखं नाप्नोति ॥ (९।१)

कस्मात् ॥ (१०।१)

त्रित्वोपलब्धिसामर्थ्याद् इति ॥ (११।१)

अत्रापि तापकस्य रजसः सत्त्वम् एव तप्यं ॥ (१२।१)

कस्मात् ॥ (१३।१)

तपिक्रियायाः कर्मस्थत्वात् ॥ (१४।१)

सत्त्वे कर्मणि तपिक्रिया नापरिणामिनि निष्क्रिये क्षेत्रज्ञे ॥ (१५।१)

दर्शितविषयत्वात् सत्त्वे तु तप्यमाने तदाकारानुरोधी पुरुषो ऽनुतप्यत इति दृश्यस्वरूपम् उच्यते ॥ (१६।१)