पुरुषः स्वामी दृश्येन स्वेन दर्शनार्थं संयुक्तः ॥ (१।१)

तस्मात् संयोगाद् दृश्यस्योपलब्धिर् या स भोगः या तु द्रष्टुः स्वरूपोपलब्धिः सो ऽपवर्गः ॥ (२।१)

दर्शनकार्यावसानः संयोग इति दर्शनं वियोगस्य कारणम् उक्तम् ॥ (३।१)

दर्शनम् अदर्शनस्य प्रतिद्वंद्वीत्य् अदर्शनं संयोगनिमित्तम् उक्तम् ॥ (४।१)

नात्र दर्शनं मोक्षकारणम् अदर्शनाभावाद् एव बन्धाभावः स मोक्ष इति ॥ (५।१)

दर्शनस्य भावे बन्धकारणस्यादर्शनस्य नाश इत्य् अतो दर्शनज्ञानं कैवल्यकारणम् उक्तम् ॥ (६।१)

किं चेदम् अदर्शनं नाम ॥ (७।१)

किं गुणानाम् अधिकारः ॥ (८।१)

आहोस्विद् दृशिरूपस्य स्वामिनो दर्शितविषयस्य प्रधानचित्तस्यानुत्पादः स्वस्मिन् दृश्ये विद्यमाने दर्शनाभावः ॥ (९।१)

किम् अर्थवत्ता गुणानाम् ॥ (१०।१)

अथाविद्या स्वचित्तेन सह निरुद्धा स्वचित्तस्योत्पत्तिबीजम् ॥ (११।१)

किं स्थितिसंस्कारक्षये गतिसंस्काराभिव्यक्तिः ॥ (१२।१)

यत्रेदम् उक्तम् ॥ (१३।१)

प्रधानं स्थित्यैव वर्तमानं विकाराकरणाद् अप्रधानं स्यात् तथा गत्यैव वर्तमानं विकारनित्यत्वाद् अप्रधानं स्यात् ॥ (१४।१)

उभयथा चास्य प्रवृत्तिः प्रधानव्यवहारं लभते नान्यथा ॥ (१५।१)

कारणान्तरेष्व् अपि कल्पितेष्व् अपि समानश्चर्चः ॥ (१६।१)

दर्शनशक्तिर् एवादर्शनम् इत्येके ॥ (१७।१)

प्रधानस्यात्मख्यापनार्था प्रवृत्तिर् इति श्रुतेः ॥ (१८।१)

सर्वबोध्यबोधसमर्थः प्राक्प्रवृत्तेः पुरुषो न पश्यति सर्वकार्यकरणसमर्थं दृश्यं तदा न दृश्यत इति ॥ (१९।१)

उभयस्याप्यदर्शनं धर्म इत्येके ॥ (२०।१)

तत्रेदं दृश्यस्य स्वात्मभूतम् अपि पुरुषप्रत्ययापेक्षं दर्शनं दृश्यधर्मत्वेन भवति तथा पुरुषस्यानात्मभूतम् अपि दृश्यप्रत्ययापेक्षं पुरुषधर्मत्वेनेव दर्शनम् अवभासते ॥ (२१।१)

दर्शनज्ञानम् एवादर्शनम् इति केचिद् अभिदधति ॥ (२२।१)

इत्येते शास्त्रगता विकल्पाः ॥ (२३।१)

तत्र विकल्पबहुत्वम् एतत् सर्वपुरुषाणाम् गुणानां संयोगे साधारणविषयम् ॥ (२४।१)

यस् तु प्रत्यक्चेतनस्य स्वबुद्धिसंयोगः ॥ (२५।१)