षष्ठोद्दिष्टं निरोधनसंस्कारं स्पष्टयन्नाह मर्दनेत्यादि ॥ (१।०)

एतैर् मर्दनमूर्छनपातैः संस्कारविशेषं कृत्वा मन्दवीर्यत्वात् कदर्थितो भवति ॥ (२।०)

कुत्सितविधानेन कदर्थितो भवतीत्यर्थः पुनः सूतः सृष्ट्यम्बुजैः सह मर्दनानन्तरं निरोधात् मूषाद्वयसम्पुटे कूपिकायां वा निरोधात् रुन्धनात् लब्धाप्यायः प्राप्तबलः सन् न षण्ढः स्यात् न शुक्ररहितो भवति ॥ (३।०)

सृष्टिः मूत्रशुक्रशोणितरूपा अम्बुजं लवणं सैन्धवं कमलम् इति मन्दाः ॥ (४।०)

सृष्टिर्यथा । (५।१)

गोऽजाविनरनारीणां मूत्रं शुक्रं च शोणितम् । (५।२)

सृष्टिरेषा समाख्याता षण्ढदोषविनाशिनी । (५।३)

इति शक्त्यवतारात् ॥ (५।४)

यन्त्रं यथा । (६।१)

रक्तसैन्धवखोटेन मूषाद्वंद्वं प्रकल्पयेत् । (६।२)

तत्सम्पुटे रसं क्षिप्त्वा नवसारं सनिम्बुकम् ॥ (६।३)

सम्पुटस्य प्रयत्नेन लेपयेत् संधिमुत्तमम् । (७।१)

वज्रमृत्स्नां समादाय वेष्टयेत्तत्प्रयत्नतः ॥ (७।२)

छायाशुष्कं च तत्कृत्वा भूगर्ते स्थापयेत्ततः । (८।१)

अष्टाङ्गुलप्रमाणेन मूषोर्ध्वं तत्र पूरणम् ॥ (८।२)

त्रिसप्तदिनपर्यन्तं करीषाग्निं च कारयेत् । (९।१)

दिने दिने प्रकर्तव्या मूषा सैन्धवनूतना ॥ (९।२)

स्वेदयेत् तत् प्रयत्नेन भूगर्भे स्थापयेत्ततः । (१०।१)

अथवा कूपिकामध्ये सूतं सैन्धवसंयुतम् ॥ (१०।२)

भूगर्भे च ततः स्थाप्यम् एकविंशद्दिनावधि । (११।१)

अयं निरोधको नाम्ना महामुखकरो रसे ॥ (११।२)

इति ॥ (१२।०)