अथात आसिक्तक्षीरिकं वाजीकरणपादं व्याख्यास्यामः ॥ (१।०)

इति ह स्माह भगवानात्रेयः ॥ (२।०)

आसिक्तक्षीरम् आपूर्णम् अशुष्कं शुद्धषष्टिकम् । (३।१)

उदूखले समापोथ्य पीडयेत् क्षीरमर्दितम् ॥ (३।२)

गृहीत्वा तं रसं पूतं गव्येन पयसा सह । (४।१)

बीजानामात्मगुप्ताया धान्यमाषरसेन च ॥ (४।२)

बलायाः शूर्पपर्ण्याश्च जीवन्त्या जीवकस्य च । (५।१)

ऋद्ध्यर्षभककाकोलीश्वदंष्ट्रामधुकस्य च ॥ (५।२)

शतावर्या विदार्याश्च द्राक्षाखर्जूरयोर् अपि । (६।१)

संयुक्तं मात्रया वैद्यः साधयेत्तत्र चावपेत् ॥ (६।२)

तुगाक्षीर्याः समाषाणां शालीनां षष्टिकस्य च । (७।१)

गोधूमानां च चूर्णानि यैः स सान्द्रीभवेद्रसः ॥ (७।२)

सान्द्रीभूतं च कुर्यात् प्रभूतमधुशर्करम् । (८।१)

गुटिका बदरैस्तुल्यास्ताश् च सर्पिषि भर्जयेत् ॥ (८।२)

ता यथाग्नि प्रयुञ्जानः क्षीरमांसरसाशनः । (९।१)

पश्यत्यपत्यं विपुलं वृद्धो ऽप्यात्मजमक्षयम् ॥ (९।२)

चटकानां सहंसानां दक्षाणां शिखिनां तथा । (१०।१)

शिशुमारस्य नक्रस्य भिषक्शुक्राणि संहरेत् ॥ (१०।२)

गव्यं सर्पिर् वराहस्य कुलिङ्गस्य वसामपि । (११।१)

षष्टिकानां च चूर्णानि चूर्णं गोधूमकस्य च ॥ (११।२)

एभिः पूपलिकाः कार्याः शष्कुल्यो वर्तिकास्तथा । (१२।१)

पूपा धानाश् च विविधा भक्ष्याश्चान्ये पृथग्विधाः ॥ (१२।२)

एषां प्रयोगाद्भक्ष्याणां स्तब्धेनापूर्णरेतसा । (१३।१)

शेफसा वाजिवद्याति यावदिच्छं स्त्रियो नरः ॥ (१३।२)

आत्मगुप्ताफलं माषान् खर्जूराणि शतावरीम् । (१४।१)

शृङ्गाटकानि मृद्वीकां साधयेत्प्रसृतोन्मितम् ॥ (१४।२)

क्षीरप्रस्थं जलप्रस्थमेतत् प्रस्थावशेषितम् । (१५।१)

शुद्धेन वाससा पूतं योजयेत् प्रसृतैस् त्रिभिः ॥ (१५।२)

शर्करायास्तुगाक्षीर्याः सर्पिषो ऽभिनवस्य च । (१६।१)

तत् पाययेत् सक्षौद्रं षष्टिकान्नं च भोजयेत् ॥ (१६।२)

जरापरीतोऽप्यबलो योगेनानेन विन्दति । (१७।१)

नरोऽपत्यं सुविपुलं युवेव च स हृष्यति ॥ (१७।२)

खर्जूरीमस्तकं माषान् पयस्यां च शतावरीम् । (१८।१)

खर्जूराणि मधूकानि मृद्वीकामजडाफलम् ॥ (१८।२)

पलोन्मितानि मतिमान् साधयेत् सलिलाढके । (१९।१)

तेन पादावशेषेण क्षीरप्रस्थं विपाचयेत् ॥ (१९।२)

क्षीरशेषेण तेनाद्याद् घृताढ्यं षष्टिकौदनम् । (२०।१)

सशर्करेण संयोग एष वृष्यः परं स्मृतः ॥ (२०।२)

जीवकर्षभकौ मेदां जीवन्तीं श्रावणीद्वयम् । (२१।१)

खर्जूरं मधुकं द्राक्षां पिप्पलीं विश्वभेषजम् ॥ (२१।२)

शृङ्गाटकं विदारीं च नवं सर्पिः पयो जलम् । (२२।१)

सिद्धं घृतावशेषं तच्छर्कराक्षौद्रपादिकम् ॥ (२२।२)

षष्टिकान्नेन संयुक्तमुपयोज्यं यथाबलम् । (२३।१)

वृष्यं बल्यं च वर्ण्यं च कण्ठ्यं बृंहणम् उत्तमम् ॥ (२३।२)

दध्नः सरं शरच्चन्द्रसंनिभं दोषवर्जितम् । (२४।१)

शर्कराक्षौद्रमरिचैस् तुगाक्षीर्या च बुद्धिमान् ॥ (२४।२)

युक्त्या युक्तं ससूक्ष्मैलं नवे कुम्भे शुचौ पटे । (२५।१)

मार्जितं प्रक्षिपेच्छीते घृताढ्ये षष्टिकौदने ॥ (२५।२)

पिबेन्मात्रां रसालायास्तं भुक्त्वा षष्टिकौदनम् । (२६।१)

वर्णस्वरबलोपेतः पुमांस्तेन वृषायते ॥ (२६।२)

चन्द्रांशुकल्पं पयसा घृताढ्यं षष्टिकौदनम् । (२७।१)

शर्करामधुसंयुक्तं प्रयुञ्जानो वृषायते ॥ (२७।२)

तप्ते सर्पिषि नक्राण्डं ताम्रचूडाण्डमिश्रितम् । (२८।१)

युक्तं षष्टिकचूर्णेन सर्पिषाभिनवेन च ॥ (२८।२)

पक्त्वा पूपलिकाः खादेद्वारुणीमण्डपो नरः । (२९।१)

य इच्छेदश्ववद् गन्तुं प्रसेक्तुं गजवच् च यः ॥ (२९।२)

एतैः प्रयोगैर्विधिवद्वपुष्मान् वीर्योपपन्नो बलवर्णयुक्तः । (३०।१)

हर्षान्वितो वाजिवद् अष्टवर्षो भवेत् समर्थश्च वराङ्गनासु ॥ (३०।२)

यद्यच्च किंचिन् मनसः प्रियं स्याद्रम्या वनान्ताः पुलिनानि शैलाः । (३१।१)

इष्टाः स्त्रियो भूषणगन्धमाल्यं प्रिया वयस्याश्च तदत्र योग्यम् ॥ (३१।२)

आसिक्तक्षीरिके पादे ये योगाः परिकीर्तिताः । (३२।१)

अष्टाव् अपत्यकामैस्ते प्रयोज्याः पौरुषार्थिभिः ॥ (३२।२)

इत्यग्निवेशकृते तन्त्रे चरकप्रतिसंस्कृते चिकित्सास्थाने वाजीकरणाध्याये आसिक्तक्षीरिको नाम वाजीकरणपादो द्वितीयः ॥ (३३।०)