अथ मण्डूरकरणविधानमाह अक्षेति ॥ (१।०)

अक्षाङ्गारैर् इति बहुवचनत्वेनान्यकाष्ठोद्भवैर् अपि धमेदिति न दोषः ॥ (२।०)

किट्टं लोहमलं तद्बहुवार्षिकं ग्राह्यं श्रेष्ठत्वात् ॥ (३।०)

तथाहि । (४।१)

शतोत्थमुत्तमं किट्टं मध्यं चाशीतिवार्षिकम् । (४।२)

अधमं षष्टिवर्षीयं ततो हीनं विषोपमम् । (४।३)

इति ॥ (४।४)

लोहजम् इति सामान्यलोहग्रहणेन मुण्डादिसमस्तलोहसंभवं तद्गुणमपि च ज्ञातव्यम् ॥ (५।०)

यतः । (६।१)

यानि लोहानि तत्संज्ञालक्षणानि गुणानि च । (६।२)

मण्डूरं तद्गुणं दृष्टं यल्लोहमपि यद्गुणम् ॥ (६।३)

अत एव । (७।१)

किट्टाद् दशगुणं मुण्डं मुण्डात् तीक्ष्णं शतोन्मितम् । (७।२)

इत्यादि ॥ (७।३)

अन्यच्च । (८।१)

ये गुणा मारिते मुण्डे ते गुणा मुण्डकिट्टके । (८।२)

तस्मात् सर्वत्र मण्डूरं रोगशान्तौ नियोजयेत् । (८।३)

इति ॥ (८।४)

गवां जलैर् गोमूत्रैः ॥ (९।०)

तथा च निर्वाप्य बहुमूत्रे सेचयेदिति ॥ (१०।०)

एवं सप्तवारं कुर्यात् ॥ (११।०)

पुनः पुनरिति ग्रहणेनात्र सप्तवारं नियतं किंतु यावत् शीर्यते तावन्निर्वापयेदित्यभिप्रायः ॥ (१२।०)

तथा चोक्तम् । (१३।१)

लोहकिट्टं सुसंतप्तं यावत् तत् शीर्यते स्वयम् । (१३।२)

तच्छीर्णं ग्राहयेत् तेषां मण्डूरं तु प्रयोजयेत् । (१३।३)

इति ॥ (१३।४)

एवं सप्तवारं कुर्यात् त्रिफलाक्वाथस्य द्विगुणितात्र ॥ (१४।०)

मण्डूरं चूर्णयेत् वरमिति श्रेष्ठम् ॥ (१५।०)

श्रेष्ठतास्याञ्जनसादृश्यात् भवति ॥ (१६।०)