अथ मारणं यथा कृत्वा धान्याभ्रकमित्यादि ॥ (१।०)

धान्याभ्रकविधानं तु तन्त्रान्तराद् अवगन्तव्यम् ॥ (२।०)

तद्यथा । (३।१)

बद्ध्वा धान्ययुते वस्त्रे मर्दयेत्काञ्जिकैः सह । (३।२)

आदायाधोगतं शुद्धं शुक्रं धान्याभ्रकं भवेत् । (३।३)

इति ॥ (३।४)

कम्बलाद् गलितं श्लक्ष्णो मारणादौ प्रशस्यते । (४।०)

इति । (४।०)

अथवा । (४।०)

चूर्णाभ्रं शालिसंयुक्तं बद्ध्वा कम्बलके तथा । (४।१)

त्रिरात्रं कांजिके स्थाप्यं तत् क्लिन्नं मर्दयेद्दृढम् ॥ (४।२)

वेष्टयेद् अर्कपत्रैश्चेत्यनेन चक्राकारं द्रव्यं पत्रैर् वेष्टयित्वाग्नौ पुटेत् ॥ (५।०)

सम्यगिति ग्रहणेन तत् पत्रवेष्टितं चक्राकारं द्रव्यं खर्परे निधाय उपरि च खर्परं दत्त्वा तदूर्ध्वाधः आरण्यकोपलानि च दत्त्वाग्निं प्रज्वाल्य गजपुटे पुटेदिति तात्पर्यार्थः ॥ (६।०)

एवं सप्तवारं यावत् पुटेत् ॥ (७।०)

अर्कक्षीरैर् एवेत्यर्थः ॥ (८।०)

ततः पश्चाद्वटजटाक्वाथैः कृत्वा पुटत्रयमेव देयम् ॥ (९।०)

अथ मृताभ्रस्यापि शुद्धिमाह तुल्यमित्यादि सुगमम् ॥ (१०।०)

अधुना मृताभ्रस्य गुणमप्याह मृतम् इति ॥ (११।०)

केचिदमुं श्लोकं न पठन्ति बहुस्थानेष्वप्रचारत्वात् ॥ (१२।०)