मुख्यां शिलाजतुशिलामिति ॥ (१।०)

मुख्या पूर्वं दर्शिता तज्जातिषु श्रेष्ठा ॥ (२।०)

शिलाजतुशिलामिति शिलाजतोः शिलावत् सघनपिण्डं संगृह्य पश्चात् पूर्वोक्तविधिना संशोष्य तदनु सूक्ष्मखण्डं यथा स्यात् प्रकल्प्यात्युष्णपानीयं प्रक्षिप्य यामैकं यावत् स्थापयेत् ॥ (३।०)

ततस्तप्यते सुधीरिति सद्वैद्यः ॥ (४।०)

सुधीरिति ग्रहणमत्र सुकरणविधानार्थम् ॥ (५।०)

यतोऽस्य करणं कालादिकमपेक्षते ॥ (६।०)

यथोक्तम् । (७।१)

अथोष्णकाले रवितापयुक्ते व्यभ्रे विवाते समभूमिभागे । (७।२)

पात्रेषु कृष्णायसनिर्मितेषु विधानवद् द्रावयितुं पचेत्तु ॥ (७।३)

कथम् यथा । (८।१)

शिलाजतु श्रेष्ठमवाप्य पात्रे प्रक्षिप्य तस्माद् द्विगुणं च तोयम् । (८।२)

उष्णं तदर्थं भृशमत्र दत्त्वा विशोषयेत्तन्मृदितं यथावत् ॥ (८।३)

ततस्तु यत्कृष्णम् उपैति चोर्ध्वं विलीयमानं रविरश्मितप्तम् । (९।१)

तत् काचपात्रेऽन्यतमे विधाय तत्रापरं कोष्णजलं क्षिपेत्तु ॥ (९।२)

पुनश्च तस्मादपरं तु पात्राद् अस्माच्च पात्रादपरं तु भूयः । (१०।१)

पुनस्तत ऊर्ध्वं तु निधाय कृष्णं यदुद्धृतं तत् पुनराहरेच्च ॥ (१०।२)

यदा विशुद्धं जलम् अच्छं मर्द्य प्रच्छन्नभावान् मलयेत् तु तस्मात् । (११।१)

तदा त्यजेत् तच्छ्रिमलं शिलाजतु स्याज्जलमशुद्धम् एवम् इति भूयात् ॥ (११।२)

कार्यक्षममिति अनेन प्रकारेण यच्छिलाजतु स्नेहशुद्धं कृतं तत् सर्वकार्येषु योजयेदित्यभिप्रायः ॥ (१२।०)

तथाहि ॥ (१३।०)

शुद्धं भावितयुक्तं तु विधिनानेन मानवः । (१४।१)

शिलाजतु प्रयुञ्जानः सर्वरोगैः प्रमुच्यते । (१४।२)

इति ॥ (१४।३)

वह्नौ क्षिप्तमिति एवं संकारितस्यास्य श्रेष्ठत्वं तदा स्याद् यदाग्नौ क्षिप्ते सति निर्धूमं भवति ॥ (१५।०)

लिङ्गोपमं च भवति ॥ (१६।०)

तथाहि । (१७।१)

वह्नौ क्षिप्तं तु निर्धूमं यच्च लिङ्गोपमं भवेत् । (१७।२)

शुद्धं योज्यं समुद्दिष्टं हारीताद्यैर्महर्षिभिः ॥ (१७।३)