अथ मनःशिलाशोधनमाह पचेद् इति ॥ (१।०)

मनःशिला प्रसिद्धा ॥ (२।०)

दोलायन्त्रविधानं च सम्प्रदायतो लिख्यते ॥ (३।०)

मनःशिलां कणशः कृत्वा कदलीदलैः संवेष्ट्य तदनु चतुर्गुणेन वस्त्रेण च पोट्टलीं बद्ध्वा मूत्रपूरिते भाण्डे विधिवत् स्वेदयेत् यावद्दिनत्रयं भवति ॥ (४।०)

दिनग्रहणेन रात्रिरपि गृह्यते ॥ (५।०)

तेनाहोरात्रमपि स्वेदयेत् इत्यभिप्रायः एके तु दिनत्रयमेव न तु रात्रौ स्वेदनं विहितम् यतो रात्रावदृढत्वे दग्धादिभयात् तथा हि । (६।१)

सुदृढे कदलीपत्रे वस्त्रखण्डे चतुर्गुणे । (६।२)

तन्मध्ये तान् विनिक्षिप्य बध्नीयाच्च सुपोट्टलीम् ॥ (६।३)

क्षाराम्लमूत्रवर्गेण स्वेदयेच्च दिनत्रयम् । (७।१)

तथा स्वेदः प्रकर्तव्यो मज्जयेत् पोटली यथा ॥ (७।२)

भवेन्न च तलस्पर्शा भाण्डस्यापि कदाचन । (८।१)

इति मन्यन्ते ॥ (८।२)

ततो दोलायन्त्रप्रमाणमपि ॥ (९।०)

द्रवद्रव्येण भाण्डस्य पूरितार्धस्य तस्य च । (१०।१)

मुखे तिर्यक् कृते दण्डे यद्द्रव्यं सूत्रलम्बितम् । (१०।२)

स्वेदयेत्तन्मध्यगतं दोलायन्त्रमिति स्मृतम् । (१०।३)

इति ॥ (१०।४)

भावयेत् सप्तधा पित्तैरिति ॥ (११।०)

तदनु स्वेदिता मनःशिला अजायाः पित्तद्रवैः कृत्वा सप्तधा घर्मे भावयेत् ॥ (१२।०)

भावनार्थद्रवस्तु यावद् द्रव्यं द्रावितं भवति एवं शुद्धिमृच्छतीति ॥ (१३।०)

एके । (१४।१)

क्षालयेदारनाले वा सर्वयोगेषु योजयेत् । (१४।२)

इति पठन्ति तथा व्याख्यानयन्ति च ॥ (१४।३)