सूतकादिति ॥ (१।०)

सूतं पारदं गन्धं गन्धकं द्वयोर् इति पारदगन्धकयोः ॥ (२।०)

कन्यका कुमारी यामार्धेनोष्णता भूयादित्यनेन तद्द्रव्यपिण्डं घटिकाचतुष्टयं यावद्घर्मे धारयेदित्यर्थः ॥ (३।०)

तत इति पश्चात् ॥ (४।०)

दत्त्वोपरि शरावम् इत्यनेन तद्द्रव्यपिण्डं पूर्वम् ॥ (५।०)

एरण्डपत्रैर्वेष्टयित्वा पश्चात्ताम्रसंपुटे मृण्मयसंपुटे वा संनिधाय तदनु धान्यराशौ स्थापयेदित्यर्थः ॥ (६।०)

तथा हि । (७।१)

शुद्धं सूतं द्विधा गन्धं कृत्वा खल्वेन कज्जलीम् । (७।२)

द्वयोः समं लोहचूर्णं मर्दयेत् कन्यकाद्रवैः ॥ (७।३)

यामद्वयात् समुद्धृत्य तद्गोलं ताम्रपात्रके । (८।१)

आच्छाद्यैरण्डपत्रैश्च यामार्धेनोष्णता भवेत् । (८।२)

इत्यादि ॥ (८।३)

एवमिति पूर्वोक्तविधिना सर्वाणि लोहानि कान्ततीक्ष्णमुण्डप्रभृतीनि स्वर्णादीनि अपि अनया युक्त्या च मारयेदिति भावः ॥ (९।०)

आदिशब्दग्रहणात् रौप्यताम्रादयः ॥ (१०।०)

अपरमपि शिलागन्धार्कदुग्धाक्ता इत्यादि सुगमम् ॥ (११।०)

सत्यमित्यनेन वारितरं भवेदित्यर्थः ॥ (१२।०)

यथा गुरुवचस्तथात्र बोद्धव्यम् ॥ (१३।०)

एतेन किमुक्तं मृतं लोहं तु पश्चात् संस्कारितं कुर्यादित्यभिप्रायः ॥ (१४।०)

तथा हि । (१५।१)

घृततुल्यं मृतं लोहं लोहपात्रगतं पचेत् । (१५।२)

जीर्णे घृतं समादाय योगवाहेषु योजयेत् । (१५।३)

इत्यादि ॥ (१५।४)