अथ वातनाशनरसम् आह सूतहाटकवज्राणीति ॥ (१।०)

सूतं पारदं हाटकं सुवर्णं वज्रं हीरकम् ॥ (२।०)

एके माक्षिकस्थाने गन्धकमिति पठन्ति एतन्मनोहरम् ॥ (३।०)

तालं हरितालं नीलाञ्जनं प्रसिद्धं तदभावे सीसकं ग्राह्यम् ॥ (४।०)

तत्सम्भवत्वात् अब्धिफेनं समुद्रफेनम् ॥ (५।०)

एतत्सकलं सममात्रम् ॥ (६।०)

पञ्चानां लवणानां पञ्चभागा इत्यर्थः ॥ (७।०)

सिन्धुसौवर्चलोपेतं बिडं सामुद्रजं गडम् इति पञ्चलवणम् ॥ (८।०)

रुद्ध्वाधो भूधरे पचेदिति ॥ (९।०)

तत्सकलं दिनैकम् एकदिनं संमर्द्य पश्चाद्भूधरयन्त्रे पचेद् इत्यभिप्रायः ॥ (१०।०)

भूधरयन्त्रं तु पूर्वं दर्शितमेव ॥ (११।०)

अनुपाने सकृष्णमिति पिप्पलीचूर्णं प्रक्षेपणं कुर्यात् ॥ (१२।०)

अयमेव रसो ग्रन्थान्तरे भूतोन्मादार्थं पठितः ॥ (१३।०)

अत्र क्वचिद्विपरीतता दृश्यते तथाहि । (१४।१)

सूतायस्ताम्रमभ्रं च मृतं स्वर्णं समं समम् । (१४।२)

सूतपादं मृतं वज्रं तालं गन्धं मनःशिलाम् ॥ (१४।३)

तुत्थं नीलाञ्जनं शुद्धमब्धिफेनं समं रसात् । (१५।१)

पञ्चानां लवणानां च प्रतिभागं रसोन्मितम् ॥ (१५।२)

चित्रकैर् भृङ्गराजैश्च वज्रीदुग्धैश्च मर्दयेत् । (१६।१)

दिनान्ते गोलकं कृत्वा रुद्ध्वा गजपुटे पचेत् ॥ (१६।२)

महाभूताङ्कुशो नाम रसो गुञ्जाद्वयं लिहेत् । (१७।१)

आर्द्रकस्य रसैर् एव भूतोन्मादप्रशान्तये ॥ (१७।२)

पिप्पल्याक्तं पिबेच्चानु दशमूलं कषायकम् इति ॥ (१८।०)