अधुना अभ्रकशोधनम् आह कृष्णेति ॥ (१।०)

कृष्णाभ्रकं वज्रजातिसंज्ञं कथितम् ॥ (२।०)

यतस्त्वभ्रकं तु चतुर्विधं भवति ॥ (३।०)

तथा हि तन्त्रान्तराद् उत्पत्तिप्रभृतिकं लिख्यते यथा । (४।१)

पुरा वधाय वृत्रस्य वज्रिणा वज्रमुद्धृतम् । (४।२)

विस्फुलिङ्गास्ततस्तस्य गगनं परिसर्पिताः ॥ (४।३)

निपेतुर् मेघनिर्घोषात् शिखरेषु महीभृताम् । (५।१)

तेभ्य एव समुत्पन्नं तत्तद्गिरिषु चाभ्रकम् ॥ (५।२)

तद्वज्रं वज्रजातत्वादभ्रमभ्ररवोद्भवात् । (६।१)

गगनच्युतजातत्वादूचिरे गगनं सुराः ॥ (६।२)

तद्ब्राह्मणक्षत्रियविट्शूद्रभेदाच्चतुर्विधम् । (७।१)

क्रमेणैव सितं रक्तं पीतं कृष्णं च वर्णतः ॥ (७।२)

पिनाकं दर्दुरं नागं वज्रं चेति चतुर्विधम् ॥ (८।०)

पिनाकाद्यास्त्रयो वर्ज्या वज्रजातिं समाहरेत् ॥ (९।०)

मुञ्चत्यग्नौ विनिक्षिप्तं पिनाकं दलसंचयम् । (१०।१)

दर्दुरं निहितं ह्यग्नौ कुरुते दर्दुरध्वनिम् ॥ (१०।२)

नागं चाग्नौ विनिक्षिप्तं फूत्कारं च विमुञ्चति । (११।१)

वज्राभ्रकं तु वह्निस्थं न क्वचिद्विकृतिं व्रजेत् ॥ (११।२)

तस्माद्वज्राभ्रकं योज्यं व्याधिवार्धक्यमृत्युजित् । (१२।१)

तत्र दक्षिणशैले ऽर्कशेषाद् अल्पगुणं हि तत् ॥ (१२।२)

अल्पसत्त्वं तदा धत्ते अभ्रे सत्त्वं गुणप्रदम् । (१३।१)

अथ चोत्तरशैलोत्थं बहुसत्वं गुणाधिकम् । (१३।२)

शंसन्ति मुनयः सर्वे प्रयोगे कृष्णम् अभ्रकम् । (१३।३)

इति ॥ (१३।४)

शोधनं चाह तण्डुलीयाम्लयोरिति ॥ (१४।०)

तण्डुलीयो मेघनादः अम्लः काञ्जिकं तदभावे जम्बीरप्रभृतिकं ग्राह्यम् ॥ (१५।०)

अष्टयामं द्वयोर् द्रव्ययोस्तेन प्रत्येकं चतुर्याममित्यर्थः ॥ (१६।०)