यदा लोका अनुत्पन्नाः प्रधानादिसर्गे तदा सूक्ष्मशरीरम् उत्पन्नम् इति । (१।१)

किंचान्यद् असक्तम् । (१।२)

न संयुक्तं तिर्यग्योनिदेवमानुषस्थानेषु । (१।३)

सूक्ष्मत्वात् कुत्रचिद् असक्तम् । (१।४)

पर्वतादिष्वप्रतिहतप्रसरं संसरति गच्छति । (१।५)

नियतं नित्यम् । (१।६)

यावन्न ज्ञानम् उत्पद्यते तावत् संसरति । (१।७)

तच्च महदादिसूक्ष्मपर्यन्तं महान् आदौ यस्य तन्महदादि बुद्धिर् अहंकारो मन इति पञ्च तन्मात्राणि । (१।८)

सूक्ष्मपर्यन्तं तन्मात्रपर्यन्तं संसरति शूलग्रहपिपीलिकावत् त्रीन् अपि लोकान् । (१।९)

निरुपभोगं भोगरहितम् । (१।१०)

तत् सूक्ष्मशरीरं पितृमातृजेन बाह्येनोपचयेन क्रियाधर्मग्रहणाद् भोगेषु समर्थं भवतीत्यर्थः । (१।११)

भावैर् अधिवासितम् । (१।१२)

पुरस्ताद् भावान् धर्मादीन् वक्ष्यामस् तैर् अधिवासितम् उपरञ्जितम् । (१।१३)

लिङ्गम् इति । (१।१४)

प्रलयकाले महदादिसूक्ष्मपर्यन्तं करणोपेतं प्रधाने लीयते । (१।१५)

असंसरणयुक्तं सद् आ सर्गकालम् अत्र वर्तते । (१।१६)

प्रकृतिमोहबन्धनबद्धं सत् संसरणादिक्रियास्वसमर्थम् इति । (१।१७)

पुनः सर्गकाले संसरति तस्माल्लिङ्गं सूक्ष्मम् । (१।१८)

किंप्रयोजनेन त्रयोदशविधं करणं संसरतीत्येवं चोदिते सत्याह ॥ (१।१९)