ऊरुस्थोत्तानचरणः सव्ये करे करम् इतरं न्यस्य तालुस्थाचलजिह्वो दन्तैर् दन्तान् असंस्पृशन् स्वं नासिकाग्रं पश्यन् दिशश्चानवलोकयन् विभीः प्रशान्तात्मा चतुर्विंशत्या तत्त्वैर् व्यतीतं चिन्तयेत् ॥ (१।१)

नित्यम् अतीन्द्रियम् अगुणं शब्दस्पर्शरूपरसगन्धातीतं सर्वज्ञम् अतिस्थूलम् ॥ (२।१)

सर्वगम् अतिसूक्ष्मम् ॥ (३।१)

सर्वतःपाणिपादं सर्वतो ऽक्षिशिरोमुखं सर्वतः सर्वेन्द्रियशक्तिम् ॥ (४।१)

एवं ध्यायेत् ॥ (५।१)

ध्याननिरतस्य च संवत्सरेण योगाविर्भावो भवति ॥ (६।१)

अथ निराकारे लक्षबन्धं कर्तुं न शक्नोति तदा पृथिव्यप्तेजोवाय्वाकाशमनोबुद्ध्यात्माव्यक्तपुरुषाणां पूर्वं पूर्वं ध्यात्वा तत्र लब्धलक्षः तत्परित्यज्यापरम् अपरं ध्यायेत् ॥ (७।१)

एवं पुरुषध्यानम् आरभेत ॥ (८।१)

तत्राप्यसमर्थः स्वहृदयपद्मस्य अवाङ्मुखस्य मध्ये दीपवत् पुरुषं ध्यायेत् ॥ (९।१)

तत्राप्यसमर्थो भगवन्तं वासुदेवं किरीटिनं कुण्डलिनम् अङ्गदिनं श्रीवत्साङ्कं वनमालाविभूषितोरस्कं सौम्यरूपं चतुर्भुजं शङ्खचक्रगदापद्मधरं चरणमध्यगतभुवं ध्यायेत् ॥ (१०।१)

यद् ध्यायति तद् आप्नोतीति ध्यानगुह्यम् ॥ (११।१)

तस्मात् सर्वम् एव क्षरं त्यक्त्वा अक्षरम् एव ध्यायेत् ॥ (१२।१)

न च पुरुषं विना किंचिद् अप्यक्षरम् अस्ति ॥ (१३।१)

तं प्राप्य मुक्तो भवति ॥ (१४।१)

पुरम् आक्रम्य सकलं शेते यस्मान् महाप्रभुः । (१५।१)

तस्मात् पुरुष इत्येवं प्रोच्यते तत्त्वचिन्तकैः ॥ (१५।२)

प्राग्रात्रापररात्रेषु योगी नित्यम् अतन्द्रितः । (१६।१)

ध्यायेत पुरुषं विष्णुं निर्गुणं पञ्चविंशकम् ॥ (१६।२)

तत्त्वात्मानम् अगम्यं च सर्वतत्त्वविवर्जितम् । (१७।१)

अशक्तं सर्वभृच्चैव निर्गुणं गुणभोक्तृ च ॥ (१७।२)

बहिर् अन्तश्च भूतानाम् अचरं चरम् एव च । (१८।१)

सूक्ष्मत्वात् तदविज्ञेयं दूरस्थं चान्तिके च तत् ॥ (१८।२)

अविभक्तं च भूतेन विभक्तम् इव च स्थितम् । (१९।१)

भूतभव्यभवद्रूपं ग्रसिष्णु प्रभविष्णु च ॥ (१९।२)

ज्योतिषाम् अपि तज्ज्योतिस् तमसः परम् उच्यते । (२०।१)

ज्ञानं ज्ञेयं ज्ञानगम्यं हृदि सर्वस्य धिष्ठितम् ॥ (२०।२)

इति क्षेत्रं तथा ज्ञानं ज्ञेयं चोक्तं समासतः । (२१।१)

मद्भक्त एतद्विज्ञाय मद्भावायोपपद्यते ॥ (२१।२)