जानश्रुतिर् ह पौत्रायणः श्रद्धादेयो बहुदायी बहुपाक्य आस । (१।१)

स ह सर्वत आवसथान् मापयांचक्रे सर्वत एव मे ऽन्नम् अत्स्यन्तीति ॥ (१।२)

अथ ह हंसा निशायाम् अतिपेतुः । (२।१)

तद्धैवं हंसो हंसम् अभ्युवाद । (२।२)

हो हो ऽयि भल्लाक्ष भल्लाक्ष जानश्रुतेः पौत्रायणस्य समं दिवा ज्योतिर् आततं तन् मा प्रसाङ्क्षीस् तत् त्वां मा प्रधाक्षीर् इति ॥ (२।३)

तम् उ ह परः प्रत्युवाच कम् व् अर एनम् एतत् सन्तं सयुग्वानम् इव रैक्वम् आत्थ इति । (३।१)

यो नु कथं सयुग्वा रैक्व इति ॥ (३।२)

यथा कृताय विजितायाधरेयाः संयन्त्य् एवम् एनं सर्वं तद् अभिसमेति यत् किंच प्रजाः साधु कुर्वन्ति । (४।१)

यस् तद् वेद यत् स वेद स मयैतद् उक्त इति ॥ (४।२)

तद् उ ह जानश्रुतिः पौत्रायण उपशुश्राव । (५।१)

स ह संजिहान एव क्षत्तारम् उवाचाङ्गारे ह सयुग्वानम् इव रैक्वम् आत्थेति । (५।२)

यो नु कथं सयुग्वा रैक्व इति ॥ (५।३)

यथा कृताय विजितायाधरेयाः संयन्त्य् एवम् एनं सर्वं तद् अभिसमेति यत् किंच प्रजाः साधु कुर्वन्ति । (६।१)

यस् तद् वेद यत् स वेद स मयैतद् उक्त इति ॥ (६।२)

स ह क्षत्तान्विष्य नाविदम् इति प्रत्येयाय । (७।१)

तं होवाच यत्रारे ब्राह्मणस्यान्वेषणा तद् एनम् अर्च्छेति ॥ (७।२)

सो ऽधस्ताच् छकटस्य पामानं कषमाणम् उपोपविवेश । (८।१)

तं हाभ्युवाद त्वं नु भगवः सयुग्वा रैक्व इति । (८।२)

अहं ह्य् अरा ३ इति ह प्रतिजज्ञे । (८।३)

स ह क्षत्ताविदम् इति प्रत्येयाय ॥ (८।४)