उपकोसलो ह वै कामलायनः सत्यकामे जाबाले ब्रह्मचर्यम् उवास । (१।१)

तस्य ह द्वादश वार्षान्य् अग्नीन् परिचचार । (१।२)

स ह स्मान्यान् अन्तेवासिनः समावर्तयंस् तं ह स्मैव न समावर्तयति ॥ (१।३)

तं जायोवाच तप्तो ब्रह्मचारी कुशलम् अग्नीन् परिचचारीत् । (२।१)

मा त्वा अग्नयः परिप्रवोचन् । (२।२)

प्रब्रूह्य् अस्मा इति । (२।३)

तस्मै हाप्रोच्यैव प्रवासांचक्रे ॥ (२।४)

स ह व्याधिना अनशितुं दध्रे । (३।१)

तम् आचार्यजाया उवाच ब्रह्मचारिन्न् अशान । (३।२)

किंनु न अश्नासि इति । (३।३)

स ह उवाच बहव इमे ऽस्मिन् पुरुषे कामा नानात्यायाः । (३।४)

व्याधीभीः प्रतिपूर्णो ऽस्मि । (३।५)

न अशिष्यामि इति ॥ (३।६)

अथ हाग्नयः समूदिरे । (४।१)

तप्तो ब्रह्मचारी कुशलं नः पर्यचारीत् । (४।२)

हन्तास्मै प्रब्रवामेति तस्मै होचुः । (४।३)

प्राणो ब्रह्म कं ब्रह्म खं ब्रह्मेति ॥ (४।४)

स होवाच । (५।१)

विजानाम्य् अहं यत् प्राणो ब्रह्म । (५।२)

कं च तु खं च न विजानामीति । (५।३)

ते होचुः । (५।४)

यद् वाव कं तद् एव खम् । (५।५)

यद् एव खं तद् एव कम् इति । (५।६)

प्राणं च हास्मै तद् आकाशं चोचुः ॥ (५।७)