श्वेतकेतुर् हारुणेय आस । (१।१)

तं ह पितोवाच श्वेतकेतो वस ब्रह्मचर्यम् । (१।२)

न वै सोम्यास्मत् कुलीनो ऽननूच्य ब्रह्मबन्धुर् इव भवतीति ॥ (१।३)

स ह द्वादशवर्ष उपेत्य चतुर्विंशतिवर्षः सर्वान् वेदान् अधीत्य महामना अनूचानमानी स्तब्ध एयाय । (२।१)

तं ह पितोवाच ॥ (२।२)

श्वेतकेतो यन् नु सोम्येदं महामना अनूचानमानी स्तब्धो ऽसि । (३।१)

उत तम् आदेशम् अप्राक्ष्यः येनाश्रुतं श्रुतं भवत्य् अमतं मतम् अविज्ञातं विज्ञातम् इति । (३।२)

कथं नु भगवः स आदेशो भवतीति ॥ (३।३)

यथा सोम्यैकेन मृत्पिण्डेन सर्वं मृन्मयं विज्ञातं स्यात् । (४।१)

वाचारम्भणं विकारो नामधेयं मृत्तिकेत्य् एव सत्यम् ॥ (४।२)

यथा सोम्यैकेन लोहमणिना सर्वं लोहमयं विज्ञातं स्यात् । (५।१)

वाचारम्भणं विकारो नामधेयं लोहम् इत्य् एव सत्यम् ॥ (५।२)

यथा सोम्यैकेन नखनिकृन्तनेन सर्वं कार्ष्णायसं विज्ञातं स्यात् । (६।१)

वाचारम्भणं विकारो नामधेयं कृष्णायसम् इत्य् एव सत्यम् । (६।२)

एवं सोम्य स आदेशो भवतीति ॥ (६।३)

न वै नूनं भगवन्तस् त एतद् अवेदिषुः । (७।१)

यद्ध्य् एतद् अवेदिष्यन् कथं मे नावक्ष्यन् । (७।२)

इति भगवांस् त्व् एव मे ब्रवीत्व् इति । (७।३)

तथा सोम्येति होवाच ॥ (७।४)