ते होचुः । (१।१)

उपकोसलैषा सोम्य ते ऽस्मद्विद्यात्मविद्या च । (१।२)

आचार्यस् तु ते गतिं वक्तेति । (१।३)

आजगाम हास्याचार्यः । (१।४)

तम् आचार्यो ऽभ्युवादोपकोसल ३ इति ॥ (१।५)

भगव इति ह प्रतिशुश्राव । (२।१)

ब्रह्मविद इव सोम्य मुखं भाति । (२।२)

को नु त्वानुशशासेति । (२।३)

को नु मानुशिश्याद् भो इतीहापेव निह्नुते । (२।४)

इमे नूनम् ईदृशा अन्यादृशा इतीहाग्नीन् अभ्यूदे । (२।५)

किंनु सोम्य किल ते ऽवोचन्न् इति ॥ (२।६)

इदम् इति ह प्रतिजज्ञे । (३।१)

लोकान् वाव किल सोम्य ते ऽवोचन् । (३।२)

अहं तु ते तद् वक्ष्यामि यथा पुष्करपलाश आपो न श्लिष्यन्त एवम् एवंविदि पापं कर्म न श्लिष्यत इति । (३।३)

ब्रवीतु मे भगवान् इति । (३।४)

तस्मै होवाच ॥ (३।५)