अथवार्तस्य इत्यादिप्रश्नस्योत्तरमाह चिकित्सतीत्यादि ॥ (१।०)

अतीतवेदनाचिकित्सा न मुख्या किंतु लोकप्रसिद्धोपचारेणोच्यत इति वाक्यार्थः ॥ (२।०)

प्रसिद्धवचनैर् इति लोकप्रसिद्धवचनैः ॥ (३।०)

प्रतिकर्म चिकित्सा ॥ (४।०)

आश्रय इति शरीरे ॥ (५।०)

पूर्वरूपमित्यादिना अनागतवेदनाचिकित्सां समर्थयति ॥ (६।०)

पूर्वरूपं यद्यपि भविष्यताम् एव भवति रोगाणां तथापि भविष्यतामिति पदेन भूतेऽपि व्याधौ यानि रूपाणि भवन्ति तानि निराकरोति ॥ (७।०)

उक्तं हि प्राक् संतापात् अपि चैनं संतापार्तम् अनुबध्नन्ति इत्यनेन रोगावस्थायाम् अपि पूर्वरूपसद्भावः ॥ (८।०)

एवमतीतानागतवेदनाचिकित्सा व्युत्पादिता ॥ (९।०)

वर्तमानचिकित्सामपि दर्शयन् पारमार्थिकं मतमाह पारम्पर्येत्यादि ॥ (१०।०)

पारम्पर्यानुबन्धः संतानन्यायेनानुबन्धः ॥ (११।०)

दुःखानामिति रोगाणाम् ॥ (१२।०)

सुखहेतूपचारेणेति आरोग्यहेतुचिकित्सासेवया ॥ (१३।०)

सुखमिति आरोग्यम् ॥ (१४।०)

एवं मन्यते यदा चिकित्सा सुखहेतुः सेव्यते तदा दुःखहेतुसेवाभावाद् दुःखं नोत्पद्यते उत्पन्नं च दुःखं रोगरूपं क्षणभङ्गित्वेन स्वयमेव नश्यति सुखहेतुसान्निध्यात् सुखम् आरोग्यम् उत्पद्यते तेन चिकित्सया अनागतं दुःखं हेतुप्रतिबन्धान्निरुध्यते सुखं च जन्यते इति सिद्धान्तः ॥ (१५।०)

एतदेवाह न समा इत्यादि ॥ (१६।०)

समाश्च विषमाश्च क्षणभङ्गित्वस्वभावान्न वैषम्यावस्थां साम्यावस्थां वा यान्तीत्यर्थः ॥ (१७।०)

हेतुभिः सदृशा इति समहेतोः समाः तथा विषमहेतोश्च विषमाः ॥ (१८।०)

एतच्चिकित्साप्राभृतीयेऽध्याये प्रपञ्चितम् एव ॥ (१९।०)

चिकित्साप्रस्तावेन सकलदुःखहारिणीं चिकित्सां मोक्षफलाम् आह चिकित्सा त्वित्यादि ॥ (२०।०)

निष्ठा अत्यन्तदुःखमोक्षो मोक्षरूपः ॥ (२१।०)

तदर्थं भूता नैष्ठिकी ॥ (२२।०)

विनोपधामिति तृष्णां विना तृष्णाशून्या प्रवृत्तिर्मोक्षफला भवतीत्यर्थः ॥ (२३।०)