इति ॥ (१।०)

अत्र अकलुषा यस्य मतिः सो ऽयम् अकलुषमतिः ॥ (२।०)

बहुव्रीहिसमासः ॥ (३।०)

अत्राकारः कलुषप्रतिषेधे ॥ (४।०)

भावकालुष्यम् एवात्र कालुष्यम् ॥ (५।०)

कथं गम्यते ॥ (६।०)

प्राक्सिद्धत्वात् ॥ (७।०)

इह च पुरस्ताद् उक्तम् ॥ (८।०)

नावेक्षेन् नाभिभाषेद् इत्य् उक्ते अर्थापन्नं दृष्टे चाभिभाषिते च द्वेषेच्छाक्रोधा उत्पद्यन्ते ॥ (९।०)

ते चोत्पन्ना मताव् अभिव्यज्यन्ते ॥ (१०।०)

कालतिलकादिदर्शनवत् ॥ (११।०)

अभिव्यक्तेश् चोच्यते कलुषितो ऽहं व्याहतो ऽहं मलिनीकृतो ऽहम् इति ॥ (१२।०)

अतो द्वेषेच्छाक्रोधनिमित्तत्वान् मूत्रपुरीषस्त्रीशूद्रप्रतिषेधः क्रियते ॥ (१३।०)

यदा त्व् एते द्वेषादयो भावा बीजक्षये सति नोत्पद्यन्ते तदा परं भावशौचं प्रत्यवगन्तव्यम् ॥ (१४।०)

कलुषमतेर् इति ॥ (१५।०)

नैमित्तिकं च कलुषम् ॥ (१६।०)

न च निमित्तानित्यत्वान् नैमित्तिकं नित्यं भवति ॥ (१७।०)

बीजक्षये ऽङ्कुरवत् ॥ (१८।०)

न च यत्रैव कलुषम् उत्पद्यते तत्रैवोपस्पर्शनादीनि कर्तव्यानि ॥ (१९।०)

आयतने तु कर्तव्यानि ॥ (२०।०)

अथापि कलुषम् उत्पन्नं प्रध्वस्तं स्यात् तथापि तदर्थं न कर्तव्यानि ॥ (२१।०)

यदा तु तद् अवस्थितं सम्भवति शिरोरोगादिवत् तदा कर्तव्यानि ॥ (२२।०)

अत्र मतिर् इति बुद्धिर् इत्य् अनर्थान्तरम् ॥ (२३।०)

अत्रापि करणव्यपदेशेनात्मशौचं व्याख्यायत इत्य् अर्थः ॥ (२४।०)

आह अकलुषमतिना साधकेन किं कर्तव्यम् ॥ (२५।०)

तद् उच्यते चरितव्यम् ॥ (२६।०)

यस्माद् आह ॥ (२७।०)