अत्र चर्यायां चर्यायाम् इति वीप्सा ॥ (१।०)

आह अनिर्देशादिह वीप्सा एकवचनद्विवचनबहुवचनेषु भवति ॥ (२।०)

तत्रैकवचने तावद् भवति ॥ (३।०)

यस्मादुक्तम् । (४।१)

अद्य ते रुधिरं तीव्रं पिबामि पुरुषाधम । (४।२)

वदेदानीं सुसंरब्धः पुनर्गौरिति गौर् इति ॥ (४।३)

इति ॥ (५।०)

तथा द्विवचनेऽपि भवति । (६।१)

उभौ ध्वजौ वातमलौ शुशुभाते रथे रथे । (६।२)

संरब्धौ परमक्रुद्धौ युधि घ्नन्तौ परस्परम् ॥ (६।३)

तथा बहुवचनेऽपि भवति ॥ (७।०)

यस्मादुक्तम् । (८।१)

पुरुषे पुरुषे बुद्धिः सा सा भवति निश्चिता । (८।२)

तुष्यन्ति च पृथक् सर्वे ते मनुष्यास्तथा तथा ॥ (८।३)

इत्यतः संशयः ॥ (९।०)

अतः किमेका चरिः उत चरिद्वयम् उत चरिबहुत्वमिति ॥ (१०।०)

उच्यते एका चरिः क्रियाबहुत्वेऽपि भवति ॥ (११।०)

यथायतने लोके च ॥ (१२।०)

तत्रायतने स्नानहसिताद्याः लोके च क्राथनस्पन्दनाद्याः विधिक्रियाः इत्येवं चरिक्रियातत्त्वं दृष्ट्वा वीप्सार्थेनाभिहितं चर्यायां चर्यायां क्रियायामित्यर्थः ॥ (१३।०)

तस्मात् सकृदुच्चारिता वीप्सा बहुवचनेऽपि भवति ॥ (१४।०)

वृक्षबलिवत् ॥ (१५।०)

किंच माहात्म्यमिति चर्योत्तरसम्बन्धात् कथ्यते एका चरिः क्रियाबहुत्वे भवति ॥ (१६।०)

कार्यकरणविशुद्धिलक्षणा हर्षा इत्युक्तम् ॥ (१७।१)

न च विभा कार्यकरणैश्वर्याभिनिवेशः शक्यते कर्तुमित्यतोऽवगम्यते कार्यकरणवतश्चरतो महिमानोऽभिव्यज्यन्त इत्यर्थः ॥ (१८।०)

आह अप्रमत्तस्याचरतः का कार्यनिष्पत्तिः ॥ (१९।०)

तदुच्यते ॥ (२०।०)