अत्र धर्माधर्मयोर् वृत्त्योरुपरमे अवसितप्रयोजनत्वात् पक्वफलवत् सर्पकञ्चुकवद् गतप्रायेषु कार्यकरणेषु रुद्रे स्थितचित्तो निष्कल एक इत्यभिधीयते ॥ (१।०)

तथा योगव्यासङ्गकरे ऽधर्मे निवृत्ते दोषादिविश्लिष्टो निस्तीर्णकान्तारवद् अवस्थितो रुद्रे स्थितचित्तः क्षेमी इत्यभिधीयते ॥ (२।०)

तथा सूक्ष्मस्थूलसबाह्याभ्यन्तरसलक्षणविलक्षणासु क्रियासु विनिवृत्तासु रुद्रे स्थितचित्तो निष्क्रियः सन् इत्यभिधीयते ॥ (३।०)

आह अथ निष्क्रियोऽयमिति कथमवगम्यते ॥ (४।०)

किं चात्र युक्तस्य लक्षणत्रयमेव ॥ (५।०)

उच्यते न ॥ (६।०)

यस्मादाह वीतशोकः ॥ (७।०)

अत्र शोकश्चिन्तेत्यनर्थान्तरम् ॥ (८।०)

सा च चिन्ता द्विविधा भवति ॥ (९।२)

कुशला चाकुशला च ॥ (१०।०)

तत्र कुशला नाम अध्ययनध्यानस्मरणाद्या ॥ (११।०)

अकुशला नाम अनध्ययनाध्यानास्मरणाद्या ॥ (१२।०)

एवं जपयन्त्रणधारणादींश्च करिष्यामि न करिष्यामीत्येवम् अनेकविधायामपि चिन्तायां विनिवृत्तायां व्यपगतशोको वीतशोक इत्यभिधीयते ॥ (१३।०)

एवमत्र योगपदार्थः समाप्तः ॥ (१४।०)

कस्मात् ॥ (१५।०)

अर्थानां निर्वचनत्वात् ॥ (१६।०)

यस्माद् अस्याध्यायस्यादाव् उद्दिष्टा ये पदार्थास्ते दोषच्छेदासङ्गस्थित्यादिषु व्याख्याताः ॥ (१७।०)

एवमनेन युक्तेन ब्रह्मादयो देवा विशेषिता भवन्ति ॥ (१८।०)

तदसङ्गादिवचनात् ॥ (१९।०)

आह अथ सांख्ययोगमुक्ताः किं न विशेषिताः ॥ (२०।०)

उच्यते विशेषिताः ॥ (२१।०)

कथम् ॥ (२२।०)

तज्ज्ञानातिशयात् ॥ (२३।०)

कथम् ॥ (२४।०)

सांख्ययोगमुक्ताः कैवल्यगताः स्वात्मपरात्मज्ञानरहिताः संमूर्छितवत् स्थिताः ॥ (२५।०)

अस्य तु ज्ञानमस्ति ॥ (२६।०)

यस्मादाह ॥ (२७।०)