अत्रानाद्यज्ञानद्यतिना ऋषित्वविप्रत्वसंज्ञकेन महता ऐश्वर्येण महेश्वर इति सिद्धम् इह तु यदायं वाग्विशुद्धो निष्कलस्तदा किं समानपुरुषवद् अनीश्वर इत्यस्य संशयस्य संव्युदासार्थम् उच्यते महेश्वर इति ॥ (१।०)

यस्माद् अस्यैश्वर्यं निष्कलस्यापि स्वगुणसद्भावः सतत्त्वं तत्त्वधर्मः ॥ (२।०)

तदकृतकत्वं पुरुषचैतन्यवत् ॥ (३।०)

अतस् तदाप्ययं महानेवेश्वरो महेश्वरः ॥ (४।०)

तस्मादकृतक एव महच्छब्द इत्यतो महेश्वर इति ॥ (५।०)

एवम्ॐकारमिति ध्येयमुक्तम् ॥ (६।०)

ध्येयगुणीकरणमुक्तम् ऋषिर् विप्रो महानेष इति ॥ (७।०)

ध्येयावधारणमुक्तं वाग्विशुद्धो निष्कल इति ॥ (८।०)

ध्येयशक्तिप्रशंसा चोक्ता महेश्वर इति ॥ (९।०)

एवं यस्माद् इन्द्रियजये वर्तते अतो वसत्यर्थवृत्तिबलक्रियालाभादयश्च व्याख्याता इति ॥ (१०।०)

अतोऽत्र युक्तं वक्तुम् ॥ (११।०)

शून्यागारगुहाप्रकरणं परिसमाप्तमिति ॥ (१२।०)

आह शून्यागारगुहायां यदा जितानीन्द्रियाणि देवनित्यता च प्राप्ता भवति तदा किं तदेव भैक्ष्यं वृत्तिमास्थाय तत्रैवानेन दुःखान्तप्राप्तेः स्थेयम् ॥ (१३।०)

आहोस्विद् दृष्टोऽस्यापि वसत्यर्थो वृत्तिर्बलक्रियालाभाश्चेति ॥ (१४।०)

उच्यते दृष्टः ॥ (१५।०)

यस्मादाह ॥ (१६।०)