वेति पादवैकल्यमधिकुरुते ॥ (१।०)

मण्टने च प्रयुक्ते वक्तारो वदन्त्युपहतम् अस्य पादेन्द्रियम् ॥ (२।०)

कृत्स्नस्याशुभस्य च वृत्तिर् अस्मिञ्छरीरे उपलभ्यते ॥ (३।०)

उक्तं हि । (४।१)

दारिद्र्यं व्याधिभूयिष्ठता मूर्खत्वं चारूपता भ्रंशतापि । (४।२)

देहोत्पत्तिर्वर्णहीने कुले वा प्रत्यादेशः कर्मणां दुष्कृतानाम् ॥ (४।३)

द्रष्टारो हि उपहतपाद इति प्रपद्यन्ते परिभवन्ति च ॥ (५।०)

अनेनानृताभियोगेन यत् तेषां सुकृतं तदस्यागच्छति ॥ (६।०)

अस्यापि च यत् पापं तान् गच्छति ॥ (७।०)

एवं मण्टनम् इति क्रिया ॥ (८।०)

इत इत्यभियजने आज्ञायां नियोगे च ॥ (९।०)

वाशब्दः क्राथनस्पन्दनमण्टनादिविभागे द्रष्टव्यः ॥ (१०।०)

आह स्त्रीष्वधिकारिकर्मसाधनं किमस्ति नेति ॥ (११।०)

उच्यते अस्ति ॥ (१२।०)

यस्मादाह ॥ (१३।०)