अत्र शृङ्गारणमिति भावप्रसादमधिकुरुते ॥ (१।०)

कथम् ॥ (२।०)

स्त्रीजनसमूहस्यानुपरोधे नातिदूरे नातिसंनिकर्षे अधिदृष्टिनिपाते स्थित्वैकां रूपयौवनसम्पन्नां स्त्रियम् अधिकृत्यालोचनसंकल्पाध्यवसायाभिमानादयः प्रयोक्तव्याः ॥ (३।०)

अयुक्ता चेच्छावलोके हि सति केशसंयमनादीनि कामलिङ्गानि प्रयोक्तव्यानि ॥ (४।०)

ततः स्त्रीपुंनपुंसकादयो वक्तारो वदन्त्यब्रह्मचारी काम्ययमिति ॥ (५।०)

अनेनानृताभियोगेनास्य यत् तेषां सुकृतं तदागच्छति अस्यापि यत् पापं तत् तेषां गच्छत्येव ॥ (६।०)

शृङ्गारणम् इति क्रिया ॥ (७।०)

इत इत्यभियजने आज्ञायां नियोगे च वाशब्दः क्राथनस्पन्दनमण्टनशृङ्गारणादिक्रियान्तराणां विकल्पे ॥ (८।०)

क्रियान्यत्वाच् चापुनरुक्तोऽयं वाशब्दो द्रष्टव्यः ॥ (९।०)

आह क्राथनादिक्रियाचतुष्कं यस्य नास्ति तस्य सामान्यत्वात् ॥ (१०।०)

उक्तं हि । (११।१)

ये हि वै दीक्षितं यजमानं पृष्ठतोऽपवदन्ति ते तस्य पाप्मानमभिव्रजन्ति ॥ (११।२)

पृष्ठतः पदमग्रतः पार्श्वतश्च योज्यम् ॥ (१२।०)

तस्मात् क्राथेत वा स्पन्देत वा मण्टेत वा शृङ्गारेत वा ॥ (१३।०)

कस्मात् ॥ (१४।०)

अतियजनादिविशेषितत्वात् ॥ (१५।०)

कस्मात् ॥ (१६।०)

सर्वज्ञवचनाद् अर्थाविसंवादित्वाच् च लोकापरिग्रहाभावः ॥ (१७।०)

आह क्रियाचतुष्कमेवात्र कर्तव्यमिति ॥ (१८।०)

उच्यते न ॥ (१९।०)

यस्मादाह ॥ (२०।०)