अत्र नित्यत्वविशेषणेनानित्यत्वं निवर्तते ॥ (१।०)

नित्यत्वं नाम सति विभुत्वे पुरुषेश्वरयोर् मनसा सह गतस्यात्मताभावस्य वृत्त्याकारस्य विषयं प्रति क्रमो ऽक्षोपो ऽवस्थानं वृक्षशकुनिवत् ॥ (२।०)

तस्मिन् निर्वृत्ते महेश्वरे युक्तो नित्य इत्युच्यते ॥ (३।०)

आत्मा इति क्षेत्रज्ञमाह ॥ (४।०)

कथं गम्यते ॥ (५।०)

चित्तस्थित्युपदेशाद् योगार्थं विद्याचरणोपदेशाद् असङ्गयोगियुक्तात्माजमैत्रादीनां चेतने सम्भवात् न त्व् अचेतनेषु कार्यकरणप्रधानादिषु ॥ (६।०)

तस्मिंश् चेतने आत्मशब्दः ॥ (७।०)

आत्मा च कस्मात् ॥ (८।०)

अततीत्यात्मा ॥ (९।०)

आपूर्य कार्यकरणं विषयांश् चेतयतीत्य् आत्मा ॥ (१०।०)

उक्तं हि । (११।१)

यद् आप्नोति यद् आदत्ते यच् चात्ति विषयान् पुनः । (११।२)

यच् चास्य सततं भावः तस्मादात्मेति संज्ञितः ॥ (११।३)

स च श्रोता स्प्रष्टा द्रष्टा रसयिता घ्राता मन्ता वक्ता बोद्धा इत्येवमादिः ॥ (१२।०)

उक्तं हि । (१३।१)

पुरुषश् चेतनो भोक्ता क्षेत्रज्ञः पुद्गलो जनः । (१३।२)

अणुर् वेदो ऽमृतः साक्षी जीवात्मा परिभूः परः ॥ (१३।३)

इति । (१४।१)

तस्य सुखदुःखेच्छाद्वेषप्रयत्नचैतन्यादिभिर् लिङ्गैर् अधिगमः क्रियत इत्यर्थः ॥ (१४।२)

आह किं लक्षणत्रयमेवास्य युक्तस्योच्यते ॥ (१५।०)

न यस्मादाह ॥ (१६।०)