अत्र बुद्ध्या अन्तःकरणानां श्रोत्रादीनां च बाह्यानां वृत्तिविभ्रमः कर्तव्योऽसति विषये विषयग्रहणम् ॥ (१।०)

अत्र । (२।१)

पञ्चोन्मादाः समाख्याता वातपित्तकफात्मकाः । (२।२)

चतुर्थः संनिपातस्तु अभिघातस्तु पञ्चमः ॥ (२।३)

एवं ग्रहबहुत्वे सति यो ऽयं वातपित्तश्लेष्मणां समूहः सांनिपातिकोऽयं महाग्रहः ॥ (३।०)

एवं साधनप्रयोगः कर्तव्यः ॥ (४।०)

तत्र यदि कश्चिद् ज्ञानजिज्ञासनार्थं दयार्थम् अनुग्रहार्थं वा पृच्छति तं निवर्तयित्वा ब्रूयात् समयतः प्रविशस्वेति ॥ (५।०)

ततो द्वारेण प्रविश्य विपरीतम् अविपरीतं वा यदि कश्चिद् ब्रूयात् को भवानिति ततो वक्तव्यं माहेश्वरोऽहं कौमारो ऽहमिति दुरत्ययं कृतं च ममानेनेति ॥ (६।०)

ततो जिघांसनार्थं मया स्पृष्टो न तु विषयक्रीडार्थं वा ॥ (७।०)

ततः परिवर्जयति इत्येवं लौकिकपरीक्षकाणां सम्मोहनार्थम् उक्तम् उन्मत्तवद् इति ॥ (८।०)

किंचिदुन्मत्तप्रेतवत् तस्यान्तःकरणादिवृत्तिविभ्रममात्रं परिगृह्यते ॥ (९।०)

एक इत्य् असंवहता चिन्त्यते ॥ (१०।०)

एकेनेतरेभ्यो विच्छिन्नेनासहायेनेत्य् अर्थः आह एकेन किं कर्तव्यमिति ॥ (११।०)

उच्यते विहर्तव्यम् ॥ (१२।०)

यस्मादाह विचरेत ॥ (१३।०)

अत्र विर्विस्तरे ॥ (१४।०)

चरेत्यार्जनम् अधिकुरुते धर्मार्जने ॥ (१५।०)

ईत इत्याज्ञायां नियोगे च ॥ (१६।०)

विस्तरनियोग विशेषतश्च विहर्तव्यमित्यर्थः ॥ (१७।०)

आह क्व विहर्तव्यमिति ॥ (१८।०)

उच्यते लोके ॥ (१९।०)

त्रिवर्णाश्रमिषु लोकसंज्ञा न तु ब्रह्मलोकादिषु ॥ (२०।०)

कस्मात् ॥ (२१।०)

उत्कृष्टेष्व् असंभवात् ॥ (२२।०)

लोके इति सामीपिकं संनिधानम् ॥ (२३।०)

परवर्णा लोकास्तेषु तदध्यक्षेषु विहर्तव्यमित्यर्थः ॥ (२४।०)

आह कां वृत्तिमास्थाय लोके विहर्तव्यम् सर्वभक्षमेव ॥ (२५।०)

उच्यते न ॥ (२६।०)

यस्मादाह ॥ (२७।०)