तत्र रुद्र इति कारणापदेशे ॥ (१।०)

रुद्रत्वं पूर्वोक्तम् ॥ (२।०)

प्र इत्यभिधानविशुद्धौ ॥ (३।०)

प्रसन्नेन्द्रियवत् ॥ (४।०)

वच व्यक्तायां वाचि ॥ (५।०)

प्रोवाच इति ॥ (६।०)

एवं यत् सांख्यं योगश्च वर्णयति असङ्गादियुक्ताः मुक्ताः शान्तिं प्राप्ता इति तदविशुद्धं तेषां दर्शनम् ॥ (७।०)

तैमिरिकस्य चक्षुषश् चन्द्रदर्शनवत् ॥ (८।०)

अयं तु युक्त एव न मुक्त इति विशुद्धमेतद्दर्शनं द्रष्टव्यम् ॥ (९।०)

कस्मात् ॥ (१०।०)

सर्वज्ञवचनाद् अविसंवादित्वाच् चैतद् गम्यम् ॥ (११।०)

एवम् एतन् नान्यथेत्यर्थः ॥ (१२।०)

किंचान्यद् इदम् अथशब्दादि शिवान्तं प्रवचनं रुद्रप्रोक्तं तावत् सर्वतन्त्राणां श्रेष्ठम् ॥ (१३।०)

तस्मात् कारणशास्त्रयोः परप्रमाणभावो ऽवधार्यत इत्यर्थः ॥ (१४।०)

अत्र श्लोको निर्वचनः ॥ (१५।०)

आह किम् एतानीन्द्रियाणि परिज्ञानमात्राद् एव जितानि भवन्ति प्रधानवत् ॥ (१६।०)

तदुच्यते न ज्ञानेन वचनादिभिरेषां जयः कर्तव्यः यस्मादेषां जये भगवता वसत्यर्थवृत्तिबलक्रियालाभाय वसता इत्यतस् तज्जये वसत्यर्थ एव तावद् उच्यते ॥ (१७।०)

यस्मादाह ॥ (१८।०)