अत्र भस्म तद् एव ॥ (१।०)

निरुक्तम् अस्य पूर्वोक्तम् ॥ (२।०)

भस्मनि इत्य् औपश्लेषिकं संनिधानम् ॥ (३।०)

शय इत्य् उपशमस्य विश्रामस्याख्या ॥ (४।०)

इत इत्य् एतद् आज्ञायां नियोगे च ॥ (५।०)

भस्मन्य् एव रात्रौ स्वप्तव्यं नान्यत्रेत्य् अर्थः ॥ (६।१)

उक्तं हि । (७।१)

यथा मृगा मृत्युभयस्य भीता उद्विग्नवासा न लभन्ति निद्राम् । (७।२)

एवं यतिर् ध्यानपरो महात्मा संसारभीतो न लभेत निद्राम् ॥ (७।३)

किं च विशेषार्थित्वात् ॥ (८।०)

विशेषार्थी चायं ब्राह्मणः ॥ (९।०)

उक्तं हि । (१०।१)

न विशेषार्थिनां निद्रा चिरं नेत्रेषु तिष्ठति । (१०।२)

हयानाम् इव जात्यानाम् अर्धरात्रार्धशायिनाम् ॥ (१०।३)

तस्मात् परिवृष्टे भूप्रदेशे दिवा परिग्रहं कृत्वा भस्मास्तीर्याध्ययनाध्यापनध्यानाभिनिविष्टेन प्रवचनचिन्तनाभिनिवेशैश् च श्रान्तेन बाहूपधानेन सद्योजातादिसंस्कृते भस्मनि रात्रौ स्वप्तव्यम् इत्य् अर्थः ॥ (११।०)

किमर्थम् इति चेत् ॥ (१२।०)

उच्यते तपोऽर्थं भूप्रदेशे शौचार्थं विश्रामार्थं वा ॥ (१३।०)

समविषमनिम्नोन्नतायां भूमौ यामं यामद्वयं वा स्वप्तव्यम् इत्य् अर्थः ॥ (१४।०)

आह किं स्नानं शयनं च भस्मना प्रयोजनद्वयम् एवात्र कर्तव्यम् उतान्यद् अपि ॥ (१५।०)

सवनान्तस्थस्यास्याशौचकं प्राप्तस्य निर्घातकं किम् इति ॥ (१६।०)

तद् उच्यते ॥ (१७।०)