तत्रोभयं द्वयं समस्तम् इत्यर्थः ॥ (१।०)

तुशब्दो देवपितृषु वैशेषिकं कारणत्वं व्यावर्तयति रुद्रे इति कारणापदेशम् ॥ (२।०)

रुद्रस्य रुद्रत्वं पूर्वोक्तम् ॥ (३।०)

रुद्र इति वैषयिकं संनिधानम् ॥ (४।०)

अत्र शक्तिर्विषय इत्य् अनर्थान्तरम् ॥ (५।०)

ते देवपितरो रुद्रशक्त्यां हार्यधार्यकार्यत्वेन वर्तन्ते आधीयन्ते विषये वर्तन्त इत्यर्थः ॥ (६।०)

देवाः पितरश्च ॥ (७।२)

तत्र देवा इति ऋभुषु ब्रह्मादिपिशाचान्तेषु मनुष्यतिर्यग्योनिवर्जं सामान्यसंज्ञा ॥ (८।०)

विधिवत् ॥ (९।०)

पितर इति विशेषसंज्ञा भस्मस्नानादिवद् इत्यर्थः ॥ (१०।०)

ब्राह्मणदेवदत्तादिवच् च ॥ (११।०)

अत्राह सामान्यविशेषसंज्ञाभिधाने किं प्रयोजनमिति चेत् ॥ (१२।०)

तदुच्यते त्रिविधस्यापि कार्यस्य रुद्रे हार्यधार्यकार्यज्ञापनार्थं किंच कालक्रियास्वाहास्वधामन्त्रान्यत्वदर्शनाद् देवपितृयजनापहृतचित्तव्यावर्तनार्थत्वाच् च ॥ (१३।०)

तस्माद् अन्यानन्यत्वेनापि व्याख्यानम् अदुष्टम् ॥ (१४।०)

चशब्दोऽभ्यधिकत्वे ॥ (१५।०)

देवपितृवत् सत्त्वस्य त्रिविधस्यापि कार्यस्येश्वरे प्रतिष्ठाप्रसवसंयोगवियोगसुखमोहबन्धमोक्षदातृत्वेन च स एव परं कारणं समस्तत्वेनाप्यते इत्येवं चशब्दोऽभ्यधिकत्वे द्रष्टव्यः तस्माद् दुःखान्तार्थिना ते देवपितरो न यष्टव्याः ॥ (१६।०)

तदर्थे भगवान् महेश्वरो यष्टव्य इत्यर्थः ॥ (१७।०)

अत्रेदम् आनुषङ्गिकं कार्यकारणप्रकरणं परिसमाप्तम् ॥ (१८।०)

अत उत्तरस्य विधिप्रकरणस्य सत्यपि पदार्थवैलक्षण्ये साध्यसाधनभावाद् यजनेन सह सम्बन्धं करिष्यामः ॥ (१९।०)

कस्मात् ॥ (२०।०)

इह पुरस्तादुक्तम् उभयथा यष्टव्यः देववत् पितृवच् च ॥ (२१।०)

यत्र पूर्वं देवपितृभ्यो व्यावर्तितया भक्त्या महेश्वरं यजतोऽनवगमात् स्वात्मेश्वरसंयोगं योगं प्राप्स्यसि तत्फलं वक्ष्यामः ॥ (२२।०)

येन च बलेनोपबृंहितस्य तत्रैव यजने उद्योगोऽभिनिवेशश्च भविष्यति तद् बलं वक्ष्यामः ॥ (२३।०)

तद्बलप्राप्तौ चोपायं वक्ष्यामः ॥ (२४।०)

तदुच्यते ॥ (२५।०)