तत्र हृदि इत्यात्मपर्यायः ॥ (१।०)

कस्मात् ॥ (२।०)

पूर्वोत्तरसामर्थ्यात् ॥ (३।०)

यो ऽर्थो यत्र मिलति स तत्र स्थापयितव्यः स एवार्थो धारयितव्यः ॥ (४।०)

किंच वेदप्रामाण्यादुक्तम् । (५।१)

अङ्गादङ्गात् सम्भवसि हृदयाद् अधिजायसे । (५।२)

आत्मा वै पुत्रनामासि स जीव शरदः शतम् ॥ (५।३)

अन्यत्रापि आत्मा विजायते पुत्र आत्मा वै आत्मनः पिता । (६।१)

आत्मप्रजो भविष्यामि परमं हृदयं हि सः ॥ (६।२)

अतो हृदयमात्मेत्युक्तम् ॥ (७।०)

प्रकुरुते भावं बुद्धिरध्यवसायिताम् ॥ (८।०)

हृदयं प्रियाप्रिये वेत्ति त्रिविधा करणस्थितिः ॥ (९।०)

तथा लोकेऽपि सन्ति वक्तारो हृदयं ते ज्ञास्यति ॥ (१०।०)

किमुक्तं भवति ॥ (११।०)

आत्मा ते ज्ञास्यतीति ॥ (१२।०)

अतोऽवगम्यते हृदीत्यात्मपर्यायः ॥ (१३।०)

हृदीति औपश्लेषिकं संनिधानम् ॥ (१४।०)

अत्र तु ॐकारो धार्यो नात्मा किंतु य एवात्मन्यात्मभावः ॥ (१५।०)

तस्य्ॐकारात् प्रच्युतस्य विषयेभ्यो वृत्तिविकारमात्रेण गतस्य प्रत्यानयनं प्रत्याहारः ॥ (१६।०)

प्रत्याहृत्य हृदि धारणा कर्तव्या ॥ (१७।०)

धार्यं च्ॐकारानुचिन्तनम् ॥ (१८।०)

तत्रैव सुदीर्घकालम् अवस्थानमध्ययनम् ॥ (१९।०)

तद्धारणाहितं परं ध्यानम् ॥ (२०।०)

निष्ठायोगस्तु स्थापयित्वेति वक्ष्यामः ॥ (२१।०)

कुर्वीत इति ॥ (२२।०)

डुकृञ् करणे ॥ (२३।०)

तस्य सप्तम्यन्ते कुर्वीतेति भवति ॥ (२४।०)

हृदि धारणा कर्तव्या ॥ (२५।०)

ईत इत्याज्ञायां नियोगे च ॥ (२६।०)

पादजानुकटिनासिकादिस्थानेषु धारणाकर्तव्यताप्रतिषेधार्थो नियोगः ॥ (२७।०)

हृदि धार्या नान्यत्रेत्यर्थः ॥ (२८।०)

आह ॐकारः किं परप विष्णुरुमा कुमारश्च चतस्रो ऽर्धमात्रा वा ॥ (२९।०)

उत समानपुरुष इति ॥ (३०।०)

उच्यते न ॥ (३१।०)

यस्मादाह ॥ (३२।०)