सूत उवाच । (१।१)

ततो लब्धवरः कृष्णो जाम्बवत्यां महेश्वरात् । (१।२)

अजीजनन्महात्मानं साम्बमात्मजमुत्तमम् ॥ (१।३)

प्रद्युम्नस्याप्यभूत् पुत्रो ह्यनिरुद्धो महाबलः । (२।१)

तावुभौ गुणसम्पन्नौ कृष्णस्यैवापरे तनू ॥ (२।२)

हत्वा च कंसं नरकमन्यांश्च शतशो ऽसुरान् । (३।१)

विजित्य लीलया शक्रं जित्वा बाणं महासुरम् ॥ (३।२)

स्थापयित्वा जगत् कृत्स्नं लोके धर्मांश्च शाश्वतान् । (४।१)

चक्रे नारायणो गन्तुं स्वस्थानं बुद्धिमुत्तमाम् ॥ (४।२)

एतस्मिन्नन्तरे विप्रा भृग्वाद्याः कृष्णमीश्वरम् । (५।१)

आजग्मुर्द्वारकां द्रष्टुं कृतकार्यं सनातनम् ॥ (५।२)

स तानुवाच विश्वात्मा प्रणिपत्याभिपूज्य च । (६।१)

आसनेषूपविष्टान् वै सह रामेण धीमता ॥ (६।२)

गमिष्ये तत् परं स्थानं स्वकीयं विष्णुसंज्ञितम् । (७।१)

कृतानि सर्वकार्याणि प्रसीदध्वं मुनीश्वराः ॥ (७।२)

इदं कलियुगं घोरं सम्प्राप्तम् अधुनाशुभम् । (८।१)

भविष्यन्ति जनाः सर्वे ह्यस्मिन् पापानुवर्तिनः ॥ (८।२)

प्रवर्तयध्वं मज्ज्ञानं ब्राह्मणानां हितावहम् । (९।१)

येनेमे कलिजैः पापैर्मुच्यन्ते हि द्विजोत्तमाः ॥ (९।२)

ये मां जनाः संस्मरन्ति कलौ सकृदपि प्रभुम् । (१०।१)

तेषां नश्यतु तत् पापं भक्तानां पुरुषोत्तमे ॥ (१०।२)

येऽर्चयिष्यन्ति मां भक्त्या नित्यं कलियुगे द्विजाः । (११।१)

विधिना वेददृष्टेन ते गमिष्यन्ति तत् पदम् ॥ (११।२)

ये ब्राह्मणा वंशजाता युष्माकं वै सहस्रशः । (१२।१)

तेषां नारायणे भक्तिर्भविष्यति कलौ युगे ॥ (१२।२)

परात् परतरं यान्ति नारायणपरायणाः । (१३।१)

न ते तत्र गमिष्यन्ति ये द्विषन्ति महेश्वरम् ॥ (१३।२)

ध्यानं होमं तपस्तप्तं ज्ञानं यज्ञादिको विधिः । (१४।१)

तेषां विनश्यति क्षिप्रं ये निन्दन्ति पिनाकिनम् ॥ (१४।२)

यो मां समाश्रयेन्नित्यमेकान्तं भावमाश्रितः । (१५।१)

विनिन्द्य देवमीशानं स याति नरकायुतम् ॥ (१५।२)

तस्मात् सा परिहर्तव्या निन्दा पशुपतौ द्विजाः । (१६।१)

कर्मणा मनसा वाचा तद्भक्तेष्वपि यत्नतः ॥ (१६।२)

ये तु दक्षाध्वरे शप्ता दधीचेन द्विजोत्तमाः । (१७।१)

भविष्यन्ति कलौ भक्तैः परिहार्याः प्रयत्नतः ॥ (१७।२)

द्विषन्तो देवमीशानं युष्माकं वंशसंभवाः । (१८।१)

शप्ताश्च गौतमेनोर्व्यां न संभाष्या द्विजोत्तमैः ॥ (१८।२)

इत्येवमुक्ताः कृष्णेन सर्व एव महर्षयः । (१९।१)

ओमित्युक्त्वा ययुस्तूर्णंस्वानि स्थानानि सत्तमाः ॥ (१९।२)

ततो नारायणः कृष्णो लीलयैव जगन्मयः । (२०।१)

संहृत्य स्वकुलं सर्वं ययौ तत् परमं पदम् ॥ (२०।२)

इत्येष वः समासेन राज्ञां वंशो ऽनुकीर्तितः । (२१।१)

न शक्यो विस्तराद् वक्तुं किं भूयः श्रोतुमिच्छथ ॥ (२१।२)

यः पठेच्छृणुयाद् वापि वंशानां कथनं शुभम् । (२२।१)

सर्वपापविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते ॥ (२२।२)

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्र्यां संहितायां पूर्वविभागे षड्विंशो ऽध्यायः ॥ (२३।१)