सूत उवाच । (१।१)

अन्यत् पवित्रं विपुलं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । (१।२)

रुद्रकोटिरिति ख्यातं रुद्रस्य परमेष्ठिनः ॥ (१।३)

पुरा पुण्यतमे काले देवदर्शनतत्पराः । (२।१)

कोटिब्रह्मर्षयो दान्तास्तं देशमगमन् परम् ॥ (२।२)

अहं द्रक्ष्यामि गिरिशं पूर्वमेव पिनाकिनम् । (३।१)

अन्योन्यं भक्तियुक्तानां व्याघातो जायते किल ॥ (३।२)

तेषां भक्तिं तदा दृष्ट्वा गिरिशो योगिनां गुरुः । (४।१)

कोटिरूपो ऽभवद् रुद्रो रुद्रकोटिस्ततः स्मृतः ॥ (४।२)

ते स्म सर्वे महादेवं हरं गिरिगुहाशयम् । (५।१)

पश्यन्तः पार्वतीनाथं हृष्टपुष्टधियो ऽभवन् ॥ (५।२)

अनाद्यन्तं महादेवं पूर्वमेवाहमीश्वरम् । (६।१)

दृष्टवानिति भक्त्या ते रुद्रन्यस्तधियो ऽभवन् ॥ (६।२)

अथान्तरिक्षे विमलं पश्यन्ति स्म महत्तरम् । (७।१)

ज्योतिस्तत्रैव ते सर्वे ऽभिलषन्तः परं पदम् ॥ (७।२)

एतत् सदेशाध्युषितं तीर्थं पुण्यतमं शुभम् । (८।१)

दृष्ट्वा रुद्रं समभ्यर्च्य रुद्रसामीप्यमाप्नुयात् ॥ (८।२)

अन्यच्च तीर्थप्रवरं नाम्ना मधुवनं स्मृतम् । (९।१)

तत्र गत्वा नियमवानिन्द्रस्यार्धासनं लभेत् ॥ (९।२)

अथान्यत्पुष्पनगरी देशः पुण्यतमः शुभः । (१०।१)

तत्र गत्वा पितॄन् पूज्य कुलानां तारयेच्छतम् ॥ (१०।२)

कालञ्जरं महातीर्थं लोके रुद्रो महेश्वरः । (११।१)

कालं जरितवान् देवो यत्र भक्तिप्रियो हरः ॥ (११।२)

श्वेतो नाम शिवे भक्तो राजर्षिप्रवरः पुरा । (१२।१)

तदाशीस्तन्नमस्कारः पूजयामास शूलिनम् ॥ (१२।२)

संस्थाप्य विधिना लिङ्गं भक्तियोगपुरःसरः । (१३।१)

जजाप रुद्रमनिशं तत्र संन्यस्तमानसः ॥ (१३।२)

स तं कालो ऽथ दीप्तात्मा शूलमादाय भीषणम् । (१४।१)

नेतुमभ्यागतो देशं स राजा यत्र तिष्ठति ॥ (१४।२)

वीक्ष्य राजा भयाविष्टः शूलहस्तं समागतम् । (१५।१)

कालं कालकरं घोरं भीषणं चण्डदीधितिम् ॥ (१५।२)

उभाभ्यामथ हस्ताभ्यां स्पृष्ट्वासौ लिङ्गमैश्वरम् । (१६।१)

ननाम शिरसा रुद्रं जजाप शतरुद्रियम् ॥ (१६।२)

जपन्तमाह राजानं नमन्तमसकृद् भवम् । (१७।१)

एह्येहीति पुरः स्थित्वा कृतान्तः प्रहसन्निव ॥ (१७।२)

तमुवाच भयाविष्टो राजा रुद्रपरायणः । (१८।१)

एकमीशार्चनरतं विहायान्यं निषूदय ॥ (१८।२)

इत्युक्तवन्तं भगवानब्रवीद् भीतमानसम् । (१९।१)

रुद्रार्चनरतो वान्यो मद्वशे को न तिष्ठति ॥ (१९।२)

एवमुक्त्वा स राजानं कालो लोकप्रकालनः । (२०।१)

बबन्ध पाशै राजापि जजाप शतरुद्रियम् ॥ (२०।२)

अथान्तरिक्षे विमलं दीप्यमानं तेजोराशिं भूतभर्तुः पुराणम् । (२१।१)

ज्वालामालासंवृतं व्याप्य विश्वं प्रादुर्भूतं संस्थितं संददर्श ॥ (२१।२)

तन्मध्ये ऽसौ पुरुषं रुक्मवर्णं देव्या देवं चन्द्रलेखोज्ज्वलाङ्गम् । (२२।१)

तेजोरूपं पश्यति स्मातिहृष्टो मेने चास्मन्नाथ आगच्छतीति ॥ (२२।२)

आगच्छन्तं नातिदूरे ऽथ दृष्ट्वा कालो रुद्रं देवदेव्या महेशम् । (२३।१)

व्यपेतभीर् अखिलेशैकनाथं राजर्षिस्तं नेतुमभ्याजगाम ॥ (२३।२)

आलोक्यासौ भगवानुग्रकर्मा देवो रुद्रो भूतभर्ता पुराणः । (२४।१)

एकं भक्तं मत्परं मां स्मरन्तं देहीतीमं कालमूचे ममेति ॥ (२४।२)

श्रुत्वा वाक्यं गोपतेरुग्रभावः कालात्मासौ मन्यमानः स्वभावम् । (२५।१)

बद्ध्वा भक्तं पुनरेवाथ पाशैः क्रुद्धो रुद्रमभिदुद्राव वेगात् ॥ (२५।२)

प्रेक्ष्यायान्तं शैलपुत्रीमथेशः सो ऽन्वीक्ष्यान्ते विश्वमायाविधिज्ञः । (२६।१)

सावज्ञं वै वामपादेन मृत्युं श्वेतस्यैनं पश्यतो व्याजघान ॥ (२६।२)

ममार सो ऽतिभीषणो महेशपादघातितः । (२७।१)

रराज देवतापतिः सहोमया पिनाकधृक् ॥ (२७।२)

निरीक्ष्य देवमीश्वरं प्रहृष्टमानसो हरम् । (२८।१)

ननाम साम्बमव्ययं स राजपुङ्गवस्तदा ॥ (२८।२)

नमो भवाय हेतवे हराय विश्वसंभवे । (२९।१)

नमः शिवाय धीमते नमो ऽपवर्गदायिने ॥ (२९।२)

नमो नमो नमो ऽस्तु ते महाविभूतये नमः । (३०।१)

विभागहीनरूपिणे नमो नराधिपाय ते ॥ (३०।२)

नमो ऽस्तु ते गणेश्वर प्रपन्नदुःखनाशन । (३१।१)

अनादिनित्यभूतये वराहशृङ्गधारिणे ॥ (३१।२)

नमो वृषध्वजाय ते कपालमालिने नमः । (३२।१)

नमो महानटाय ते नमो वृषध्वजाय ते ॥ (३२।२)

अथानुगृह्य शङ्करः प्रणामतत्परं नृपम् । (३३।१)

स्वगाणपत्यमव्ययं सरूपतामथो ददौ ॥ (३३।२)

सहोमया सपार्षदः सराजपुङ्गवो हरः । (३४।१)

मुनीशसिद्धवन्दितः क्षणाददृश्यतामगात् ॥ (३४।२)

काले महेशाभिहते लोकनाथः पितामहः । (३५।१)

अयाचत वरं रुद्रं सजीवो ऽयं भवत्विति ॥ (३५।२)

नास्ति कश्चिदपीशान दोषलेशो वृषध्वज । (३६।१)

कृतान्तस्यैव भवता तत्कार्ये विनियोजितः ॥ (३६।२)

स देवदेववचनाद् देवदेवेश्वरो हरः । (३७।१)

तथास्त्वित्याह विश्वात्मा सो ऽपि तादृग्विधो ऽभवत् ॥ (३७।२)

इत्येतत् परमं तीर्थं कालञ्जरमिति श्रुतम् । (३८।१)

गत्वाभ्यर्च्य महादेवं गाणपत्यं स विन्दति ॥ (३८।२)

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्र्यां संहितायामुपरिविभागे पञ्चत्रिंशो ऽध्यायः ॥ (३९।१)