मैत्रेय उवाच । (१।१)

कथितो भवता वंशो मानवानां महामुने । (१।२)

कारणं चास्य जगतो विष्णुर् एव सनातनः ॥ (१।३)

यत् त्व् एतद् भगवान् आह प्रह्लादं दैत्यसत्तमम् । (२।१)

ददाह नाग्निर् नास्त्रैश् च क्षुण्णस् तत्याज जीवितम् ॥ (२।२)

जगाम वसुधा क्षोभं यत्राब्धिसलिले स्थिते । (३।१)

बन्धबद्धो ऽपि चलति विक्षिप्ताङ्गैः समाहता ॥ (३।२)

शैलैर् आक्रान्तदेहो ऽपि न ममार च यः पुरा । (४।१)

त्वयैवातीव माहात्म्यं कथितं यस्य धीमतः ॥ (४।२)

तस्य प्रभावम् अतुलं विष्णोर् भक्तिमतो मुने । (५।१)

श्रोतुम् इच्छामि यस्यैतच्चरितं त्व् अमितौजसः ॥ (५।२)

किंनिमित्तम् असौ शस्त्रैर् विक्षतो दितिजैर् मुने । (६।१)

किमर्थं चाब्धिसलिले निक्षिप्तो धर्मतत्परः ॥ (६।२)

आक्रान्तः पर्वतैः कस्मात् कस्माद् दष्टो महोरगैः । (७।१)

क्षिप्तः किम् अद्रिशिखरात् किं वा पावकसंचये ॥ (७।२)

दिग्दन्तिनां दन्तभूमिं स च कस्मान् निरूपितः । (८।१)

संशोषको ऽनिलश् चास्य प्रयुक्तः किं महासुरैः ॥ (८।२)

कृत्यां च दैत्यगुरवो युयुजुस् ते तु किं मुने । (९।१)

शम्बरश् चापि मायानां सहस्रं किं प्रयुक्तवान् ॥ (९।२)

हालाहलं विषं घोरं दैत्यसूदैर् महात्मनः । (१०।१)

कस्माद् दत्तं विनाशाय यज्जीर्णं तेन धीमता ॥ (१०।२)

एतत् सर्वं महाभाग प्रह्लादस्य महात्मनः । (११।१)

चरितं श्रोतुम् इच्छामि महामाहात्म्यसूचकम् ॥ (११।२)

न हि कौतूहलं तत्र यद् दैत्यैर् न हतो हि सः । (१२।१)

अनन्यमनसो विष्णौ कः समर्थो निपातने ॥ (१२।२)

तस्मिन् धर्मपरे नित्यं केशवाराधनोद्यते । (१३।१)

स्ववंशप्रभवैर् दैत्यैः कर्तुं द्वेषो ऽतिदुष्करः ॥ (१३।२)

धर्मात्मनि महाभागे विष्णुभक्ते विमत्सरे । (१४।१)

दैतेयैः प्रहृतं कस्मात् तन् ममाख्यातुम् अर्हसि ॥ (१४।२)

प्रहरन्ति महात्मानो विपक्षे चापि नेदृशे । (१५।१)

गुणैः समन्विते साधौ किं पुनर् यः स्वपक्षजः ॥ (१५।२)

तद् एतत् कथ्यतां सर्वं विस्तरान् मुनिसत्तम । (१६।१)

दैत्येश्वरस्य चरितं श्रोतुम् इच्छाम्य् अशेषतः ॥ (१६।२)