पराशर उवाच । (१।१)

द्वारवत्यां ततः शौरिं शक्रस्त्रिभुवनेश्वरः । (१।२)

आजगामाथ मैत्रेय मत्तैरावतपृष्ठगः ॥ (१।३)

प्रविश्य द्वारकां सो ऽथ समेत्य हरिणा ततः । (२।१)

कथयामास दैत्यस्य नरकस्य विचेष्टितम् ॥ (२।२)

त्वया नाथेन देवानां मनुष्यत्वे ऽपि तिष्ठता । (३।१)

प्रशमं सर्वदुःखानि नीतानि मधुसूदन ॥ (३।२)

तपस्विजननाशाय सो ऽरिष्टो धेनुकस्तथा । (४।१)

प्रवृत्तो यस्तथा केशी ते सर्वे निहतास्त्वया ॥ (४।२)

कंसः कुवलयापीडः पूतना बालघातिनी । (५।१)

नाशं नीतास्त्वया सर्वे ये ऽन्ये जगदुपद्रवाः ॥ (५।२)

युष्मद्दोर्दण्डसद्बुद्धिपरित्राते जगत्त्रये । (६।१)

यज्वियज्ञांशसंप्राप्त्या तृप्तिं यान्ति दिवौकसः ॥ (६।२)

सो ऽहं साम्प्रतमायातो यन्निमित्तं जनार्दन । (७।१)

तच्छ्रुत्वा तत्प्रतीकारप्रयत्नं कर्तुमर्हसि ॥ (७।२)

भौमो ऽयं नरको नाम प्राग्ज्योतिषपुरेश्वरः । (८।१)

करोति सर्वभूतानामुपघातमरिंदम ॥ (८।२)

देवसिद्धासुरादीनां नृपाणां च जनार्दन । (९।१)

हृत्वा हि सो ऽसुरः कन्या रुरोध निजमन्दिरे ॥ (९।२)

छत्रं यत्सलिलस्रावि तज्जहार प्रचेतसः । (१०।१)

मन्दरस्य तथा शृङ्गं हृतवान्मणिपर्वतम् ॥ (१०।२)

अमृतस्राविणी दिव्ये मन्मातुः कृष्ण कुण्डले । (११।१)

जहार सो ऽसुरो ऽदित्या वाञ्छत्यैरावतं गजम् ॥ (११।२)

दुर्नीतमेतद्गोविन्द मया तस्य तवोदितम् । (१२।१)

यदत्र प्रतिकर्तव्यं तत्स्वयं परिमृश्यताम् ॥ (१२।२)

पराशर उवाच । (१३।१)

इति श्रुत्वा स्मितं कृत्वा भगवान्देवकीसुतः । (१३।२)

गृहीत्वा वासवं हस्ते समुत्तस्थौ वरासनात् ॥ (१३।३)

संचिन्तितमुपारुह्य गरुडं गगनेचरम् । (१४।१)

सत्यभामां समारोप्य ययौ प्राग्ज्योतिषं पुरम् ॥ (१४।२)

आरुह्यैरावतं नागं शक्रो ऽपि त्रिदिशालयम् । (१५।१)

ततो जगाम मैत्रेय पश्यतां द्वारकौकसाम् ॥ (१५।२)

प्राग्ज्योतिषपुरस्यासीत् समन्ताच्छतयोजनम् । (१६।१)

आचिता मौरवैः पाशैः क्षुरान्तैर्भूर्द्विजोत्तम ॥ (१६।२)

तांश्चिछेद हरिः पाशान्क्षिप्त्वा चक्रं सुदर्शनम् । (१७।१)

ततो गुरुः समुत्तस्थौ तं जघान च केशवः ॥ (१७।२)

मुरोस्तु तनयान्सप्त सहस्रांस्तांस्ततो हरिः । (१८।१)

चक्रधाराग्निनिर्दग्धांश्चकार शलभानिव ॥ (१८।२)

हत्वा मुरुं हयग्रीवं तथा पञ्चजनं द्विज । (१९।१)

प्राग्ज्योतिषपुरं धीमांस्त्वरावान्समुपाद्रवत् ॥ (१९।२)

नरकेणास्य तत्राभून्महासैन्येन संयुगः । (२०।१)

कृष्णस्य यत्र गोविन्दो जघ्ने दैत्यान्सहस्रशः ॥ (२०।२)

शस्त्रास्त्रवर्षं मुञ्चन्तं तं भौमं नरकं बली । (२१।१)

क्षिप्त्वा चक्रं द्विधा चक्रे चक्री दैतेयचक्रहा ॥ (२१।२)

हते तु नरके भूमिर्गृहीत्वादितिकुण्डले । (२२।१)

उपतस्थे जगन्नाथं वाक्यं चेदमथाब्रवीत् ॥ (२२।२)

यदाहमुद्धृता नाथ त्वया सूकरमूर्तिना । (२३।१)

त्वत्स्पर्शसंभवः पुत्रस्तदायं मय्यजायत ॥ (२३।२)

सो ऽयं त्वयैव दत्तो मे त्वयैव विनिपातितः । (२४।१)

गृहाण कुण्डले चेमे पालयास्य च संततिम् ॥ (२४।२)

भारावतरणार्थाय ममैव भगवानिमम् । (२५।१)

अंशेन लोकम् आयातः प्रसादसुमुखः प्रभो ॥ (२५।२)

त्वं कर्ता च विकर्ता च संहर्ता प्रभवो ऽप्ययः । (२६।१)

जगतां त्वं जगद्रूपः स्तूयते ऽच्युत किं तव ॥ (२६।२)

व्यापी व्याप्यः क्रिया कर्ता कार्यं च भगवान्यदा । (२७।१)

सर्वभूतात्मभूतस्य स्तूयते तव किं तदा ॥ (२७।२)

परमात्मा त्वमात्मा च भूतात्मा चाव्ययो भवान् । (२८।१)

यदा तदा स्तुतिर्नास्ति किमर्था ते प्रवर्तते ॥ (२८।२)

प्रसीद सर्वभूतात्मन्नरकेण कृतं हि यत् । (२९।१)

तत् क्षम्यतामदोषाय त्वत्सुतः स निपातितः ॥ (२९।२)

पराशर उवाच । (३०।१)

तथेति चोक्त्वा धरणीं भगवान्भूतभावनः । (३०।२)

रत्नानि नरकावासाज्जग्राह मुनिसत्तम ॥ (३०।३)

कन्यापुरे स कन्यानां षोडशातुलविक्रमः । (३१।१)

शताधिकानि ददृशे सहस्राणि महामुने ॥ (३१।२)

चतुर्दंष्ट्रान्गजांश्चोग्रान् षट्सहस्रान्स दृष्टवान् । (३२।१)

काम्बोजानां तथाश्वानां नियुतान्येकविंशतिम् ॥ (३२।२)

कन्यास्ताश् च तथा नागांस्तांश्चाश्वान्द्वारकां पुरीम् । (३३।१)

प्रेषयामास गोविन्दः सद्यो नरककिंकरैः ॥ (३३।२)

ददृशे वारुणं छत्रं तथैव मणिपर्वतम् । (३४।१)

आरोपयामास हरिर्गरुडे पतगेश्वरे ॥ (३४।२)

आरुह्य च स्वयं कृष्णः सत्यभामासहायवान् । (३५।१)

अदित्याः कुण्डले दातुं जगाम त्रिदिवालयम् ॥ (३५।२)