पराशर उवाच । (१।१)

विमुक्तो वसुदेवो ऽपि नन्दस्य शकटं गतः । (१।२)

प्रहृष्टं दृष्टवान्नन्दं पुत्रो जातो ममेति वै ॥ (१।३)

वसुदेवो ऽपि तं प्राह दिष्ट्या दिष्ट्येति सादरम् । (२।१)

वार्द्धके ऽपि समुत्पन्नस्तनयो यत्तवाधुना ॥ (२।२)

दत्तो हि वार्षिकः सर्वो भवद्भिर्नृपतेः करः । (३।१)

यदर्थमागतास्तस्मान्नात्र स्थेयं महाधनाः ॥ (३।२)

यदर्थमागताः कार्यं तन्निष्पन्नं किमास्यते । (४।१)

भवद्भिर्गम्यतां नन्द तच्छीघ्रं निजगोकुलम् ॥ (४।२)

ममापि बालकस्तत्र रोहिणीप्रसवो हि यः । (५।१)

स रक्षणीयो भवता यथायं तनयो निजः ॥ (५।२)

इत्युक्ताः प्रययुर्गोपा नन्दगोपपुरोगमाः । (६।१)

शकटारोपितैर्भाण्डैः करं दत्त्वा महाबलाः ॥ (६।२)

वसतां गोकुले तेषां पूतना बालघातिनी । (७।१)

सुप्तं कृष्णमुपादाय रात्रौ तस्मै ददौ स्तनम् ॥ (७।२)

यस्मै यस्मै स्तनं रात्रौ पूतना सम्प्रयच्छति । (८।१)

तस्य तस्य क्षणेनाङ्गं बालकस्योपहन्यते ॥ (८।२)

कृष्णस्तस्याः स्तनं गाढं कराभ्याम् अतिपीडितम् । (९।१)

गृहीत्वा प्राणसहितं पपौ कोपसमन्वितः ॥ (९।२)

सा विमुक्तमहारावा विच्छिन्नस्नायुबन्धना । (१०।१)

पपात पूतना भूमौ म्रियमाणातिभीषणा ॥ (१०।२)

तन्नादश्रुतिसंत्रासात् प्रबुद्धास्ते व्रजौकसः । (११।१)

ददृशुः पूतनोत्सङ्गे कृष्णं तां च निपातिताम् ॥ (११।२)

आदाय कृष्णं संत्रस्ता यशोदापि द्विजोत्तम । (१२।१)

गोपुच्छं भ्राम्य हस्तेन बालदोषमपाकरोत् ॥ (१२।२)

गोपुरीषमुपादाय नन्दगोपो ऽपि मस्तके । (१३।१)

कृष्णस्य प्रददौ रक्षां कुर्वंश्चैतदुदीरयन् ॥ (१३।२)

नन्दगोप उवाच । (१४।१)

रक्षतु त्वामशेषाणां भूतानां प्रभवो हरिः । (१४।२)

यस्य नाभिसमुद्भूतपङ्कजादभवज्जगत् ॥ (१४।३)

येन दंष्ट्राग्रविधृता धारयत्यवनी जगत् । (१५।१)

वराहरूपधृग्देवः स त्वां रक्षतु केशवः ॥ (१५।२)

नखाङ्कुरविनिर्भिन्नवैरिवक्षःस्थलो विभुः । (१६।१)

नृसिंहरूपी सर्वत्र स त्वां रक्षतु केशवः ॥ (१६।२)

वामनो रक्षतु सदा भवन्तं यः क्षणादभूत् । (१७।१)

त्रिविक्रमक्रमाक्रान्तत्रैलोक्यः स्फुरदायुधः ॥ (१७।२)

शिरस्ते पातु गोविन्दः कण्ठं रक्षतु केशवः । (१८।१)

गुह्यं सजठरं विष्णुर्जङ्घे पादौ जनार्दनः ॥ (१८।२)

मुखं बाहू प्रबाहू च मनः सर्वेन्द्रियाणि च । (१९।१)

रक्षत्वव्याहतैश्वर्यस्तव नारायणो ऽव्ययः ॥ (१९।२)

शार्ङ्गचक्रगदापाणेः शङ्खनादहताः क्षयम् । (२०।१)

गच्छन्तु प्रेतकूष्माण्डराक्षसा ये तवाहिताः ॥ (२०।२)

त्वां पातु दिक्षु वैकुण्ठो विदिक्षु मधुसूदनः । (२१।१)

हृषीकेशो ऽम्बरे भूमौ रक्षतु त्वां महीधरः ॥ (२१।२)

पराशर उवाच । (२२।१)

एवं कृतस्वस्त्ययनो नन्दगोपेन बालकः । (२२।२)

शायितः शकटस्याधो बालपर्यङ्किकातले ॥ (२२।३)

ते च गोपा महद्दृष्ट्वा पूतनायाः कलेवरम् । (२३।१)

मृतायाः परमं त्रासं विस्मयं च तदा ययुः ॥ (२३।२)