पराशर उवाच । (१।१)

संस्तुतो भगवानित्थं देवराजेन केशवः । (१।२)

प्रहस्य भावगम्भीरमुवाचेन्द्रं द्विजोत्तम ॥ (१।३)

भगवान् उवाच । (२।१)

देवराजो भवानिन्द्रो वयं मर्त्या जगत्पते । (२।२)

क्षन्तव्यं भवतैवैतदपराधकृतं मम ॥ (२।३)

पारिजाततरुश्चायं नीयतामुचितास्पदम् । (३।१)

गृहीतो ऽयं मया शक्र सत्यावचनकारणात् ॥ (३।२)

वज्रं चेदं गृहाण त्वं यद्ग्रस्तं प्रहितं त्वया । (४।१)

तवैवैतत्प्रहरणं शक्र वैरिविदारणम् ॥ (४।२)

शक्र उवाच । (५।१)

विमोहयसि मामीश मर्त्यो ऽहमिति किं वदन् । (५।२)

जानीमस्त्वां भगवतो न तु सूक्ष्मविदो वयम् ॥ (५।३)

यो ऽसि सो ऽसि जगत्त्राणप्रवृत्तौ नाथ संस्थितः । (६।१)

जगतः शल्यनिष्कर्षं करोष्यसुरसूदन ॥ (६।२)

नीयतां पारिजातो ऽयं कृष्ण द्वारवतीं पुरीम् । (७।१)

मर्त्यलोके त्वया मुक्ते नायं संस्थास्यते भुवि ॥ (७।२)

पराशर उवाच । (८।१)

तथेत्युक्त्वा च देवेन्द्रमाजगाम भुवं हरिः । (८।२)

प्रसक्तैः सिद्धगन्धर्वैः स्तूयमानः सुरर्षिभिः ॥ (८।३)

ततः शङ्खमुपाध्माय द्वारकोपरि संस्थितः । (९।१)

हर्षमुत्पादयामास द्वारकावासिनां द्विज ॥ (९।२)

अवतीर्याथ गरुडात्सत्यभामासहायवान् । (१०।१)

निष्कुटे स्थापयामास पारिजातं महातरुम् ॥ (१०।२)

यमभ्येत्य जनः सर्वो जातिं स्मरति पौर्विकीम् । (११।१)

वास्यते यस्य पुष्पोत्थगन्धेनोर्वी त्रियोजनम् ॥ (११।२)

ततस् ते यादवाः सर्वे देहबन्धानमानुषान् । (१२।१)

ददृशुः पादपे तस्मिन्कुर्वतो मुखदर्शनम् ॥ (१२।२)

किंकरैः समुपानीतं हस्त्यश्वादि ततो धनम् । (१३।१)

स्त्रियश्च कृष्णो जग्राह नरकस्य परिग्रहान् ॥ (१३।२)

ततः काले शुभे प्राप्ते उपयेमे जनार्दनः । (१४।१)

ताः कन्या नरकेणासन्सर्वतो याः समाहृताः ॥ (१४।२)

एकस्मिन् एव गोविन्दः काले तासां महामुने । (१५।१)

जग्राह विधिवत्पाणीन् पृथग्गेहेषु धर्मतः ॥ (१५।२)

षोडशस्त्रीसहस्राणि शतमेकं तथाधिकम् । (१६।१)

तावन्ति चक्रे रूपाणि भगवान्मधुसूदनः ॥ (१६।२)

एकैकश्येन ताः कन्या मेनिरे मधुसूदनः । (१७।१)

ममैव पाणिग्रहणं भगवान्कृतवानिति ॥ (१७।२)

निशासु च जगत्स्रष्टा तासां गेहेषु केशवः । (१८।१)

उवास विप्र सर्वासां विश्वरूपधरो हरिः ॥ (१८।२)