पराशर उवाच । (१।१)

केशी चापि बलोदग्रः कंसदूतप्रचोदितः । (१।२)

कृष्णस्य निधनाकाङ्क्षी वृन्दावनमुपागमत् ॥ (१।३)

स खुरक्षतभूपृष्ठः सटाक्षेपधुताम्बुदः । (२।१)

प्लुतविक्रान्तचन्द्रार्कमार्गो गोपानुपाद्रवत् ॥ (२।२)

तस्य हेषितशब्देन गोपाला दैत्यवाजिनः । (३।१)

गोप्यश्च भयसंविग्ना गोविन्दं शरणं ययुः ॥ (३।२)

त्राहि त्राहीति गोविन्दः श्रुत्वा तेषां तदा वचः । (४।१)

सतोयजलदध्वानगम्भीरमिदमुक्तवान् ॥ (४।२)

भगवान् उवाच । (५।१)

अलं त्रासेन गोपालाः केशिनः किं भयातुरैः । (५।२)

भवद्भिर्गोपजातीयैर्वीरवीर्यं विलोप्यते ॥ (५।३)

किमनेनाल्पसारेण हेषिताटोपकारिणा । (६।१)

दैतेयबलवाह्येन वल्गता दुष्टवाजिना ॥ (६।२)

एह्येहि दुष्ट कृष्णो ऽहं पूष्णोर् इव पिनाकधृत् । (७।१)

पातयिष्यामि दशनान्वदनादखिलांस्तव ॥ (७।२)

इत्युक्त्वास्फोट्य गोविन्दः केशिनः संमुखं ययौ । (८।१)

विवृतास्यस्तु सो ऽप्येनं दैतेयाश्व उपाद्रवत् ॥ (८।२)

बाहुमाभोगिनं कृत्वा मुखे तस्य जनार्दनः । (९।१)

प्रवेशयामास तदा केशिनो दुष्टवाजिनः ॥ (९।२)

केशिनो वदनं तेन विशता कृष्णबाहुना । (१०।१)

शातिता दशनाः पेतुः सिताभ्रावयवा इव ॥ (१०।२)

कृष्णस्य ववृधे बाहुः केशिदेहगतो द्विज । (११।१)

विनाशाय यथा व्याधिर् आ संभूतेरुपेक्षितः ॥ (११।२)

विपाटितौष्ठो बहुलं सफेनं रुधिरं वमन् । (१२।१)

सो ऽक्षिणी विवृते चक्रे निःसृते मुक्तबन्धने ॥ (१२।२)

जघान धरणीं पादैः शकृन्मूत्रं समुत्सृजन् । (१३।१)

स्वेदार्द्रगात्रः श्रान्तश्च निर्यत्नः सो ऽभवत्ततः ॥ (१३।२)

व्यादितास्यो महारौद्रः सो ऽसुरः कृष्णबाहुना । (१४।१)

निपपात द्विधाभूतो वैद्युतेन यथा द्रुमः ॥ (१४।२)

द्विपादपृष्ठपुच्छार्धश्रवणैकाक्षिनासिके । (१५।१)

केशिनस्ते द्विधाभूते शकले द्वे विरेजतुः ॥ (१५।२)

हत्वा तु केशिनं कृष्णो गोपालैर्मुदितैर्वृतः । (१६।१)

अनायस्ततनुः स्वस्थो हसंस्तत्रैव तस्थिवान् ॥ (१६।२)

ततो गोप्यश्च गोपाश्च हते केशिनि विस्मिताः । (१७।१)

तुष्टुवुः पुण्डरीकाक्षमनुरागमनोरमम् ॥ (१७।२)

अथाहान्तरितो विप्रो नारदो जलदे स्थितः । (१८।१)

केशिनं निहतं दृष्ट्वा हर्षनिर्भरमानसः ॥ (१८।२)

साधु साधु जगन्नाथ लीलयैव यदच्युत । (१९।१)

निहतो ऽयं त्वया केशी क्लेशदस्त्रिदिवौकसाम् ॥ (१९।२)

युद्धोत्सुको ऽहमत्यर्थं नरवाजिमहाहवम् । (२०।१)

अवृत्तपूर्वम् अन्यत्र द्रष्टुं स्वर्गादुपागतः ॥ (२०।२)

स्वकर्माण्यवतारे ते कृतानि मधुसूदन । (२१।१)

यानि तैर्विस्मितं चेतस्तोषम् एतेन मे गतम् ॥ (२१।२)

तुरगस्यास्य शक्रो ऽपि कृष्ण देवाश्च बिभ्यति । (२२।१)

धूतकेसरजालस्य ह्रेषतो ऽभ्रावलोकिनः ॥ (२२।२)

यस्मात्त्वयैष दुष्टात्मा हतः केशी जनार्दन । (२३।१)

तस्मात्केशवनाम्ना त्वं लोके ख्यातो भविष्यसि ॥ (२३।२)

स्वस्त्यस्तु ते गमिष्यामि कंसयुद्धे ऽधुना पुनः । (२४।१)

परश्वो ऽहं समेष्यामि त्वया केशिनिषूदन ॥ (२४।२)

उग्रसेनसुते कंसे सानुगे विनिपातिते । (२५।१)

भारावतारकर्ता त्वं पृथिव्याः पृथिवीधर ॥ (२५।२)

तत्रानेकप्रकाराणि युद्धानि पृथिवीक्षिताम् । (२६।१)

द्रष्टव्यानि मया युष्मत्प्रणीतानि जनार्दन ॥ (२६।२)

सो ऽहं यास्यामि गोविन्द देवकार्यं महत्कृतम् । (२७।१)

त्वया सभाजितश्चाहं स्वस्ति ते ऽस्तु व्रजाम्यहम् ॥ (२७।२)

नारदे तु गते कृष्णः सह गोपैरविस्मितः । (२८।१)

विवेश गोकुलं गोपीनेत्रपानैकभाजनम् ॥ (२८।२)