पराशर उवाच । (१।१)

वने विचरतस्तस्य सह गोपैर्महात्मनः । (१।२)

मानुषछद्मरूपस्य शेषस्य धरणीभृतः ॥ (१।३)

निष्पादितोरुकार्यस्य कार्येणोर्वीविचारिणः । (२।१)

उपभोगार्थमत्यर्थं वरुणः प्राह वारुणीम् ॥ (२।२)

अभीष्टा सर्वदा यस्य मदिरे त्वं महौजसः । (३।१)

अनन्तस्योपभोगाय तस्य गच्छ मुदे शुभे ॥ (३।२)

इत्युक्ता वारुणी तेन संनिधानमथाकरोत् । (४।१)

वृन्दावनवनोत्पन्नकदम्बतरुकोटरे ॥ (४।२)

विचरन्बलदेवो ऽपि मदिरागन्धमुत्तमम् । (५।१)

आघ्राय मदिरातर्षमवापाथ पुरातनम् ॥ (५।२)

ततः कदम्बात्सहसा मद्यधारां स लाङ्गली । (६।१)

पतन्तीं वीक्ष्य मैत्रेय प्रययौ परमां मुदम् ॥ (६।२)

पपौ च गोपगोपीभिः समवेतो मुदान्वितः । (७।१)

प्रगीयमानो ललितं गीतवाद्यविशारदैः ॥ (७।२)

स मत्तो ऽत्यन्तघर्माम्भःकणिकामौक्तिकोज्ज्वलः । (८।१)

आगच्छ यमुने स्नातुमिच्छामीत्याह विह्वलः ॥ (८।२)

तस्य वाचं नदी सा तु मत्तोक्तामवमन्य वै । (९।१)

नाजगाम ततः क्रुद्धो हलं जग्राह लाङ्गली ॥ (९।२)

गृहीत्वा तां तटे तेन चकर्ष मदविह्वलः । (१०।१)

पापे नायासि नायासि गम्यतामिच्छयान्यतः ॥ (१०।२)

साकृष्टा सहसा तेन मार्गं संत्यज्य निम्नगा । (११।१)

यत्रास्ते बलभद्रो ऽसौ प्लावयामास तद्वनम् ॥ (११।२)

शरीरिणी तथोपेत्य त्रासविह्वललोचना । (१२।१)

प्रसीदेत्यब्रवीद्रामं मुञ्च मां मुसलायुध ॥ (१२।२)

सो ऽब्रवीद् अवजानासि मम शौर्यबले नदि । (१३।१)

सो ऽहं त्वां हलपातेन विनेष्यामि सहस्रधा ॥ (१३।२)

पराशर उवाच । (१४।१)

इत्युक्तयातिसंत्रासात् तया नद्या प्रसादितः । (१४।२)

भूभागे प्लाविते तस्मिन् मुमोच यमुनां बलः ॥ (१४।३)

ततः स्नातस्य वै कान्तिराजगाम महात्मनः । (१५।१)

अवतंसोत्पलं चारु गृहीत्वैकं च कुण्डलम् ॥ (१५।२)

वरुणप्रहितां चास्मै मालामम्लानपङ्कजाम् । (१६।१)

समुद्राभे तथा वस्त्रे नीले लक्ष्मीरयच्छत ॥ (१६।२)

कृतावतंसः स तदा चारुकुण्डलभूषितः । (१७।१)

नीलाम्बरधरः स्रग्वी शुशुभे कान्तिसंयुतः ॥ (१७।२)

इत्थं विभूषितो रेमे तत्र रामस्तदा व्रजे । (१८।१)

मासद्वयेन यातश्च पुनः स द्वारकां पुरीम् ॥ (१८।२)

रेवतीं नाम तनयां रैवतस्य महीपतेः । (१९।१)

उपयेमे बलस्तस्यां जज्ञाते निशठोल्मुकौ ॥ (१९।२)