पराशर उवाच । (१।१)

कंसस्तत उद्विग्नमनाः प्राह सर्वान्महासुरान् । (१।२)

प्रलम्बकेशिप्रमुखानाहूयासुरपुंगवान् ॥ (१।३)

कंस उवाच । (२।१)

हे प्रलम्ब महाबाहो केशिन्धेनुक पूतने । (२।२)

अरिष्टाद्यैस्तथा चान्यैः श्रूयतां वचनं मम ॥ (२।३)

मां हन्तुममरैर्यत्नः कृतः किल दुरात्मभिः । (३।१)

मद्वीर्यतापितैर्वीरा न त्वेतान्गणयाम्यहम् ॥ (३।२)

किमिन्द्रेणाल्पवीर्येण किं हरेणैकचारिणा । (४।१)

हरिणा वापि किं साध्यं छिद्रेष्वसुरघातिना ॥ (४।२)

किमादित्यैः सवसुभिरल्पवीर्यैः किमग्निभिः । (५।१)

किं वान्यैरमरैः सर्वैर्मद्बाहुबलनिर्जितैः ॥ (५।२)

किं न दृष्टो ऽमरपतिर्मया संयुगमेत्य सः । (६।१)

पृष्ठेनैव वहन्बाणानपागच्छन्न वक्षसा ॥ (६।२)

मद्राष्ट्रे वारिता वृष्टिर्यदा शक्रेण किं तदा । (७।१)

मद्बाणभिन्नैर्जलदैरापो मुक्ता यथेप्सिताः ॥ (७।२)

किमुर्व्यामवनीपाला मद्बाहुबलभीरवः । (८।१)

न सर्वे सन्नतिं याता जरासंधमृते गुरुम् ॥ (८।२)

अमरेषु ममावज्ञा जायते दैत्यपुंगवाः । (९।१)

हास्यं मे जायते वीरास्तेषु यत्नपरेष्वपि ॥ (९।२)

तथापि खलु दुष्टानां तेषामभ्यधिकं मया । (१०।१)

अपकाराय दैत्येन्द्रा यतनीयं दुरात्मनाम् ॥ (१०।२)

तद्ये तपस्विनः केचित्पृथिव्यां ये च यज्विनः । (११।१)

कार्यो देवापकाराय तेषां सर्वात्मना वधः ॥ (११।२)

उत्पन्नश्चापि मृत्युर्मे भूतपूर्वश्च मे किल । (१२।१)

इत्येतद्बालिका प्राह देवकीगर्भसंभवा ॥ (१२।२)

तस्माद्बालेषु परमो यत्नः कार्यो महीतले । (१३।१)

यत्रोद्रिक्तं बलं बाले स हन्तव्यः प्रयत्नतः ॥ (१३।२)

इत्याज्ञाप्यासुरान्कंसः प्रविश्यात्मगृहं ततः । (१४।१)

मुमोच वसुदेवं च देवकीं च निरोधतः ॥ (१४।२)

कंस उवाच । (१५।१)

युवयोर्घातिता गर्भा वृथैवैते मयाधुना । (१५।२)

को ऽप्यन्य एव नाशाय बालो मम समुद्गतः ॥ (१५।३)

तदलं परितापेन नूनं तद्भाविनो हि ते । (१६।१)

अर्भका युवयोः को वा नायुषो ऽन्ते विहन्यते ॥ (१६।२)

पराशर उवाच । (१७।१)

इत्याश्वास्य विमुक्त्वा च कंसस्तौ परिशङ्कितः । (१७।२)

अन्तर्गृहं द्विजश्रेष्ठ प्रविवेश पुनः स्वकम् ॥ (१७।३)