पराशर उवाच । (१।१)

प्रदोषार्धे कदाचित्तु रासासक्ते जनार्दने । (१।२)

त्रासयन्समदो गोष्ठमरिष्टः समुपागतः ॥ (१।३)

सतोयतोयदच्छायस्तीक्ष्णशृङ्गो ऽर्कलोचनः । (२।१)

खुराग्रपातैरत्यर्थं दारयन्वसुधातलम् ॥ (२।२)

लेलिहानः सनिष्पेषं जिह्वयौष्ठौ पुनः पुनः । (३।१)

संरम्भाविद्धलाङ्गूलः कठिनस्कन्धबन्धनः ॥ (३।२)

उदग्रककुदाभोगः प्रमाणाद्दुरतिक्रमः । (४।१)

विण्मूत्रलिप्तपृष्ठाङ्गो गवामुद्वेगकारकः ॥ (४।२)

प्रलम्बकण्ठो ऽतिमुखस्तरुघाताङ्किताननः । (५।१)

पातयन्स गवां गर्भान्दैत्यो वृषभरूपधृक् ॥ (५।२)

सूदयंस्तापसानुग्रो वनान्यटति यः सदा ॥ (६।१)

ततस्तमतिघोराक्षम् अवेक्ष्यातिभयातुराः । (७।१)

गोपा गोपस्त्रियश्चैव कृष्ण कृष्णेति चुक्रुशुः ॥ (७।२)

सिंहनादं ततश्चक्रे तलशब्दं च केशवः । (८।१)

तच्छब्दश्रवणाच्चासौ दामोदरमुखं ययौ ॥ (८।२)

अग्रन्यस्तविषाणाग्रः कृष्णकुक्षिकृतेक्षणः । (९।१)

अभ्यधावत दुष्टात्मा कृष्णं वृषभदानवः ॥ (९।२)

आयान्तं दैत्यवृषभं दृष्ट्वा कृष्णो महाबलः । (१०।१)

न चचाल ततः स्थानादवज्ञास्मितलीलया ॥ (१०।२)

आसन्नं चैव जग्राह ग्राहवन्मधुसूदनः । (११।१)

जघान जानुना कुक्षौ विषाणग्रहणाचलम् ॥ (११।२)

तस्य दर्पबलं भङ्क्त्वा गृहीतस्य विषाणयोः । (१२।१)

अपीडयदरिष्टस्य कण्ठं क्लिन्नमिवाम्बरम् ॥ (१२।२)

उत्पाट्य शृङ्गमेकं तु तेनैवाताडयत्ततः । (१३।१)

ममार सहसा दैत्यो मुखाच्छोणितमुद्वमन् ॥ (१३।२)

तुष्टुवुर्निहते तस्मिन्दैत्ये गोपा जनार्दनम् । (१४।१)

जम्भे हते सहस्राक्षं पुरा देवगणा यथा ॥ (१४।२)