पराशर उवाच । (१।१)

बाणो ऽपि प्रणिपत्याग्रे मैत्रेयाह त्रिलोचनम् । (१।२)

देव बाहुसहस्रेण निर्विण्णो ऽहं विनाहवम् ॥ (१।३)

कच्चिन्ममैषां बाहूनां साफल्यजनको रणः । (२।१)

भविष्यति विना युद्धं भाराय मम किं भुजैः ॥ (२।२)

शंकर उवाच । (३।१)

मयूरध्वजभङ्गस्ते यदा बाण भविष्यति । (३।२)

पिशिताशिजनानन्दं प्राप्स्यसे त्वं तदा रणम् ॥ (३।३)

पराशर उवाच । (४।१)

ततः प्रणम्य मुदितः शम्भुमभ्यागतो गृहम् । (४।२)

भग्नं च ध्वजमालोक्य हृष्टो हर्षान्तरं ययौ ॥ (४।३)

एतस्मिन् एव काले तु योगविद्याबलेन तम् । (५।१)

अनिरुद्धमथानिन्ये चित्रलेखा वराप्सराः ॥ (५।२)

कन्यान्तःपुरमध्ये तं रममाणं सहोषया । (६।१)

विज्ञाय रक्षिणो गत्वा शशंसुर्दैत्यभूपतेः ॥ (६।२)

व्यादिष्टं किंकराणां तु सैन्यं तेन महात्मना । (७।१)

जघान परिघं लोहमादाय परवीरहा ॥ (७।२)

हतेषु तेषु बाणो ऽपि रथस्थस्तद्वधोद्यतः । (८।१)

युध्यमानो यथाशक्ति यदा वीर्येण निर्जितः ॥ (८।२)

मायया युयुधे तेन स तदा मन्त्रिचोदितः । (९।१)

ततस् तं पन्नगास्त्रेण बबन्ध यदुनन्दनम् ॥ (९।२)

द्वारवत्यां क्व यातो ऽसावनिरुद्धेति जल्पताम् । (१०।१)

यदूनामाचचक्षे तं बद्धं बाणेन नारदः ॥ (१०।२)

तं शोणितपुरे श्रुत्वा नीतं विद्याविदग्धया । (११।१)

योषिता प्रत्ययं जग्मुर्यादवा नामरैरिति ॥ (११।२)

ततो गरुडमारुह्य स्मृतमात्रागतं हरिः । (१२।१)

बलप्रद्युम्नसहितो बाणस्य प्रययौ पुरम् ॥ (१२।२)

पुरीप्रवेशे प्रमथैर्युद्धमासीन्महात्मनः । (१३।१)

ययौ बाणपुराभ्याशं नीत्वा तान्संक्षयं हरिः ॥ (१३।२)

ततस् त्रिपादस् त्रिशिरा ज्वरो माहेश्वरो महान् । (१४।१)

बाणरक्षार्थमत्यर्थं युयुधे शार्ङ्गधन्वना ॥ (१४।२)

तद्भस्मस्पर्शसम्भूततापः कृष्णाङ्गसंगमात् । (१५।१)

अवाप बलदेवो ऽपि श्रममामीलितेक्षणः ॥ (१५।२)

ततः स युध्यमानस्तु सहदेवेन शार्ङ्गिणा । (१६।१)

वैष्णवेन ज्वरेणाशु कृष्णदेहान्निराकृतः ॥ (१६।२)

नारायणभुजाघातपरिपीडनविह्वलम् । (१७।१)

तं वीक्ष्य क्षम्यतामस्येत्याह देवः पितामहः ॥ (१७।२)

ततश्च क्षान्तमेवेति प्रोक्त्वा तं वैष्णवं ज्वरम् । (१८।१)

आत्मन्येव लयं निन्ये भगवान्मधुसूदनः ॥ (१८।२)

मम त्वया समं युद्धं ये स्मरिष्यन्ति मानवाः । (१९।१)

विज्वरास्ते भविष्यन्तीत्युक्त्वा चैनं ययौ ज्वरः ॥ (१९।२)

ततो ऽग्नीन्भगवान्पञ्च जित्वा नीत्वा तथा क्षयम् । (२०।१)

दानवानां बलं विष्णुश्चूर्णयामास लीलया ॥ (२०।२)

ततः समस्तसैन्येन दैतेयानां बलेः सुतः । (२१।१)

युयुधे शंकरश्चैव कार्तिकेयश्च शौरिणा ॥ (२१।२)

हरिशंकरयोर्युद्धमतीवासीत्सुदारुणम् । (२२।१)

चुक्षुभुः सकला लोकाः यत्रास्त्रांशुप्रतापिताः ॥ (२२।२)

प्रलयो ऽयमशेषस्य जगतो नूनम् आगतः । (२३।१)

मेनिरे त्रिदशा यत्र वर्तमाने महाहवे ॥ (२३।२)

जृम्भणास्त्रेण गोविन्दो जृम्भयामास शंकरम् । (२४।१)

ततः प्रणेशुर्दैतेयाः प्रमथाश्च समन्ततः ॥ (२४।२)

जृम्भाभिभूतस्तु हरो रथोपस्थ उपाविशत् । (२५।१)

न शशाक तदा योद्धुं कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा ॥ (२५।२)

गरुडक्षतवाहश्च प्रद्युम्नास्त्रनिपीडितः । (२६।१)

कृष्णहुंकारनिर्धूतशक्तिश्चापययौ गुहः ॥ (२६।२)

जृम्भिते शंकरे नष्टे दैत्यसैन्ये गुहे जिते । (२७।१)

नीते प्रमथसैन्ये च संक्षयं शार्ङ्गधन्वना ॥ (२७।२)

नन्दीशसंगृहीताश्वमधिरूढो महारथम् । (२८।१)

बाणस्तत्राययौ योद्धुं कृष्णकार्ष्णिबलैः सह ॥ (२८।२)

बलभद्रो महावीर्यो बाणसैन्यमनेकधा । (२९।१)

विव्याध बाणैः प्रभ्रश्य धर्मतश्चापलायत ॥ (२९।२)

आकृष्य लाङ्गलाग्रेण मुसलेनावपोथितम् । (३०।१)

बलं बलेन ददृशे बाणो बाणैश्च चक्रिणा ॥ (३०।२)

ततः कृष्णस्य बाणेन युद्धमासीत्समन्ततः ॥ (३१।१)

परस्परमिषून्दीप्तान्कायत्राणविभेदकान् । (३२।१)

कृष्णश्चिछेद बाणैस्तान् बाणेन प्रहितान्शरान् । (३२।२)

बिभेद केशवं बाणो बाणं विव्याध चक्रभृत् ॥ (३२।३)

मुमुचाते तथास्त्राणि बाणकृष्णौ जिगीषया । (३३।१)

परस्परं क्षतिपरौ परमामर्षिणौ द्विज ॥ (३३।२)

छिद्यमानेष्वशेषेषु शरेष्वस्त्रे च सीदति । (३४।१)

प्राचुर्येण हरिर्बाणं हन्तुं चक्रे ततो मनः ॥ (३४।२)

ततो ऽर्कशतसंघाततेजसः सदृशद्युतिः । (३५।१)

जग्राह दैत्यचक्रारिर्हरिश्चक्रं सुदर्शनम् ॥ (३५।२)

मुञ्चतो बाणनाशाय तच्चक्रं मधुविद्विषः । (३६।१)

नग्ना दैतेयविद्याभूत्कोटवी पुरतो हरेः ॥ (३६।२)

तामग्रतो हरिर्दृष्ट्वा मीलिताक्षः सुदर्शनम् । (३७।१)

मुमोच बाणमुद्दिश्य छेत्तुं बाहुवनं रिपोः ॥ (३७।२)

क्रमेण तत्तु बाहूनां बाणस्याच्युतचोदितम् । (३८।१)

छेदं चक्रे ऽसुरापास्तशस्त्रौघक्षपणादृतम् ॥ (३८।२)

छिन्ने बाहुवने तत्तु करस्थं मधुसूदनः । (३९।१)

मुमुक्षुर्बाणनाशाय विज्ञातस्त्रिपुरद्विषा ॥ (३९।२)

स उपेत्याह गोविन्दं सामपूर्वमुमापतिः । (४०।१)

विलोक्य बाणं दोर्दण्डछेदासृक्स्राववर्षिणम् ॥ (४०।२)

शंकर उवाच । (४१।१)

कृष्ण कृष्ण जगन्नाथ जाने त्वां पुरुषोत्तमम् । (४१।२)

परेशं परमात्मानम् अनादिनिधनं परम् ॥ (४१।३)

देवतिर्यङ्मनुष्येषु शरीरग्रहणात्मिका । (४२।१)

लीलेयं सर्वभूतस्य तव चेष्टोपलक्षणा ॥ (४२।२)

तत्प्रसीदाभयं दत्तं बाणस्यास्य मया प्रभो । (४३।१)

तत्त्वया नानृतं कार्यं यन्मया व्याहृतं वचः ॥ (४३।२)

अस्मत्संश्रयवृद्धो ऽयं नापराध्यस्तवाव्यय । (४४।१)

मया दत्तवरो दैत्यस्ततस्त्वां क्षमयाम्यहम् ॥ (४४।२)

पराशर उवाच । (४५।१)

इत्युक्तः प्राह गोविन्दः शूलपाणिम् उमापतिम् । (४५।२)

प्रसन्नवदनो भूत्वा गतामर्षो ऽसुरं प्रति ॥ (४५।३)

भगवान् उवाच । (४६।१)

युष्मद्दत्तवरो बाणो जीवतामेष शंकर । (४६।२)

त्वद्वाक्यगौरवादेतन्मया चक्रं निवर्तितम् ॥ (४६।३)

त्वया यदभयं दत्तं तद्दत्तमखिलं मया । (४७।१)

मत्तो ऽविभिन्नमात्मानं द्रष्टुमर्हसि शंकर ॥ (४७।२)

यो ऽहं स त्वं जगच्चेदं सदेवासुरमानुषम् । (४८।१)

अविद्यामोहितात्मानः पुरुषा भिन्नदर्शिनः ॥ (४८।२)

पराशर उवाच । (४९।१)

इत्युक्त्वा प्रययौ कृष्णः प्राद्युम्निर्यत्र तिष्ठति । (४९।२)

तद्बन्धफणिनो नेशुर्गरुडानिलशोषिताः ॥ (४९।३)

ततो ऽनिरुद्धमारोप्य सपत्नीकं गरुत्मति । (५०।१)

आजग्मुर्द्वारकां रामकार्ष्णिदामोदराः पुरीम् ॥ (५०।२)