मैत्रेय उवाच । (१।१)

भूय एवाहम् इच्छामि बलभद्रस्य धीमतः । (१।२)

श्रोतुं पराक्रमं ब्रह्मन् तन्ममाख्यातुमर्हसि ॥ (१।३)

यमुनाकर्षणादीनि श्रुतानि भगवन्मया । (२।१)

तत्कथ्यतां महाभाग यदन्यत्कृतवान्बलः ॥ (२।२)

पराशर उवाच । (३।१)

मैत्रेय श्रूयतां कर्म यद्रामेणाभवत्कृतम् । (३।२)

अनन्तेनाप्रमेयेन शेषेण धरणीभृता ॥ (३।३)

दुर्योधनस्य तनयां स्वयंवरकृतक्षणाम् । (४।१)

बलादादत्तवान्वीरः साम्बो जाम्बवतीसुतः ॥ (४।२)

ततः क्रुद्धा महावीर्याः कर्णदुर्योधनादयः । (५।१)

भीष्मद्रोणादयश्चैनं बबन्धुर्युधि निर्जितम् ॥ (५।२)

तच्छ्रुत्वा यादवाः सर्वे क्रोधं दुर्योधनादिषु । (६।१)

मैत्रेय चक्रुश्चक्रुश्च तान्निहन्तुं महोद्यमम् ॥ (६।२)

तान्निवार्य बलः प्राह मदलोलकलाक्षरम् । (७।१)

मोक्ष्यन्ति ते मद्वचनाद्यास्याम्येको हि कौरवान् ॥ (७।२)

बलदेवस्ततो गत्वा नगरं नागसाह्वयम् । (८।१)

बाह्योपवनमध्ये ऽभून्न विवेश च तत्पुरम् ॥ (८।२)

बलमागतम् आज्ञाय भूपा दुर्योधनादयः । (९।१)

गामर्घ्यमुदकं चैव रामाय प्रत्यवेदयन् ॥ (९।२)

गृहीत्वा विधिवत्सर्वं ततस्तानाह कौरवान् । (१०।१)

आज्ञापयत्युग्रसेनः साम्बमाशु विमुञ्चत ॥ (१०।२)

ततस्ते तद्वचः श्रुत्वा भीष्मद्रोणादयो द्विज । (११।१)

कर्णदुर्योधनाद्याश्च चुक्रुधुर्द्विजसत्तम ॥ (११।२)

ऊचुश्च कुपिताः सर्वे बाह्लिकाद्याश्च कौरवाः । (१२।१)

अराज्यार्हं यदोर्वंशमवेक्ष्य मुसलायुधम् ॥ (१२।२)

भो भोः किमेतद्भवता बलभद्रेरितं वचः । (१३।१)

आज्ञां कुरुकुलोत्थानां यादवः कः प्रदास्यति ॥ (१३।२)

उग्रसेनो ऽपि यद्याज्ञां कौरवाणां प्रदास्यति । (१४।१)

तदलं पाण्डुरैश्छत्रैर्नृपयोग्यैर्विडम्बितैः ॥ (१४।२)

तद्गच्छ बल मा वा त्वं साम्बमन्यायचेष्टितम् । (१५।१)

विमोक्ष्यामो न भवतो नोग्रसेनस्य शासनात् ॥ (१५।२)

प्रणतिर्या कृतास्माकं मान्यानां कुकुरान्धकैः । (१६।१)

ननाम सा कृता केयमाज्ञा स्वामिनि भृत्यतः ॥ (१६।२)

गर्वमारोपिता यूयं समानासनभोजनैः । (१७।१)

को दोषो भवतां नीतिर्यत्प्रीत्या नावलोकिता ॥ (१७।२)

अस्माभिरर्घो भवतो यो ऽयं बल निवेदितः । (१८।१)

प्रेम्णैतन्नैतदस्माकं कुलाद्युष्मत्कुलोचितम् ॥ (१८।२)

पराशर उवाच । (१९।१)

इत्युक्त्वा कुरवः सर्वे न मुञ्चामो हरेः सुतम् । (१९।२)

कृतैकनिश्चयास्तूर्णं विविशुर्गजसाह्वयम् ॥ (१९।३)

मत्तः कोपेन चाघूर्णस्ततो ऽधिक्षेपजन्मना । (२०।१)

उत्थाय पार्ष्ण्या वसुधां जघान स हलायुधः ॥ (२०।२)

ततो विदारिता पृथ्वी पार्ष्णिघातान्महात्मनः । (२१।१)

आस्फोटयामास तदा दिशः शब्देन पूरयन् ॥ (२१।२)

उवाच चातिताम्राक्षो भृकुटीकुटिलाननः ॥ (२२।१)

अहो मदावलेपो ऽयमसाराणां दुरात्मनाम् । (२३।१)

कौरवाणामाधिपत्यमस्माकं किल कालजम् । (२३।२)

उग्रसेनस्य येनाज्ञां मन्यन्ते ऽद्यापि लङ्घनम् ॥ (२३।३)

आज्ञां प्रतीच्छेद्धर्मेण सह देवैः शचीपतिः । (२४।१)

समध्यास्ते सुधर्मां तामुग्रसेनः शचीपतेः ॥ (२४।२)

धिङ् मनुष्यशतोच्छिष्टे तुष्टिरेषां नृपासने । (२५।१)

पारिजाततरोः पुष्पमञ्जरीर्वनिताजनः । (२५।२)

बिभर्ति यस्य भृत्यानां सो ऽप्येषां न महीपतिः ॥ (२५।३)

समस्तभूभृतां नाथ उग्रसेनः स तिष्ठतु । (२६।१)

अद्य निष्कौरवामुर्वीं कृत्वा यास्यामि तत्पुरीम् ॥ (२६।२)

कर्णं दुर्योधनं द्रोणम् अद्य भीष्मं सबाह्लिकम् । (२७।१)

दुःशासनादीन्भूरिं च भूरिश्रवसम् एव च ॥ (२७।२)

सोमदत्तं शलं भीममर्जुनं सयुधिष्ठिरम् । (२८।१)

यमजौ कौरवांश्चान्यान्हत्वा साश्वरथद्विपान् ॥ (२८।२)

वीरमादाय तं साम्बं सपत्नीकं ततः पुरीम् । (२९।१)

द्वारकामुग्रसेनादीन्गत्वा द्रक्ष्यामि बान्धवान् ॥ (२९।२)

अथवा कौरवाधानीं समस्तैः कुरुभिः सह । (३०।१)

भागीरथ्यां क्षिपाम्याशु नगरं नागसाह्वयम् ॥ (३०।२)

पराशर उवाच । (३१।१)

इत्युक्त्वा मदरक्ताक्षः कर्षणाधोमुखं हलम् । (३१।२)

प्राकारवप्रे विन्यस्य चकर्ष मुसलायुधः ॥ (३१।३)

आघूर्णितं तत्सहसा ततो वै हस्तिनापुरम् । (३२।१)

दृष्ट्वा संक्षुब्धहृदयाश्चुक्रुशुः सर्वकौरवाः ॥ (३२।२)

राम राम महाबाहो क्षम्यतां क्षम्यतां त्वया । (३३।१)

उपसंह्रियतां कोपः प्रसीद मुसलायुध ॥ (३३।२)

एष साम्बः सपत्नीकस्तव निर्यातितो बल । (३४।१)

अविज्ञातप्रभावाणां क्षम्यतामपराधिनाम् ॥ (३४।२)

पराशर उवाच । (३५।१)

ततो निर्यातयामासुः साम्बं पत्न्या समन्वितम् । (३५।२)

निष्क्रम्य स्वपुरात्तूर्णं कौरवा मुनिपुंगव ॥ (३५।३)

भीष्मद्रोणकृपादीनां प्रणम्य वदतां प्रियम् । (३६।१)

क्षान्तमेव मयेत्याह बलो बलवतां वरः ॥ (३६।२)

अद्याप्याघूर्णिताकारं लक्ष्यते तत्पुरं द्विज । (३७।१)

एष प्रभावो रामस्य बलशौर्योपलक्षणः ॥ (३७।२)

ततस्तु कौरवाः साम्बं सम्पूज्य हलिना सह । (३८।१)

प्रेषयामासुर् उद्वाहधनभार्यासमन्वितम् ॥ (३८।२)