पराशर उवाच । (१।१)

गार्ग्यं गोष्ठ्यां द्विजं श्यालः षण्ड इत्युक्तवान्द्विज । (१।२)

यदूनां संनिधौ सर्वे जहसुर्यादवास्ततः ॥ (१।३)

ततः कोपसमाविष्टो दक्षिणापथमेत्य सः । (२।१)

सुतमिच्छंस्तपस्तेपे यदुचक्रभयावहम् ॥ (२।२)

आराधयन्महादेवं सो ऽयश्चूर्णमभक्षयत् । (३।१)

ददौ वरं च तुष्टो ऽस्मै वर्षे द्वादशमे हरः ॥ (३।२)

सभाजयामास च तं यवनेशो ह्यनात्मजः । (४।१)

तद्योषित्संगमाच्चास्य पुत्रो ऽभूदलिसंनिभः ॥ (४।२)

तं कालयवनं नाम राज्ये स्वे यवनेश्वरः । (५।१)

अभिषिच्य वनं यातो वज्राग्रकठिनोरसम् ॥ (५।२)

स तु वीर्यमदोन्मत्तः पृथिव्यां बलिनो नृपान् । (६।१)

पप्रच्छ नारदस्तस्मै कथयामास यादवान् ॥ (६।२)

म्लेच्छकोटिसहस्राणां सहस्रैः सो ऽभिसंवृतः । (७।१)

गजाश्वरथसम्पन्नैश्चकार परमोद्यमम् ॥ (७।२)

प्रययौ चाव्यवच्छिन्नं छिन्नयानो दिने दिने । (८।१)

यादवान् प्रति सामर्षो मैत्रेय मथुरां पुरीम् ॥ (८।२)

कृष्णो ऽपि चिन्तयामास क्षपितं यादवं बलम् । (९।१)

यवनेन रणे गम्यं मागधस्य भविष्यति ॥ (९।२)

मागधेन बलं क्षीणं स कालयवनो बली । (१०।१)

हन्ता तदिदमायातं यदूनां व्यसनं द्विधा ॥ (१०।२)

तस्माद्दुर्गं करिष्यामि यदूनामरिदुर्जयम् । (११।१)

स्त्रियो ऽपि यत्र युध्येयुः किं पुनर्वृष्णिपुंगवाः ॥ (११।२)

मयि मत्ते प्रमत्ते वा सुप्ते प्रवसिते तथा । (१२।१)

यादवाभिभवं दुष्टा मा कुर्वंस्त्वरयो ऽधिकाः ॥ (१२।२)

इति संचिन्त्य गोविन्दो योजनानि महोदधिम् । (१३।१)

ययाचे द्वादश पुरीं द्वारकां तत्र निर्ममे ॥ (१३।२)

महोद्यानां महावप्रां तडागशतशोभिताम् । (१४।१)

प्राकारगृहसंबाधामिन्द्रस्येवामरावतीम् ॥ (१४।२)

मथुरावासिनो लोकांस्तत्रानीय जनार्दनः । (१५।१)

आसन्ने कालयवने मथुरां च स्वयं ययौ ॥ (१५।२)

बहिर् आवसिते सैन्ये मथुराया निरायुधः । (१६।१)

निर्जगाम स गोविन्दो ददृशे यवनेश्वरम् ॥ (१६।२)

स ज्ञात्वा वासुदेवं तं बाहुप्रहरणो नृपः । (१७।१)

अनुयातो महायोगिचेतोभिः प्राप्यते न यः ॥ (१७।२)

तेनानुयातः कृष्णो ऽपि प्रविवेश महागुहाम् । (१८।१)

यत्र शेते महावीर्यो मुचुकुन्दो नरेश्वरः ॥ (१८।२)

सो ऽपि प्रविष्टो यवनो दृष्ट्वा शय्यागतं नरम् । (१९।१)

पादेन ताडयामास मत्वा कृष्णं सुदुर्मतिः ॥ (१९।२)

दृष्टमात्रश्च तेनासौ जज्वाल यवनो ऽग्निना । (२०।१)

तत्क्रोधजेन मैत्रेय भस्मीभूतश्च तत्क्षणात् ॥ (२०।२)

स हि देवासुरे युद्धे गतो जित्वा महासुरान् । (२१।१)

निद्रार्तः सुमहत्कालं निद्रां वव्रे वरं सुरान् ॥ (२१।२)

प्रोक्तश्च देवैः संसुप्तं यस्त्वामुत्थापयिष्यति । (२२।१)

देहजेनाग्निना सद्यः स तु भस्मीभविष्यति ॥ (२२।२)

एवं दग्ध्वा स तं पापं दृष्ट्वा च मधुसूदनम् । (२३।१)

कस्त्वमित्याह सो ऽप्याह जातो ऽहं शशिनः कुले । (२३।२)

वसुदेवस्य तनयो यदोर्वंशसमुद्भवः ॥ (२३।३)

मुचुकुन्दो ऽपि तत्रासौ वृद्धगर्गवचो ऽस्मरत् ॥ (२४।१)

संस्मृत्य प्रणिपत्यैनं सर्वं सर्वेश्वरं हरिम् । (२५।१)

प्राह ज्ञातो भवान्विष्णोरंशस्त्वं परमेश्वर ॥ (२५।२)

पुरा गर्गेण कथितमष्टाविंशतिमे युगे । (२६।१)

द्वापरान्ते हरेर्जन्म यदोर्वंशे भविष्यति ॥ (२६।२)

स त्वं प्राप्तो न संदेहो मर्त्यानामुपकारकृत् ॥ (२७।१)

तथा हि सुमहत्तेजो नालं सोढुमहं तव । (२८।१)

तथा हि सजलाम्भोदनादधीरतरं तव । (२८।२)

वाक्यं नमति चैवोर्वी युष्मत्पादप्रपीडिता ॥ (२८।३)

देवासुरमहायुद्धे दैत्यसैन्यमहाभटाः । (२९।१)

न सेहुर्मम तेजस्ते त्वत्तेजो न सहाम्यहम् ॥ (२९।२)

संसारपतितस्यैको जन्तोस्त्वं शरणं परम् । (३०।१)

स प्रसीद प्रपन्नार्तिहन्तर्हर ममाशुभम् ॥ (३०।२)

त्वं पयोनिधयः शैलाः सरितस्त्वं वनानि च । (३१।१)

मेदिनी गगनं वायुर् आपो ऽग्निस्त्वं तथा मनः ॥ (३१।२)

बुद्धिरव्याकृतं प्राणाः प्राणेशस्त्वं तथा पुमान् । (३२।१)

पुंसः परतरं यच्च व्याप्यजन्मविकल्पवत् ॥ (३२।२)

शब्दादिहीनमजरममेयं क्षयवर्जितम् । (३३।१)

अवृद्धिनाशं तद्ब्रह्म त्वमाद्यन्तविवर्जितम् ॥ (३३।२)

त्वत्तो ऽमराः सपितरो यक्षगन्धर्वकिंनराः । (३४।१)

सिद्धाश्चाप्सरसस्त्वत्तो मनुष्याः पशवः खगाः ॥ (३४।२)

सरीसृपा मृगाः सर्वे त्वत्तः सर्वे महीरुहाः । (३५।१)

यच्च भूतं भविष्यच्च किंचिदत्र चराचरम् ॥ (३५।२)

अमूर्तं मूर्तमथवा स्थूलं सूक्ष्मतरं स्थितम् । (३६।१)

तत्सर्वं त्वं जगत्कर्तर्नास्ति किंचित्त्वया विना ॥ (३६।२)

मया संसारचक्रे ऽस्मिन् भ्रमता भगवन्सदा । (३७।१)

तापत्रयाभिभूतेन न प्राप्ता निर्वृतिः क्वचित् ॥ (३७।२)

दुःखान्येव सुखानीति मृगतृष्णाजलाशया । (३८।१)

मया नाथ गृहीतानि तानि तापाय चाभवन् ॥ (३८।२)

राज्यमुर्वी बलं कोशो मित्रपक्षस्तथात्मजाः । (३९।१)

भार्या भृत्यजनो ये च शब्दाद्या विषयाः प्रभो ॥ (३९।२)

सुखबुद्ध्या मया सर्वं गृहीतम् इदमव्यय । (४०।१)

परिणामे तदेवेश तापात्मकमभून्मम ॥ (४०।२)

देवलोकगतिं प्राप्तो नाथ देवगणो ऽपि हि । (४१।१)

मत्तः साहाय्यकामो ऽभूच्छाश्वती कुत्र निर्वृतिः ॥ (४१।२)

त्वाम् अनाराध्य जगतां सर्वेषां प्रभवास्पदम् । (४२।१)

शाश्वती प्राप्यते केन परमेश्वर निर्वृतिः ॥ (४२।२)

त्वन्मायामूढमनसो जन्ममृत्युजरादिकम् । (४३।१)

अवाप्य तापान्पश्यन्ति प्रेतराजाननं नराः ॥ (४३।२)

ततो निजक्रियासूतिनरकेष्वतिदारुणम् । (४४।१)

प्राप्नुवन्ति नरा दुःखम् अस्वरूपविदस्तव ॥ (४४।२)

अहमत्यन्तविषयी मोहितस्तव मायया । (४५।१)

ममत्वगर्वगर्तान्तर्भ्रमामि परमेश्वर ॥ (४५।२)

सो ऽहं त्वां शरणमपारमीशमीड्यं सम्प्राप्तः परमपदं यतो न किंचित् । (४६।१)

संसारश्रमपरितापतप्तचेता निर्वाणे परिणतधाम्नि साभिलाषः ॥ (४६।२)